جام جهانی
پیشبازی آمریکا و استرالیا، برد اول کافی نیست
پوچتینو دنبال صعود زودهنگام است، استرالیا دنبال شوک دوم
نوشته بابک شیرآقایی
۳ ساعت پیش
به گزارش فایو اسکور، آمریکا جام جهانی را با برد ۴-۱ مقابل پاراگوئه شروع کرد اما بازی با استرالیا قرار نیست به همان شکل باشد. پاراگوئه به آمریکا فضا داد و عقب نشست. استرالیا احتمالا پایینتر میایستد، عرض زمین را میبندد و بازی را به آزمون صبر برای تیم مائوریسیو پوچتینو تبدیل میکند.
آمریکا و استرالیا هر دو بازی اول را بردهاند. آمریکا پاراگوئه را ۴-۱ شکست داد و استرالیا ترکیه را ۲-۰ برد. حالا هر دو در گروه D همامتیازند و بازی جمعه در سیاتل میتواند مسیر صدرنشینی را زودتر روشن کند. اگر آمریکا ببرد و پاراگوئه مقابل ترکیه برنده شود یا مساوی بگیرد، میزبان هم صدر گروه را میگیرد و هم به مرحله یک سیودوم نهایی میرسد.
اما عددهای بازی اول استرالیا یک هشدار جدی برای آمریکا دارد. استرالیا مقابل ترکیه ۳۰ شوت دریافت کرد اما گل نخورد و ۲-۰ برد. این یعنی تیم تونی پوپوویچ با فشار زیاد هم از هم نمیپاشد. عقب مینشیند، ضربه میخورد، فضا را میبندد و منتظر همان چند لحظهای میماند که بتواند از انتقال دفاع به حمله، بازی را بدزدد.
استرالیا احتمالا با خط دفاعی پنجنفره بازی میکند. نه مثل پاراگوئه که بیشتر در میانه زمین راهها را میبست. این بار آمریکا با تیمی روبهرو میشود که عقبتر میایستد و فاصله بین خط دفاع و مهاجمش را کوتاه نگه میدارد. انتظار میرود بین آخرین خط دفاعی استرالیا و مهاجم این تیم حدود ۲۰ تا ۲۵ یارد فاصله باشد. یعنی زمین کوچک میشود، فضا بین خطوط کم میشود و تصمیمهای آمریکا باید سریعتر و دقیقتر باشد.
اینجا کار آمریکا فقط حمله کردن نیست بلکه باید بداند از کجا حمله کند. اگر توپ فقط از کنارهها به محوطه ریخته شود، استرالیا با سه مدافع مرکزی و دو مدافع کناری، همان چیزی را میبیند که دوست دارد. ارسالهای قابل پیشبینی، نبردهای هوایی و دفع توپهای پشت سر هم. آمریکا باید قبل از ارسال، خط دفاع استرالیا را جابهجا کند وگرنه بازی تبدیل میشود به حمله زیاد و خطر کم.
کلید اول برای آمریکا، سرعت چرخاندن توپ است. وقتی حریف پایین مینشیند، مالکیت خشک و خالی کافی نیست. توپ باید از یک سمت به سمت دیگر برسد، مدافعان استرالیا را وادار به حرکت کند و بعد از همان جابهجایی، فضای نیمفاصلهها باز شود. اگر آمریکا آرام بازی کند، استرالیا فرصت دارد هر بار دوباره شکل بگیرد.
کلید دوم، حضور بین خطوط است. جیووانی رینا میتواند در چنین بازیای مهم شود چون توانایی بازیسازی در فضاهای تنگ را دارد. اما اگر از روی نیمکت بیاید، آمریکا شاید از ابتدا به بازیکنی نیاز داشته باشد که هم در عرض زمین حرکت کند، هم بتواند با دریبل یک نفر را حذف کند. اینجاست که وضعیت کریستین پولیسیچ مهم میشود.
پولیسیچ سؤال بزرگ آمریکاست. او مقابل پاراگوئه در دو گل اول نقش داشت اما بعد از ضربهای که به پشت پایش خورد، نیمه دوم را از دست داد. در طول هفته هم کامل با تیم تمرین نکرد. وضعیتش روزبهروز بررسی شده و هرچند فضای اردوی آمریکا آرام است اما آماده بودن او هنوز مهمترین خبر ترکیب است.
