چرا انگلیس به دیوار غنا خورد؟

اورایلی هم از روی نیمکت تاثیر گذاشت. او گل مورد انتظار ۰.۲۰ داشت، به تیر زد و یکی از دو موقعیت بزرگ انگلیس را از دست داد. بوکایو ساکا بعد از ورودش سمت راست را زنده‌تر کرد، دو شوت زد و یک بار دروازه‌بان غنا را مجبور به واکنش کرد. ابرچی اِزه هم در ۲۱ دقیقه حضورش، ۰.۴۲ گل مورد انتظار پاس ثبت کرد. یعنی تعویض‌های توخل انرژی آوردند اما ضربه آخر همچنان گم بود.

از نظر ساختاری، انگلیس توپ را خوب به منطقه جلو می‌رساند اما در لحظه تصمیم نهایی کند می‌شد. ارسال‌ها هم کمک زیادی نکردند. این تیم از ۲۹ ارسال فقط ۷ ارسال موفق داشت. وقتی حریفی مثل غنا با تعداد زیاد بازیکن داخل محوطه دفاع می‌کند، ارسال معمولی بیشتر خوراک مدافعان است تا مهاجمان. انگلیس به جای شکستن بلاک از زمین، خیلی وقت‌ها توپ را از کناره به داخل شلوغ‌ترین نقطه فرستاد.

غنا اما دقیقا برای چنین شبی آماده بود. این تیم ۳۷ دفع توپ، ۲۱ تکل و ۸ قطع توپ داشت. این‌ها عددهای یک تیمی است که نه برای کنترل بازی، بلکه برای زنده ماندن آمده بود. گیدئون منسا با امتیاز ۷.3 فایو اسکور، ۹ دفع توپ، ۵ تکل و ۲ قطع توپ داشت. جروم اوپوکو با امتیاز ۷.5، ۵ دفع توپ و یک پاس کلیدی ثبت کرد. جوناس آجِی آجِتِی هم ۷ بار توپ را از منطقه خطر دور کرد.

ماروین سنایا در کناره زمین جنگید و ۵ تکل موفق از ۷ تلاش داشت. توماس پارتی هم وسط زمین یکی از دلایل زنده ماندن غنا بود. او ۲۳ پاس صحیح از ۲۷ پاس داد، هر ۴ تکلش را برد و ۵ دفع توپ داشت. پارتی برای غنا فقط هافبک نبود. او جلوی محوطه، نقش ترمز اضطراری را بازی کرد. هر وقت انگلیس می‌خواست از نیم‌فضا وارد شود، غنا یک پا، یک بدن یا یک تکل در مسیر توپ می‌گذاشت.

دروازه‌بان غنا هم سهم خودش را داشت. بنجامین آساره ۳ مهار انجام داد و طبق مدل فایو اسکور، ۰.۳۴ گل را نجات داد. او در شلوغی محوطه چند بار توپ را جمع کرد، چند بار با مشت دور کرد و اجازه نداد فشار انگلیس به آشوب کامل تبدیل شود. در دقایق پایانی هم کوجو پپرا اوپونگ از روی نیمکت آمد و با یک دفع توپ از روی خط، همان کاری را کرد که برای گرفتن یک امتیاز لازم بود.

مارک گوئهی بهترین بازیکن انگلیس از نظر عددها بود. او با امتیاز ۷.۶ فایو اسکور، یک نمایش کامل در عقب زمین داشت. گوئهی ۱۲۶ پاس صحیح داد. بیشترین پاس صحیح یک بازیکن انگلیس در یک بازی جام جهانی از سال ۱۹۶۶ به بعد. او ۱۲ دوئل برد، ۵ نبرد هوایی را مال خودش کرد و ۴ دفع توپ داشت. در شبی که مهاجمان انگلیس قفل را باز نکردند، مدافع میانی این تیم تمیزترین و مطمئن‌ترین بازیکن زمین بود.

ازری کونسا هم کنار او کنترل خوبی داشت. او ۱۱۵ پاس صحیح از ۱۱۷ پاس داد و با ۴۲ حمل توپ، بارها انگلیس را از عقب زمین جلو برد. ریس جیمز در سمت راست ۲ پاس کلیدی داد و یک موقعیت بزرگ ساخت. دکلان رایس هم با ۶ پاس کلیدی، ۳ شوت و ۰.۲۶ گل مورد انتظار پاس، یکی از مسیرهای اصلی خلق موقعیت انگلیس بود. اما همه این خروجی‌ها در نهایت به همان مشکل قدیمی برگشت: ضربه آخر نبود.

غنا در حمله تقریبا هیچ نداشت اما همان‌ها یکی دو لحظه را خطرناک کرد. پرنس آدو از روی نیمکت آمد و تنها شوت در چارچوب غنا را زد. همان صحنه یک موقعیت بزرگ با گل مورد انتظار ۰.۲۴ بود اما توپ وارد دروازه نشد. غنا در کل مسابقه فقط ۲ شوت زد. این کمترین تعداد شوتی که انگلیس از سال ۱۹۶۶ به بعد در یک بازی جام جهانی به حریف داده است. این برای دفاع انگلیس خبر خوبی بود اما برای نتیجه کافی نبود.

این تساوی از همان جنس بازی‌هایی بود که یک تیم همه‌چیز را در اختیار دارد و تیم دیگر لحظه‌های حیاتی را. انگلیس مالکیت، پاس، ورود به یک‌سوم دفاعی، شوت، کرنر و دوئل‌ها را برد. در دوئل‌ها ۵۷ درصد موفق بود و در نبردهای هوایی ۱۶ از ۲۴ نبرد را برد. حتی در نیمه دوم، ۲۷ از ۴۰ تا از دوئل‌های زمینی را برد. اما غنا چیزی را برد که برای صفر-صفر لازم بود یعنی محوطه خودش.

توقف‌های بازی هم به غنا کمک کرد. این تیم ۲۴ خطا انجام داد و ریتم انگلیس را شکست. انگلیس ۱۳ خطا داشت و هر دو تیم یک کارت زرد گرفتند. این بازی همان‌طور که جلو رفت، بیشتر به نفع تیمی شد که از کند شدن ریتم سود می‌برد. غنا بازی را تکه‌تکه کرد، محوطه را نگه داشت و فشار انگلیس را از جریان طبیعی خارج کرد.

برای توخل، این بازی یک هشدار جدی است. انگلیس بعد از برد پرگل مقابل کرواسی می‌توانست با پیروزی صعودش را قطعی کند اما حالا باید کار را مقابل پاناما تمام کند. مشکل فقط این نبود که انگلیس گل نزد. مسئله این بود که با ۷۸.۸ درصد مالکیت، ۱۹ شوت و ۸۷ ورود به یک‌سوم دفاعی، باز هم موقعیت‌های کافی و تمیز برای بردن نساخت.

این صفر-صفر برای غنا یک امتیاز دفاعی بود و برای انگلیس دو امتیاز از دست رفته. غنا با ساختار، تکل، دفع توپ و تمرکز زنده ماند. انگلیس با توپ زندگی کرد اما بدون گل از زمین بیرون رفت. گاهی فوتبال همین‌قدر بی‌رحم است. توپ مال توست، زمین مال توست، عددها مال توست اما اگر آخرین ضربه را نزنی، امتیاز را باید نصف کنی.

عکس: رویترز