پیش‌بازی آلمان - ساحل عاج، آتش مقابل دیوار

در بازی اول هم با وجود برتری کامل، آلمان یک گل خورد. فقط ۸ شوت به کوراسائو داد و فقط ۲ شوت در چارچوب پذیرفت اما همان یک گل کافی است تا ناگلزمان بداند بازی مقابل ساحل عاج شبیه بازی اول نیست. وقتی آلمان جلو بازی می‌کند، پشت خط دفاعش فضا می‌ماند. ساحل عاج برای همین فضاها تیم خطرناکی است.

ساحل عاج مقابل اکوادور بازی را مثل آلمان نبرد، اما برد. این فرق مهمی است. ۱۵ شوت زد، ۴ شوت در چارچوب داشت و یک بار تیر دروازه را لرزاند. مالکیتش ۴۸ درصد بود و ۴۷۰ پاس با دقت ۸۴ درصد داد. نه کاملاً عقب نشست، نه بی‌محابا جلو رفت. بازی را نگه داشت، ضربه نخورد و آخرش ضربه خودش را زد.

گل آماد دیالو در دقیقه ۸۹ و ۳۲ ثانیه همه چیز را عوض کرد. او از روی نیمکت آمد و پاس عرضی ویلفرید سینگو را به گل تبدیل کرد. این دیرترین گل یک بازیکن تعویضی در جام جهانی، بدون حساب وقت اضافه و گل به خودی، از گل فرانچسکو توتی مقابل استرالیا در مرحله یک‌هشتم نهایی ۲۰ سال قبل بود. آن گل در دقیقه ۹۴ و ۲۶ ثانیه زده شد.

آماد فقط یک تعویض طلایی نبود. او در ۳۴ دقیقه امتیاز ۸.۵ گرفت، از ۲ شوت یک گل زد، ۶ دریبل موفق از ۷ تلاش داشت و ۱۵ پاس درست از ۱۷ پاس داد. دقت پاسش ۸۸ درصد بود. ۷ نبرد زمینی را با موفقیت ۷۸ درصد برد، ۲ پاس بلند درست داد، یک پاس کلیدی ثبت کرد و امید گلش ۰.۱۹ بود. این یعنی او فقط آخرین ضربه را نزد. ریتم حمله ساحل عاج را هم عوض کرد.

حالا سؤال فنی همین است. آماد باید از ابتدا بازی کند یا دوباره برگ برنده نیمه دوم بماند؟ اگر مقابل آلمان شروع کند و گل بزند، بعد از ژروینیو در سال ۲۰۱۴، دومین بازیکن ساحل عاجی می‌شود که در دو بازی پیاپی جام جهانی گل می‌زند. برای تیمی که دنبال اولین برد دوم تاریخش در یک دوره جام جهانی است، این عدد کوچک نیست.

ساحل عاج در دفاع هم عددهای مهمی داشت. مقابل اکوادور ۱۲ شوت پذیرفت. بیشترین تعداد شوتی که در یک بازی جام جهانی تحمل کرده و گل نخورده است. اما فقط خوش‌شانس نبود. ۲۹ دفع توپ، ۱۱ قطع توپ، بردن ۵۷ درصد کل دوئل‌ها و ۶۱ درصد نبردهای هوایی، نشان داد این تیم برای کلین‌شیت جنگید. بدن گذاشت، سر زد، قطع کرد و اجازه نداد فشار اکوادور به گل برسد.

امانوئل آگبادو با ۹ دفع توپ، ستون دفاع بود. سینگو هم فقط پاس گل نداد، در دفاع هم عددهای محکمی داشت. یان دیومانده با ۵ پاس کلیدی نشان داد ساحل عاج بعد از پس گرفتن توپ فقط دنبال دور کردن آن نیست. این تیم می‌تواند بعد از دفاع، توپ را به جلو ببرد و ضربه بسازد.

همین بخش برای آلمان خطرناک است. ساحل عاج ۱۴ دریبل موفق از ۲۱ تلاش داشت و ۱۹۱ پاس درست در زمین حریف داد. این یعنی اگر از فشار اول آلمان بیرون بیاید، فقط فرار کور ندارد. بازیکنانی دارد که می‌توانند بین خطوط حمل توپ کنند، پاس بدهند و موقعیت بسازند.

آلمان در بازی اول ۳۶۱ پاس درست در نیمه زمین حریف داد و ۲۱ شوتش از داخل محوطه بود. این عدد مهم است چون نشان می‌دهد تیم ناگلزمان فقط دور محوطه نمی‌چرخد. وارد محوطه می‌شود و از فاصله نزدیک ضربه می‌زند. ساحل عاج اگر می‌خواهد زنده بماند، باید مرکز زمین را ببندد، دوئل‌ها را ببرد و اجازه ندهد پاس آخر آلمان راحت برسد.

از آن طرف، ساحل عاج در ۶ بازی از ۸ بازی اخیرش روند کمتر از ۱۰.۵ کرنر داشته است. یعنی بازی‌های این تیم معمولاً به آشوب دائمی از ضربات ایستگاهی تبدیل نمی‌شود. فائه تیمش را فشرده نگه می‌دارد. اگر همین فشردگی را مقابل آلمان نگه دارد، می‌تواند موج‌های حمله آلمان را تکه‌تکه کند.

اما اگر بازی باز شود، آلمان راحت‌تر نفس می‌کشد. آلمان در ۶ بازی از ۶ بازی اخیرش بازی‌های بالای ۲.۵ گل داشته است. ساحل عاج هم ۴ برد پیاپی دارد و در ۵ بازی از ۷ بازی اخیرش تعداد گل‌ها از ۲.۵ عبور کرده است. این یعنی داده‌ها از یک بازی کاملاً بسته حرف نمی‌زنند. هر دو تیم در فرم نتیجه‌گیری‌اند و هر دو می‌توانند بازی را از حالت کنترل خارج کنند.

آلمان از نظر انرژی هم عدد خوبی گذاشت. ۱۰۰.۵۶ کیلومتر دوید و ۱۱۰ اسپرینت ثبت کرد. برای تیمی با ۶۵ درصد مالکیت، این عدد مهم است. یعنی کنترل آلمان کند و ایستا نبود. توپ را چرخاند، حرکت بدون توپ داشت و مدام دفاع حریف را کشید. دفاع کردن مقابل پاس‌های آلمان یک مسئله است. دنبال کردن حرکت‌های بدون توپ این تیم مسئله‌ای سخت‌تر.

با این حال، بازی احتمالاً قرار نیست با کارت‌های زیاد همراه شود. آلمان در ۶ بازی از ۶ بازی اخیرش کمتر از ۴.۵ کارت دیده و ساحل عاج هم در ۱۰ بازی از ۱۰ بازی اخیرش همین روند را داشته است. داور بازی، خوان گابریل بنیتس، در ۲۷۶ مسابقه ۱۲۸۴ کارت زرد و ۵۵ کارت قرمز داده و میانگینش حدود ۴.۶ کارت زرد در هر بازی است. اما روند دو تیم می‌گوید شاید ریتم بازی بیشتر از سوت‌های پیاپی دیده شود.

سابقه دو تیم کوتاه است. آلمان و ساحل عاج فقط یک بار با هم بازی کرده‌اند. بازی دوستانه نوامبر ۲۰۰۹ که ۲-۲ تمام شد. لوکاس پودولسکی گل اول را زد و در وقت‌های اضافه هم گل مساوی آلمان را به ثمر رساند. قبل از آن، امانوئل ابوئه و سیدو دومبیا بازی را به سود ساحل عاج برگردانده بودند. آن بازی قدیمی است اما یک چیز را یادآوری می‌کند: این تقابل ظرفیت گل دارد.

آلمان در جام جهانی مقابل تیم‌های آفریقایی معمولاً خوب نتیجه گرفته است. از ۸ بازی برابر تیم‌های آفریقایی فقط یکی را ۲-۱ مقابل الجزایر در سال ۱۹۸۲ باخته. البته همان سال به فینال رسید. ساحل عاج هم مقابل تیم‌های اروپایی فقط یک برد در ۴ بازی جام جهانی دارد. برد ۳-۲ مقابل صربستان و مونته‌نگرو در گروهی ۲۰۰۶، آن هم بعد از اینکه حذفش قطعی شده بود و از ۲-۰ عقب‌افتاده برگشت.

این آمارها به آلمان وزن می‌دهد اما ساحل عاج دنبال شکستن همین وزن‌هاست. این تیم هرگز در یک دوره جام جهانی چند برد نگرفته و هرگز در جام جهانی دو کلین‌شیت پیاپی ثبت نکرده است. تورنتو برای ساحل عاج فقط یک بازی گروهی نیست. فرصت نوشتن دو رکورد تازه است.

از نظر ترکیب، ساحل عاج الیه واهی را به دلایل شخصی در اختیار ندارد و همین می‌تواند برنامه حمله را تغییر دهد. اگر آماد از ابتدا بازی کند، حمل توپ بین خطوط و سرعت انتقال بیشتر می‌شود. اگر دوباره نیمکت‌نشین بماند، فائه یک سلاح برای نیمه دوم نگه می‌دارد. تصمیم همین‌جاست که مهم می‌شود. مقابل آلمان شاید فرصت زیادی برای صبر کردن وجود نداشته باشد.

برای آلمان، مسئله اصلی شروع بازی است. این تیم در ۹ بازی از ۱۰ بازی اخیرش گل اول را زده است. اگر دوباره زود ضربه بزند، ساحل عاج مجبور می‌شود از ساختار فشرده‌اش بیرون بیاید. آن وقت فضا برای موسیالا، هاورتز، اونداف و حرکت‌های عمقی بیشتر می‌شود. اما اگر ساحل عاج نیم ساعت اول را زنده بماند، فشار آرام‌آرام به آلمان برمی‌گردد. چون همه می‌دانند دفاع این تیم در جام جهانی مدت‌هاست کلین‌شیت نکرده است.

بازی در بی‌ام‌او فیلد تورنتو برگزار می‌شود. ورزشگاهی با ظرفیت ۴۵۷۰۰ نفر. آلمان می‌خواهد بعد از ۲۰۰۶ برای اولین بار دو بازی اولش در جام جهانی را ببرد. آن زمان با برد مقابل کاستاریکا و لهستان شروع کرد. ساحل عاج هم می‌خواهد برای اولین بار در یک دوره جام جهانی به برد دوم برسد.

یک طرف تیمی است که عددها را با خودش آورده. ۷ گل در بازی اول، ۱۰ برد پیاپی و ۱۲ شوت در چارچوب. طرف دیگر تیمی است که دوئل می‌برد، سخت می‌شکند و منتظر یک لحظه می‌ماند. آلمان اگر ریتم بگیرد، بازی را با موج‌های حمله می‌برد. ساحل عاج اگر بازی را فشرده نگه دارد، می‌تواند از همان نقطه‌ای ضربه بزند که آلمان هنوز حلش نکرده: دفاعی که در جام جهانی بسته نمی‌ماند.

روی کاغذ آلمان جلوتر است اما این بازی فقط روی کاغذ انجام نمی‌شود. سؤال اصلی ساده است. آلمان دوباره زود ضربه می‌زند یا ساحل عاج آن‌قدر دوام می‌آورد که بازی را به لحظه خودش برساند؟

عکس: رویترز