روایت رودریگو از یک رویای زخمی

به گزارش فایو اسکور، رودریگو در مقاله‌ای به قلم خودش در گاردین، از تلخی از دست دادن جام جهانی نوشت. ستاره ۲۵ ساله رئال مادرید به دلیل مصدومیت زانو از فهرست برزیل دور ماند، اما قرار نیست از سلسائو جدا شود. او این هفته راهی آمریکا می‌شود تا بازی برزیل را از نزدیک تماشا کند. نه به عنوان بازیکن، نه با پیراهن داخل زمین، بلکه این بار مثل یک هوادار.

برای رودریگو این سفر حس ساده‌ای ندارد. خودش نوشته رودریگوی اهل اوساسکو، همان پسر شهری در ایالت سائوپائولو، می‌داند تماشای جام جهانی از نزدیک چه امتیاز بزرگی است. اما رودریگوی بازیکن، کسی که در مسیر انتخابی، کوپا آمریکا و بازی‌های مختلف کنار برزیل بود، با احساساتی به این تورنمنت نگاه می‌کند که توضیح دادنش آسان نیست.

همه چیز برای او از آخرین بازی برزیل در جام جهانی ۲۰۲۲ شروع شد. همان شب تلخ مقابل کرواسی. همان پنالتی‌ای که دومینیک لیواکوویچ از او گرفت و برزیل در یک‌چهارم نهایی حذف شد. رودریگو نوشته از همان شب، برگشتن به جام جهانی با پیراهن برزیل، رویایی بود که شب‌های زیادی ذهنش را درگیر کرد.

اما فوتبال همیشه آن مسیری را نمی‌رود که بازیکن برای خودش ساخته. چهار سال گذشته برای برزیل ساده نبود. بازیکنان، مربیان، کادر، کارکنان فدراسیون فوتبال برزیل و هواداران، همه چالش‌های زیادی را پشت سر گذاشتند. برای همین مصدومیت رودریگو، آن هم فقط چند ماه قبل از اعلام فهرست برای او یک ضربه بزرگ بود. ضربه‌ای به رویایی که خودش می‌گوید تمام زندگی‌اش را برایش گذاشته بود.

رودریگو نوشته وقتی شدت مصدومیت را در اسکن‌ها دید، غم بزرگی سراغش آمد. هفته جراحی هم برایش پر از درد بود. شب‌های بی‌خوابی، حال بد، میل به استفراغ و حتی لحظه‌هایی که حس می‌کرد ممکن است از حال برود. اما بعد از آن، کم‌کم یک نیروی درونی برگشت. این باور که زندگی ادامه دارد، او برمی‌گردد و رویای جام جهانی هنوز تمام نشده است.

یکی از بدترین روزهای زندگی او، همزمان تبدیل شد به موجی از حمایت. رودریگو از ایمانش نوشت، از خانواده‌ای که بی‌قید و شرط کنارش ماند، از پیام‌ها و تماس‌هایی که گرفت. رئال مادرید حمایتش کرد، فدراسیون فوتبال برزیل تماس گرفت و اعضای کادر و بازیکنان سلسائو هم کنار او بودند. برای همین خودش مطمئن است که قوی‌تر برمی‌گردد.

تلخی ماجرا فقط جام جهانی نبود. رودریگو بخش پایانی فصل رئال مادرید را هم از دست داد. بازی‌های مهم تیمش را از تلویزیون دید، بدون اینکه بتواند وارد زمین شود و برای باشگاهش بجنگد. بعد هم نوبت به اعلام فهرست برزیل رسید. جایی که دیگر حتی منتظر شنیدن نامش از زبان کارلو آنچلوتی نبود. این هم برایش آسان نبود.

با این حال رودریگو هنوز از آینده حرف می‌زند. از اینکه پوشیدن پیراهن رئال مادرید و برزیل شادی‌ای به او داده که توضیحش سخت است. از اینکه فقط ۲۵ سال دارد و هنوز رویاهای بزرگ زیادی جلوی از اوست. او می‌داند برای رسیدن به آن‌ها باید محکم بماند. همان‌طور که در لحظه‌های سخت دیگر زندگی‌اش مانده بود.

برای رودریگو، برزیل فقط یک تیم فوتبال نیست. سلسائو برای او یعنی غرور. یعنی زیبایی، جادو، شادی، اتحاد و سخت‌کوشی. یعنی همان چیزی که برزیل با فوتبالش به دنیا نشان می‌دهد. پیراهن برزیل برای او از همان کودکی شروع شد. از پسربچه‌ای در اوساسکو که پیراهن هواداری می‌پوشید و رویای فوتبالیست شدن داشت.