
جام جهانی
اولین بازیکن تاریخ که در ۶ جام جهانی گل میزند
نوشته بابک شیرآقایی
به گزارش فایو اسکور، بعضی شبها فقط برای بردن نیستند. برای جواب دادناند. کریستیانو رونالدو مقابل ازبکستان دقیقا چنین شبی داشت. پرتغال ۵-۰ برد، ازبکستان را زیر فشار گذاشت و به شروع لرزانش در جام جهانی ۲۰۲۶ واکنش نشان داد، اما قصه اصلی از جای دیگری میآمد. از مردی که قبل از بازی، بیشتر از هر بازیکن دیگری درباره مناسب بودنش برای ترکیب پرتغال بحث میشد.
رونالدو با دو گل در هیوستون نه فقط پرتغال را جلو برد، بلکه بحث را هم عوض کرد. قبل از این بازی، نگاهها بیشتر سمت دیگر ستارهها رفته بود. لیونل مسی در دو بازی اول آرژانتین ۵ گل زده بود و عنوان بهترین گلزن تاریخ جام جهانی را گرفته بود. کیلیان امباپه، ارلینگ هالند و هری کین هم شروع پرگلی داشتند. در طرف دیگر، رونالدو بعد از تساوی ۱-۱ پرتغال مقابل کنگو فقط ۲۵ لمس توپ داشت و تقریبا هیچوقت شبیه یک تهدید جدی دیده نشد.
همین کافی بود تا سؤال قدیمی دوباره برگردد. آیا پرتغال هنوز باید حملهاش را دور رونالدو بچیند؟ آیا حضور او به تیمی پر از استعداد جوان کمک میکند یا سرعت و آزادی آن را میگیرد؟ این سؤالها تازه نبودند. در سالهای اخیر، هر بار که رونالدو در تورنمنتهای بزرگ گل نمیزد، همین بحثها بالا میگرفت. او در ۴۳ بازی اولش در جام جهانی و جام ملتهای اروپا، ۲۲ گل و ۸ پاس گل داشت، اما در ۱۰ بازی بعدی در این دو تورنمنت، بدون گل ماند و فقط یک پاس گل داد.
برای بازیکنی مثل رونالدو، این فقط یک افت آماری نبود. این شبیه عوض شدن روایت بود. مردی که سالها با گل تعریف شده بود، حالا باید از جایگاهش دفاع میکرد. روبرتو مارتینز اما عقب نکشید. او دوباره رونالدو را در ترکیب اصلی گذاشت و همین بازی، بیستوچهارمین حضور کریستیانو در جام جهانی شد. فقط لیونل مسی با ۲۸ بازی و لوتار ماتئوس با ۲۵ بازی، بیشتر از او در تاریخ جام جهانی بازی کردهاند.
جواب رونالدو فقط ۶ دقیقه طول کشید. پدرو نتو در سمت راست فضا ساخت، ژائو کانسلو توپ را زمینی به دهانه دروازه فرستاد و رونالدو با یک ضربه اول، دروازه ازبکستان را باز کرد. همان لحظه، فشار از روی شانههایش افتاد. شادی معروفش برگشت، صدای ورزشگاه بالا رفت و پرتغال فهمید همان چیزی را گرفته که از کاپیتانش میخواست؛ یک ضربه سریع، یک گل زودهنگام و یک پیام روشن.
اما این گل فقط گل اول پرتغال نبود. با همین ضربه، رونالدو به اولین بازیکن تاریخ تبدیل شد که در ۶ دوره مختلف جام جهانی گل میزند. ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و حالا ۲۰۲۶. این رکورد، حتی در دنیای پرعدد رونالدو هم خاص است. چون فقط درباره تعداد گل نیست. درباره دوام است. درباره ماندن در سطح اول، آن هم در فاصله ۲۰ سال است.
رونالدو در ۴۱ سال و ۱۳۸ روزگی، دومین گلزن مسن تاریخ جام جهانی هم شد. فقط روژه میلا، اسطوره کامرون، در سال ۱۹۹۴ و در ۴۲ سال و ۳۹ روزگی مقابل روسیه سن بالاتری داشت. رونالدو حالا مسنترین بازیکن اروپایی است که در یک تورنمنت بزرگ، یعنی جام جهانی یا جام ملتهای اروپا، گل زده است. این همان جایی است که آمار دیگر فقط عدد نیست. تبدیل میشود به امضا.
رونالدو با این گل، به رکورد خاص دیگری هم رسید. او حالا سومین بازیکنی بعد از میکل لادروپ برای دانمارک و لیونل مسی برای آرژانتین است که هم جوانترین و هم مسنترین گلزن کشورش در جام جهانی بوده. این رکورد شاید به اندازه گلزنی در ۶ جام جهانی پر سر و صدا نباشد اما بهتر از هر عددی نشان میدهد کریستیانو چه فاصله عجیبی را در فوتبال ملی طی کرده است.
او با این گل به رکورد دیگری هم رسید. رونالدو حالا در ۱۱ تورنمنت بزرگ گل زده است. عددی که هیچ بازیکن اروپایی دیگری به آن نزدیک هم نیست. یورگن کلینزمن، میروسلاو کلوزه و ژردان شکیری هر کدام در ۶ تورنمنت بزرگ گل زدهاند. فاصله پنجتایی رونالدو با نفرات بعدی، نشان میدهد بحث فقط یک جام یا یک نسل نیست. او چند نسل را رد کرده و هنوز در جدولها باقی مانده است.
گل دوم پرتغال را نونو مندز زد. همه منتظر ضربه ایستگاهی رونالدو بودند، اما کریستیانو این بار نقش طعمه را بازی کرد و مندز با یک شوت زمینی دروازه را باز کرد. این دومین گل مستقیم پرتغال از ضربه ایستگاهی در تاریخ جام جهانی بود. اولی را خود رونالدو در سال ۲۰۱۸ مقابل اسپانیا زده بود. حتی وقتی گل نمیزد، سایه او روی تصمیم دفاعی حریف بود.
بعد از آن، نوبت ضربه دوم خودش رسید. برونو فرناندز بین خطوط صاحب توپ شد، حرکت رونالدو را دید و با یک پاس دقیق او را در موقعیت گل گذاشت. رونالدو با آرامش توپ را به گوشه فرستاد و پرتغال را ۳-۰ جلو انداخت. این گل، رکورد بزرگ بعدی را ساخت. رونالدو با ۱۰ گل، از اوزهبیو عبور کرد و بهترین گلزن تاریخ پرتغال در جام جهانی شد. البته او برای رسیدن به این عدد ۲۴ بازی انجام داده و اوزهبیو فقط در ۶ بازی جام جهانی به ۹ گل رسیده بود، اما عبور از نامی مثل اوزهبیو برای هر بازیکنی سنگین است.
رونالدو در این بازی فقط دو گل نزد. او ۷ شوت داشت و ۵ ضربهاش در چارچوب بود. در جام جهانی، فقط مقابل برزیل در سال ۲۰۱۰ و غنا در سال ۲۰۱۴ بیشتر از این شوت زده بود. او در هر دو بازی ۸ شوت به سمت دروازه حریف زده بود. این یعنی او بعد از گل اول، دوباره بوی گل را گرفته بود. چند بار هم به هتتریک نزدیک شد. یک ضربه چیپش از روی خط برگشت و یک موقعیت دیگر را نعمتوف مهار کرد.
از نظر فنی، پرتغال هم دقیقا همان چیزی را ساخت که رونالدو برای زنده شدن نیاز داشت. تیم مارتینز عرض زمین را گرفت، از سمت چپ با نونو مندز فشار آورد، از سمت راست با کانسلو و نتو ضربه اول را ساخت و با برونو فرناندز بین خطوط، پشت دفاع ازبکستان را هدف گرفت. رونالدو دیگر قرار نبود همه کار بکند. قرار بود در محوطه حضور داشته باشد، مدافعان را مشغول کند و ضربه آخر را بزند. این همان نسخهای است که هنوز برای او کار میکند.
پرتغال بازی را با ۶۶ درصد مالکیت، ۱۷ شوت، ۹ شوت در چارچوب و ۲.۴۴ گل مورد انتظار، تمام کرد. ازبکستان فقط ۷ شوت زد و گل مورد انتظارش به ۰.۲۴ رسید. تفاوت اصلی در کیفیت موقعیتها بود. پرتغال ۷ موقعیت بزرگ ساخت و ازبکستان هیچ موقعیت بزرگی نداشت. در چنین شبی، رونالدو فقط از فرصت استفاده نکرد. او در مرکز نمایشی قرار گرفت که تمام ساختار تیمی پرتغال برای رساندن توپ به مناطق خطرناک کار میکرد.
برد ۵-۰ مقابل ازبکستان شاید سختترین آزمون تاریخ پرتغال نبود، اما برای رونالدو معنای خودش را داشت. منتقدان قبل از بازی پرسیده بودند آیا هنوز باید او را در ترکیب دید یا نه. جوابش در ۶ دقیقه اول آمد و تا پایان شب کاملتر شد. دو گل، ۷ شوت، یک رکورد جهانی، عبور از اوزهبیو و یک یادآوری بزرگ، اینکه رونالدو شاید دیگر مثل گذشته همه زمین را نمیبلعد اما هنوز بلد است لحظه را مال خودش کند.
میراث او از قبل هم ساخته شده بود. هیچ بازیکنی در ۶ جام جهانی گل نزده بود و بعید است به این زودی کسی به آن برسد. مگر اینکه مسی در سال ۲۰۳۰ دوباره برگردد و داستان را از نو بنویسد. تا آن روز، این رکورد به نام رونالدوست. مردی که بارها گفتند تمام شده اما دوباره وسط نور ایستاد.
عکس: رویترز