پوچتینو قبل از استرالیا سقف آمریکا را برداشت

به گزارش فایو اسکور، آمریکا جام جهانی را با برد ۴-۱ مقابل پاراگوئه شروع کرد اما مائوریسیو پوچتینو نمی‌خواهد تیمش در همان شب اول بماند. حالا قبل از بازی با استرالیا، پیام او روشن است. آمریکا باید بزرگ‌تر فکر کند، بیشتر بجنگد و هیچ بازیکنی جای خودش را قطعی نداند.

برد مقابل پاراگوئه برای پوچتینو فقط سه امتیاز نبود بلکه یک نشانه بود. نشانه اینکه ایده‌هایش کم‌کم در زمین شکل می‌گیرند و بازیکنانش فقط تاکتیک اجرا نمی‌کنند. دارند به چیزی که بازی می‌کنند، باور پیدا می‌کنند.

پوچتینو در گفت‌وگو با اتلتیک گفت: «بازی پاراگوئه نشان داد که استعداد وجود دارد. وقتی منابع درست تقسیم شوند و توازن قدرت شکل بگیرد، ما نیروی بسیار قدرتمندی هستیم.»

این جمله قبل از بازی با استرالیا معنی بیشتری پیدا می‌کند. آمریکا در بازی اول نشان داد استعداد دارد اما بازی دوم همان جایی است که باید ثابت کند برد پاراگوئه فقط یک انفجار کوتاه نبوده است. تیمی که در خانه جام جهانی را شروع کرده، حالا باید همان انرژی را نگه دارد.

پوچتینو همه چیز را به نقشه بازی ربط نمی‌دهد. برای او، آرایش تیمی فقط بخشی از ماجراست. بخش مهم‌تر، ذهنیت است. او می‌خواهد آمریکا خودش را کوچک نبیند. نه فقط به‌عنوان میزبان، نه فقط به‌عنوان تیمی که بازی اول را برده بلکه به‌عنوان تیمی که می‌تواند سقف خودش را بالاتر ببرد.

برای همین گفت: «ما باید بدون محدودیت رویا ببینیم. اگر رویای لمس ماه را داشته باشم، شاید بتوانم به ماه نزدیک شوم. اگر فقط رویای نزدیک شدن به آن را ببینم، روی زمین می‌مانم.»

این حرف برای قبل از بازی استرالیا فقط یک جمله انگیزشی نیست. پوچتینو دارد به تیمش می‌گوید برد پاراگوئه نباید نقطه آرامش باشد. باید نقطه شروع باشد. اگر آمریکا بعد از یک برد بزرگ خودش را قانع کند، روی زمین می‌ماند. اگر رویا را بزرگ‌تر کند، شاید به چیزی نزدیک شود که قبل از جام دور به نظر می‌رسید.

اما این رویاپردازی قرار نیست تیم را نرم کند. پوچتینو در کنار باور، رقابت می‌خواهد. او روشن گفته هیچ بازیکنی در تیمش جایگاه تضمین‌شده ندارد. نه اسم، نه سابقه، نه محبوبیت روی حضور در ترکیب تاثیر ندارد. هر کس می‌خواهد مقابل استرالیا بازی کند یا در ادامه جام بماند، باید هر روز جای خودش را بگیرد.

از نگاه پوچتینو، رقابت داخلی سوخت رشد آمریکا است. بازی کردن هدیه نیست. بودن در فهرست هم هدیه نیست. بازیکنان باید کار کنند، بجنگند و هر روز دوباره ثابت کنند چرا باید بخشی از این تیم باشند.

جمله آخرش همین نگاه را جمع می‌کند: «باور، کار و رقابت، این یک دایره است.»

پوچتینو می‌خواهد آمریکا با همین سه کلمه وارد بازی استرالیا شود. باور بدون کار، فقط حرف قشنگ است. کار بدون رقابت، تیم را تیز نگه نمی‌دارد. رقابت بدون باور هم فشار را تبدیل به ترس می‌کند.