
جام جهانی
دویستمین بازی، هتتریک تاریخی و یک قدم تا تنهایی در قله
نوشته بابک شیرآقایی
به گزارش فایو اسکور، بعضی بازیکنها رکورد میزنند. بعضیها رکوردها را عوض میکنند. لیونل مسی از دسته دوم است. همان بازیکنی که سالها قبل با یک چهره نوجوان وارد جام جهانی شد و حالا در آستانه ۳۹ سالگی هنوز دارد تاریخ را از نو مینویسد.
آرژانتین جام جهانی ۲۰۲۶ را با برد ۳ بر صفر مقابل الجزایر شروع کرد. یک شروع تمیز برای مدافع عنوان قهرمانی اما این بازی بیشتر از هر چیز، شب مسی بود. شب دویستمین بازی او برای آرژانتین. شب اولین هتتریک او در جام جهانی. شب رسیدن به رکورد ۱۶ گل میروسلاو کلوزه.
مسی در کانزاسسیتی فقط گل نزد. او به فوتبال یادآوری کرد که هنوز تمام نشده است.
گل اول در دقیقه ۱۷ آمد. رودریگو دیپائول توپ را بین خطوط به مسی رساند. یک لمس، یک نگاه، یک ضربه. توپ از پشت محوطه به گوشه دروازه لوکا زیدان رفت. همان مدل گلی که انگار ساده است اما فقط برای خودش ساده است.
گل دوم در دقیقه ۶۰ شکل دیگری داشت. الکسیس مکآلیستر شوت زد، دروازهبان الجزایر توپ را خوب دفع نکرد و مسی زودتر از همه رسید. این بار با پای راست. نه ضربه هنری، نه حرکت اضافه، فقط گل. همان چیزی که مهاجمان بزرگ دارند و بقیه دنبالش میگردند.
گل سوم در دقیقه ۷۶ تیر آخر بود. نیکو گونسالس از سمت راست توپ را رساند و مسی با پای چپ کار را تمام کرد. سه گل، سه قاب متفاوت. یکی از بیرون محوطه، دو تا از داخل محوطه. دو گل با پای چپ، یکی با پای راست. این فقط هتتریک نبود. کلاس درس تمامکنندگی بود.
مسی ۸۰ دقیقه بازی کرد، ۶ شوت زد و ۴ شوتش در چارچوب بود. نرخ تبدیل گل او به ۵۰ درصد رسید. یعنی هر دو شوت، یک گل. برای بازیکنی که اولین بازی جام جهانیاش را انجام میداد، این میتوانست شب زندگی باشد. برای مسی اما فقط یک فصل تازه از کتابی است که هنوز بسته نشده.
فایواسکور به او نمره ۹.۶ داد. نمرهای که برای این بازی اغراق نبود. مسی فقط زننده هر سه گل نبود. او در جریان بازی هم حضور داشت. ۵۷ لمس توپ، ۳۰ پاس صحیح از ۳۷ پاس، ۱۲ پاس موفق در یکسوم پایانی و ۲ پاس کلیدی. یعنی حتی در شبی که همه چیز با گلهایش دیده شد، باز هم او فقط یک تمامکننده نبود.
این همان تفاوت مسی با خیلی از ستارههاست. وقتی گل میزند، بازیاش پشت گلها گم نمیشود. وقتی پاس میدهد، خطر میسازد. وقتی راه میرود، دفاع حریف را جابهجا میکند. وقتی توپ را میگیرد، همه زمین چند متر تغییر شکل میدهد.
عددهای پیشرفته هم همین را میگویند. xG او ۱.۰۳ بود، اما xGOT او به ۱.۵۷ رسید. یعنی ضربههایش از خود موقعیتها خطرناکتر شدند. این همان امضای بازیکنهای تاریخی است. آنها فقط منتظر موقعیت خوب نمیمانند. موقعیت را بهتر از چیزی که هست، تمام میکنند.
مسی در این بازی ۲۳ بار توپ را حمل کرد و در مجموع ۲۴۷.۸ متر با توپ جلو رفت. ۱۴۵.۵ متر از این مسیر، حمل توپ پیشرونده بود. بهترین حمل توپ او هم ۳۷.۹۴ متر آرژانتین را جلو برد. شاید دیگر خبری از آن دریبلهای دیوانهوار هر هفته نباشد اما نسخه جدید مسی چیز دیگری دارد. کمتر شلوغ میکند ولی دقیقتر ضربه میزند. کمتر میدود اما بهتر تصمیم میگیرد.
حتی بدون توپ هم خاموش نبود. ۲ تکل موفق، ۳ ریکاوری و یک دفع توپ داشت. برای بازیکنی که در شب هتتریک چنین آمار دفاعی هم میسازد، سن فقط یک عدد نیست. گاهی یک شوخی بیمزه است.
این هتتریک از نظر تاریخی هم وزن زیادی داشت. مسی با ۳۸ سال و ۳۵۷ روز، پیرترین بازیکن تاریخ جام جهانی شد که هتتریک میکند. رکورد قبلی دست کریستیانو رونالدو بود. همان هتتریک معروف مقابل اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۸. رونالدو آن روز ۳۳ ساله بود. مسی حالا تقریبا ۳۹ ساله است و هنوز دارد خط پایان را عقب میبرد.
این بازی همچنین مسی را به یک رکورد خاص دیگر رساند. او اولین بازیکنی شد که در ۶ دوره مختلف جام جهانی بازی کرده است. از ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۶. از گل مقابل صربستان و مونتهنگرو تا هتتریک مقابل الجزایر. ۲۰ سال فاصله. ۲۰ سال فشار، شکست، انتظار، اشک، قهرمانی و حالا دوباره تاریخ.
مسی با این سه گل به عدد ۱۶ در جام جهانی رسید. درست کنار میروسلاو کلوزه. فقط یک گل دیگر لازم دارد تا تنها بایستد. این عدد برای مسی حتی عجیبتر است چون مسیرش شبیه یک مهاجم کلاسیک نبود. کلوزه شکارچی محوطه بود. مسی اما از جای دیگری به قله رسید. از نقش شماره ۱۰، از پاس، از دریبل، از بازیسازی، از ضربه بیرون محوطه و حالا از غریزه گلزنی.
او حالا از سال ۱۹۶۶ به بعد، کنار ریولینو بیشترین گل از بیرون محوطه را در جام جهانی دارد. ۵ گل. بعد از کریستیانو رونالدو هم دومین بازیکنی است که در ۵ جام جهانی مختلف گل زده. اینها دیگر فقط آمار نیستند. اینها سند ماندگاریاند.
جالبتر اینکه این دوازدهمین هتتریک یک بازیکن آمریکای جنوبی در تاریخ جام جهانی بود. ۴ هتتریک آخر این قاره هم همگی برای آرژانتین بودهاند. مسی در ۲۰۲۶، گونسالو ایگواین در ۲۰۱۰ و گابریل باتیستوتا در ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸. یعنی مسی فقط رکورد شخصی نساخت. او یک خط تاریخی آرژانتینی را ادامه داد.
اما مهمترین پیام شب شاید این نبود که مسی هنوز گل میزند. مهمتر این بود که مسی هنوز بازی را مال خودش میکند. هنوز وقتی توپ به او میرسد، ورزشگاه مکث میکند. هنوز مدافعان یک قدم دیرتر میرسند. هنوز در لحظهای که بازی آرام است، میتواند همه چیز را ناگهان تند کند.
۶۹ هزار و ۴۵ نفر در ورزشگاه بودند. خیلیها شاید آمده بودند آخرین ردهای جادوی مسی را ببینند اما چیزی که دیدند، نوستالژی نبود. یک نمایش زنده بود. یک هشدار برای جام جهانی. برای گروه J و برای مدعیان. برای همه کسانی که فکر میکردند مسی دیگر فقط با گذشتهاش بازی میکند.
نه. مسی هنوز در لحظه حال خطرناک است.
در شبی که آرژانتین دفاع از قهرمانی را شروع کرد، کاپیتانش هم دوباره تاج را برداشت. نه با حرف، نه با خاطره بلکه با سه گل.
هیس. شاه مسی اینجاست.
عکس: رویترز