کریستیانو علیه زمان، آمارها چه می‌گویند؟

او با این گل به رکورد دیگری هم رسید. رونالدو حالا در ۱۱ تورنمنت بزرگ گل زده است. عددی که هیچ بازیکن اروپایی دیگری به آن نزدیک هم نیست. یورگن کلینزمن، میروسلاو کلوزه و ژردان شکیری هر کدام در ۶ تورنمنت بزرگ گل زده‌اند. فاصله پنج‌تایی رونالدو با نفرات بعدی، نشان می‌دهد بحث فقط یک جام یا یک نسل نیست. او چند نسل را رد کرده و هنوز در جدول‌ها باقی مانده است.

گل دوم پرتغال را نونو مندز زد. همه منتظر ضربه ایستگاهی رونالدو بودند، اما کریستیانو این بار نقش طعمه را بازی کرد و مندز با یک شوت زمینی دروازه را باز کرد. این دومین گل مستقیم پرتغال از ضربه ایستگاهی در تاریخ جام جهانی بود. اولی را خود رونالدو در سال ۲۰۱۸ مقابل اسپانیا زده بود. حتی وقتی گل نمی‌زد، سایه او روی تصمیم دفاعی حریف بود.

بعد از آن، نوبت ضربه دوم خودش رسید. برونو فرناندز بین خطوط صاحب توپ شد، حرکت رونالدو را دید و با یک پاس دقیق او را در موقعیت گل گذاشت. رونالدو با آرامش توپ را به گوشه فرستاد و پرتغال را ۳-۰ جلو انداخت. این گل، رکورد بزرگ بعدی را ساخت. رونالدو با ۱۰ گل، از اوزه‌بیو عبور کرد و بهترین گلزن تاریخ پرتغال در جام جهانی شد. البته او برای رسیدن به این عدد ۲۴ بازی انجام داده و اوزه‌بیو فقط در ۶ بازی جام جهانی به ۹ گل رسیده بود، اما عبور از نامی مثل اوزه‌بیو برای هر بازیکنی سنگین است.

رونالدو در این بازی فقط دو گل نزد. او ۷ شوت داشت و ۵ ضربه‌اش در چارچوب بود. در جام جهانی، فقط مقابل برزیل در سال ۲۰۱۰ و غنا در سال ۲۰۱۴ بیشتر از این شوت زده بود. او در هر دو بازی ۸ شوت به سمت دروازه حریف زده بود. این یعنی او بعد از گل اول، دوباره بوی گل را گرفته بود. چند بار هم به هت‌تریک نزدیک شد. یک ضربه چیپش از روی خط برگشت و یک موقعیت دیگر را نعمتوف مهار کرد.

از نظر فنی، پرتغال هم دقیقا همان چیزی را ساخت که رونالدو برای زنده شدن نیاز داشت. تیم مارتینز عرض زمین را گرفت، از سمت چپ با نونو مندز فشار آورد، از سمت راست با کانسلو و نتو ضربه اول را ساخت و با برونو فرناندز بین خطوط، پشت دفاع ازبکستان را هدف گرفت. رونالدو دیگر قرار نبود همه کار بکند. قرار بود در محوطه حضور داشته باشد، مدافعان را مشغول کند و ضربه آخر را بزند. این همان نسخه‌ای است که هنوز برای او کار می‌کند.

پرتغال بازی را با ۶۶ درصد مالکیت، ۱۷ شوت، ۹ شوت در چارچوب و ۲.۴۴ گل مورد انتظار، تمام کرد. ازبکستان فقط ۷ شوت زد و گل مورد انتظارش به ۰.۲۴ رسید. تفاوت اصلی در کیفیت موقعیت‌ها بود. پرتغال ۷ موقعیت بزرگ ساخت و ازبکستان هیچ موقعیت بزرگی نداشت. در چنین شبی، رونالدو فقط از فرصت استفاده نکرد. او در مرکز نمایشی قرار گرفت که تمام ساختار تیمی پرتغال برای رساندن توپ به مناطق خطرناک کار می‌کرد.

برد ۵-۰ مقابل ازبکستان شاید سخت‌ترین آزمون تاریخ پرتغال نبود، اما برای رونالدو معنای خودش را داشت. منتقدان قبل از بازی پرسیده بودند آیا هنوز باید او را در ترکیب دید یا نه. جوابش در ۶ دقیقه اول آمد و تا پایان شب کامل‌تر شد. دو گل، ۷ شوت، یک رکورد جهانی، عبور از اوزه‌بیو و یک یادآوری بزرگ، اینکه رونالدو شاید دیگر مثل گذشته همه زمین را نمی‌بلعد اما هنوز بلد است لحظه را مال خودش کند.

میراث او از قبل هم ساخته شده بود. هیچ بازیکنی در ۶ جام جهانی گل نزده بود و بعید است به این زودی کسی به آن برسد. مگر اینکه مسی در سال ۲۰۳۰ دوباره برگردد و داستان را از نو بنویسد. تا آن روز، این رکورد به نام رونالدوست. مردی که بارها گفتند تمام شده اما دوباره وسط نور ایستاد.

عکس: رویترز