قایقرانی وایکینگ‌ها در جام جهانی

به گزارش فایو اسکور، نروژ فقط سنگال را ۳-۲ نبرد. بعد از سوت پایان، یک صحنه ساخت که شاید بیشتر از نتیجه در ذهن بماند. بازیکنان نروژ روی زمین نشستند و شادی معروف هوادارانشان را اجرا کردند. همان قایقرانی وایکینگی که در این جام جهانی به امضای نروژی‌ها تبدیل شده است.

نروژ با برد پرتنش مقابل سنگال به مرحله حذفی رسید. اولین حضور این تیم در مرحله حذفی جام جهانی از ۱۹۹۸. این حالا فقط یک بازگشت ساده نیست. هواداران قرمزپوش نروژ در ورزشگاه‌ها، روی پله‌برقی‌ها و حتی در میدان تایمز نیویورک این شادی را اجرا کرده‌اند اما هیچ‌کدام به اندازه لحظه بعد از بازی با سنگال احساسی نبود.

همه چیز بعد از سوت پایان شروع شد. مارتین اودگارد و ارلینگ هالند، که با دبلش نقش اصلی را در برد نروژ داشت، بازیکنان را جمع کردند تا مقابل هواداران بنشینند و شادی قایقرانی را اجرا کنند. فقط یک نفر کم بود و آن هم استوله سولباکن بود.

سرمربی نروژ درست بعد از سوت پایان از پله‌های سکو بالا دوید تا همسرش را در آغوش بگیرد و ببوسد. بازیکنان کمی منتظر ماندند. بعد سولباکن برگشت و خودش را وسط جمع، پشت هالند جا داد. بازیکنان در چند ردیف نشستند؛\ درست شبیه یک کشتی بلند وایکینگی. اودگارد هم ضرب گرفت و جشن به اوج رسید.

تصاویر تلویزیونی نشان داد هواداران نروژ در تروندهایم هم همزمان این شادی را انجام می‌دهند. یک حرکت ساده، نروژی‌ها را از ورزشگاه مت‌لایف تا خانه کنار هم آورد. این دیگر فقط یک شادی بعد از برد نبود. این حرکت به یک لحظه مشترک برای تیم و هوادارهایش تبدیل شد.

پاتریک برگ بعد از بازی گفت اول فکر نمی‌کرد این شادی اینقدر جا بیفتد. او گفت: «در ابتدا فکر می‌کنم مردم کمی شک داشتند. مثلا اینکه آیا این چیزی است که ادامه پیدا می‌کند یا فقط زود از بین می‌رود؟ اما تا اینجا بخش بزرگی از جام جهانی ما بوده است.»

برگ ادامه داد: «انجام دادنش در نیویورک برای ما یک لحظه واقعا زیبا بود. آنها قبل از رفتن ما به جام جهانی، در اسلو شروعش کردند و حالا فکر می‌کنم کل دنیا از آن خبر دارد. حس می‌کنم انرژی‌ای که ما با هواداران می‌سازیم، برایمان واقعا مهم است.»

الکساندر سورلوث هم بعد از بازی با لبخند از این جشن حرف زد. او گفت: «فوق‌العاده سرگرم‌کننده بود. خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم. وقتی آن صدا را می‌شنوی، جادویی است.»

این جمله شاید بهترین توضیح برای فضای نروژ باشد. تیمی که سال‌ها از جام جهانی دور بود، حالا فقط با نتیجه برنگشته است. با یک صدا، یک تصویر و یک شادی جمعی برگشته است. هالند گل می‌زند، اودگارد ضرب می‌گیرد و هواداران پارو می‌زنند. فعلا همه چیز برای نروژ به هم وصل شده است.

سورلوث وقتی از او پرسیدند این قایقرانی وایکینگی تا کجا می‌تواند نروژ را در جام جهانی ببرد، جواب محتاط اما امیدوارانه‌ای داد: «باید ببینیم، اما اگر به بالاترین سطح خودمان برسیم، این یک تورنمنت است و هر اتفاقی ممکن است رخ دهد. اگر به بالاترین سطح خودمان برسیم، می‌توانیم تا دوردست برویم.»