
جام جهانی
آمریکا با برد ۲-۰ مقابل استرالیا به مرحله ۳۲ تیمی رسید
نوشته بابک شیرآقایی
به گزارش فایو اسکور، قبل از بازی همه دنبال یک جواب بودند. کریستین پولیشیچ میرسد یا نه؟ اگر نمیرسد، چه کسی جای او بازی میکند؟
جواب اول منفی بود و جواب دوم ریکاردو پپی اما جواب اصلی را خود آمریکا داد. پولیشیچ نبود ولی آمریکا گیر نکرد. نه در ساختن موقعیت، نه در کنترل بازی، نه در گرفتن نتیجه.
آمریکا در ورزشگاه لومن فیلد سیاتل، استرالیا را ۲-۰ برد و صعودش به مرحله ۳۲ تیمی جام جهانی خانگی را قطعی کرد. هر دو تیم بازی اولشان در گروه دی را برده بودند و میدانستند پیروزی یعنی صعود. آمریکا همان کاری را کرد که لازم داشت. زود ضربه زد، بازی را کنترل کرد و استرالیا را تا آخر دنبال خودش کشاند.
البته بازی میتوانست با شوک شروع شود. محمد توره فقط بعد از ۴۰ ثانیه از شروع بازی از سمت راست محوطه جریمه صاحب موقعیت شد اما شوت زاویهبستهاش را مت فریس گرفت. اگر آن توپ گل میشد، تمام شب آمریکا میتوانست شکل دیگری بگیرد. اما نشد و از همان لحظه به بعد، بازی آرامآرام به سمت میزبان کج شد.
آمریکا بعد از آن فشار را بالا برد و خیلی زود مزدش را گرفت. دقیقه ۱۱، فولارین بالوگان از سمت چپ فرار کرد و توپ را تند و زمینی به دهانه دروازه فرستاد. ریکاردو پپی آماده ضربه آخر بود اما کامرون برجس زودتر رسید و توپ را وارد دروازه خودی کرد. این گل به اسم استرالیا نوشته شد اما از جنس فشار آمریکا بود. وقتی توپ با این سرعت از عرض دروازه رد میشود، مدافع یا باید ریسک کند یا فقط تماشا کند. برجس ریسک کرد و بازی خراب شد.
استرالیا میتوانست سریع جواب بدهد. متیو لکی با بیرون پا شوت زد و توپ با اختلاف کمی از بالای دروازه رد شد. اما این بیشتر یک جرقه بود تا تغییر جریان. آمریکا توپ را داشت، زمین را داشت و هر بار از کنارهها یا بین خطوط راه تازهای برای نزدیک شدن به دروازه پیدا میکرد.
وستون مککنی با ضربه سر خطر ساخت اما توپش به الساندرو چیرکاتی خورد. بعد نوبت گل دوم رسید. دو دقیقه مانده به پایان نیمه اول، شوت سرجینیو دست بلوکه شد، توپ روی هوا ماند و الکساندر فریمن با ضربه سر دروازه خالی را باز کرد. پرچم کمکداور بالا رفت اما کمکداور ویدیویی نشان داد فریمن حرکتش را درست زمانبندی کرده. گل تأیید شد و آمریکا با برتری ۲-۰ به رختکن رفت.
همین نیمه اول، کل بازی را لو میداد. آمریکا ۷۰ درصد مالکیت داشت و ۲۵۹ پاس از ۲۹۳ پاسش را درست رساند. استرالیا را عقب نگه داشت و اجازه نداد بازی از حالت دفاعی برای این تیم خارج شود. ورود به یکسوم هجومی ۳۸ به ۱۹ به سود آمریکا بود. در آمار لمس توپ در محوطه جریمه ۱۴ به ۶ میربان پیش بود. اینها عددهای تزئینی نیستند. یعنی بازی بیشتر از آنکه در میانه زمین بگذرد، دور محوطه استرالیا میچرخید.
اختلاف شوتها هم همین را میگفت. آمریکا در نیمه اول ۹ شوت زد و استرالیا فقط ۲ شوت داشت. از ۹ شوت آمریکا، ۷ ضربه از داخل محوطه بود. پنج شوت هم بلوکه شد. یعنی استرالیا مدام مجبور بود با بدنش جلوی ضربه را بگیرد. امید گل هم ۱.۱۷ مقابل ۰.۱۲ به سود آمریکا بود. این یعنی کنترل آمریکا فقط مالکیت خشک و خالی نبود و به موقعیت میرسید.
استرالیا با آرایش ۱-۴-۵ آمده بود تا فضا را ببندد و در نبردهای هوایی برتری بسازد. از این نظر هم بد نبود. ۱۲ نبرد هوایی از ۱۹ نبرد یعنی ۶۳ درصد از دوئلها را برد. تکلهایش هم آمار خوبی داشت و از ۷ تکل، ۸۶ درصد را برد. اما مشکل جای دیگری بود. روی زمین، آمریکا بهتر جنگید. استرالیا فقط ۱۶ نبرد زمینی از ۳۷ نبرد را برد و در دریبلها هم فقط ۲ موفقیت از ۸ تلاش داشت. وقتی تیمی نمیتواند با توپ از زیر فشار بیرون بیاید، هر دفع توپ فقط شروع موج بعدی حریف است.
۱۰ دفع توپ استرالیا در نیمه اول هم همین را نشان میداد. این تیم دائم در حالت خاموش کردن آتش بود. جوردن باس در دقیقه ۱۶ کارت زرد گرفت و الساندرو چیرکاتی در دقیقه ۳۲. همین دو کارت بخشی از تیزی دفاع استرالیا را گرفت. دفاع پنجنفره هنوز سرپا بود اما دیگر نمیتوانست با همان شدت اول بازی وارد دوئلها شود.
در آن طرف، آمریکا بدون پولیشیچ مجبور نشد همه چیز را روی دوش یک نفر بیندازد. پپی جای او را گرفت اما بار حمله پخش شد. سرجینیو دست با ۳ شوت، بیشترین شوت آمریکا را داشت. یکی از ضربههایش هم در آستانه پایان نیمه اول مهار شد. مککنی، پپی و بالوگان هر کدام ۲ شوت زدند. همین پخش شدن خطر، کار استرالیا را سختتر کرد. چون مسئله فقط نبودن پولیشیچ نبود. مسئله این بود که آمریکا بدون او هم چند راه برای ضربه زدن داشت.
مالک تیلمن بین خطوط زنده بود. ۲ پاس کلیدی داد، ۳ ارسال موفق از ۵ ارسال داشت و امید پاس گلش به ۰.۳۷۴ رسید. مککنی هم با ۳ پاس کلیدی و ۲ شوت، مدام از عقب به موقعیت اضافه میشد. تایلر آدامز آرامتر دیده شد اما کارش مهم بود. ۳۹ پاس درست از ۴۴ پاس، ۴ نبرد برده، ۲ تکل و ۴ بازپسگیری توپ او را در این بازی برجسته کرد. او همان قطعهای بود که ریتم آمریکا را نگه میداشت.
دست از سمت راست ضربه میزد، پاس میداد و بازی را جلو میبرد. از ۳ شوت او، یک شوت در چارچوب بود، یک پاس کلیدی و ۱۵ پاس درست از ۱۶ پاس داشت. آنتونی رابینسون هم از سمت دیگر کمک کرد. یک پاس کلیدی و ۲۶ پاس درست از ۲۹ پاسش به مقصد رسید. تیم ریم و کریس ریچاردز هم با هم ۱۰۳ پاس صحیح دادند و با جلو آمدنهایشان فشار آمریکا را در نیمه زمین استرالیا نگه داشتند.
فریمن اما چهره ویژه بازی بود. او فقط زننده گل دوم نبود. در نیمه اول ۳۶ پاس از ۳۹ پاسش را درست رساند و در زمین حریف ۲۱ پاس از ۲۱ پاس را کامل کرد. ۵۵ لمس توپ برای یک مدافع یعنی آمریکا از او فقط دفاع نمیخواست و او بخشی از ساختار حمله بود.
فریمن ۶ نبرد برد، ۳ نبرد هوایی را مال خودش کرد، ۲ دفع توپ داشت، یک قطع توپ ثبت کرد و ۲ تکل زد. حتی یک اشتباه داشت که به شوت استرالیا ختم شد اما حجم اثرگذاریاش آنقدر بالا بود که آن لحظه زیر سایه عملکرد کلیاش رفت. امتیاز ۸.۳ فایو اسکور برای او، فقط به خاطر گل نبود. به خاطر این بود که هم در حمله نقش داشت، هم در کنترل زمین، هم در بستن راه استرالیا.
او با همین گل، بعد از جان بروکس مقابل غنا در سال ۲۰۱۴، دومین مدافع آمریکا از ۱۹۹۴ به بعد شد که در جام جهانی گل میزند. برای تیمی که معمولا گلهایش با مهاجمان و وینگرها تعریف میشود، این یک نشانه مهم است. آمریکا از خط عقب هم میتواند به بازی ضربه بزند.
استرالیا البته کاملا بیچهره نبود. الساندرو چیرکاتی در دفاع جنگید، ۸ نبرد برد، ۵ نبرد هوایی را گرفت و ۲ تکل موفق داشت. آیدن اونیل هم برای کم کردن فشار کار کرد. او ۴ نبرد برد، ۴ خطا گرفت، ۲ قطع توپ داشت و ۳ بار توپ را پس گرفت. محمد توره خطرناکترین جرقه استرالیا بود و تنها شوت در چارچوب تیمش را زد. متیو لکی هم با حرکت بدون توپ برای خودش یک شوت ساخت اما این جرقهها به آتش تبدیل نشدند.
هری سووتر در قلب دفاع، بلاک زد و خط عقب را جمع کرد اما او و همتیمیهایش موج پشت موج دفاع کردند. استرالیا در نبردهای اول و توپهای هوایی خوب بود اما توپهای دوم و نبردهای زمینی را زیاد از دست داد. همین تفاوت کوچک روی کاغذ، در زمین تبدیل به یک تفاوت بزرگ شد.
بعد از شروع نیمه دوم، همان چیزی که استرالیا لازم داشت روشن بود. ارسالهای زودتر، ضربات ایستگاهی و توپهایی که به سمت سووتر برود. این تیم اگر میخواست برگردد، باید از برتری هواییاش چیزی میساخت. اما آمریکا با حفظ ریتم، اجازه نداد بازی به اندازه کافی به آن سمت برود.
با این حال تعویضهای تونی پوپوویچ بعد از دقیقه ۶۰ کمی بازی را تکان داد. کریستیان ولپاتو شوتش را از بالای دروازه زد. کانر متکالف مستقیم به سمت مت فریس شلیک کرد. جیکوب ایتالیانو هم اواخر بازی از سمت خودش توپ را فرستاد و بعد از برگشت توپ، چیرکاتی با شوت زمینی دنبال کم کردن اختلاف بود اما ضربهاش بین بدنها گیر کرد. استرالیا تلاش کرد اما هیچوقت آنقدر نزدیک نشد که حس بازگشت بسازد.
برای آمریکا، این برد فقط یک صعود ساده نبود. تیم پوچتینو حالا در این جام ۶ گل زده و فقط یک گل تا بهترین رکورد گلزنیاش در یک دوره جام جهانی فاصله دارد. رکورد قبلی ۷ گل بود و در سالهای ۱۹۳۰ و ۲۰۰۲ ثبت شده بود. بازی آخر گروه مقابل ترکیه فرصت عبور از همین عدد است.
آمریکا در تاریخ جام جهانی حالا از ۵ گل به خودی سود برده و ۲ تای آن فقط در همین دوره بوده. اما اگر این برد را فقط به شانس بچسبانیم، اصل بازی را ندیدهایم. گل اول به خودی بود اما از فشار و سرعت حمله آمد. گل دوم هم از حضور درست فریمن و پیگیری موج حمله. شانس وقتی معنی دارد که تیمی اصلا در صحنه نباشد. آمریکا تمام نیمه اول در صحنه بود.
این فقط دومین بار در تاریخ آمریکاست که در جام جهانی، در ۲ بازی پیاپی نیمه اول را با بیش از یک گل زده تمام میکند. دفعه قبلی به جام جهانی ۱۹۳۰ برمیگشت. این عدد مهم است چون نشان میدهد آمریکا فقط نتیجه نمیگیرد بلکه زود هم ضربه میزند. برای یک میزبان، این یعنی فشار را به حریف منتقل میکنی، نه اینکه با آن زندگی کنی.
حالا آمریکا به لسآنجلس برمیگردد. اگر پاراگوئه مقابل ترکیه شکست نخورد، صدرنشینی این تیم هم میتواند تقریبا در دسترس باشد. استرالیا اما هنوز باید بجنگد. بازی آخرش مقابل پاراگوئه، دیگر فقط یک مسابقه گروهی نیست. بازی بقاست. هر دو مسابقه روز ۲۵ ژوئن برگزار میشود.
پولیشیچ نبود و این میتوانست تیتر دردسر باشد. اما آمریکا آن را تبدیل به تیتر قدرت کرد. تیمی که بدون ستارهاش هم ۷۰ درصد مالکیت میگیرد، ۳۸ بار وارد یکسوم هجومی میشود، ۹ شوت در نیمه اول میزند و با گل مدافعش صعود را قطعی میکند، دیگر فقط با یک اسم تعریف نمیشود.
این برد، برد سیستم بود. برد فشار بود. برد تیمی بود که فهمید در جام جهانی خانگی، گاهی بهترین خبر همین است: ستاره نیست، اما ماشین هنوز کار میکند.
عکس: رویترز