بکام؛ مردی که فوتبال آمریکا را تغییر داد

او بعدها با لبخند از آن دوران یاد کرد و گفت: «در کنار همه این‌ها، روی کاناپه کنار مادرم می‌نشستم و سریال خاطره‌انگیز Golden Girls را هم تماشا می‌کردم.»

ارتباط بکام با آمریکا سال‌ها پیش از انتقال مشهورش به لس‌آنجلس گلکسی آغاز شده بود. او نخستین بار در ۱۶ سالگی برای حضور در یک تور فوتبال راهی دالاس شد و چند سال بعد نیز هم‌زمان با جام جهانی ۱۹۹۴ برای یک دوره آموزشی به لس‌آنجلس سفر کرد.

بکام درباره آن سفر گفته است: «با اینکه انگلیس به جام جهانی ۱۹۹۴ نرسیده بود، حضور در شهری که بزرگ‌ترین رویداد فوتبال جهان در آن جریان داشت، برایم هیجان‌انگیز بود.»

حتی پس از اخراج جنجالی‌اش در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه نیز مقصد بعدی او آمریکا بود. تنها یک روز بعد از آن اتفاق، با هواپیمای کنکورد راهی نیویورک شد؛ زمانی که هنوز ۲۳ سال بیشتر نداشت، اما در آمریکا نیز چهره‌ای شناخته‌شده محسوب می‌شد.

در پشت‌صحنه یکی از کنسرت‌های اسپایس گرلز در سالن مدیسن اسکوئر گاردن، مدونا با دیدن او گفت: «تو همان فوتبالیستی هستی، مگر نه؟»

در آن مقطع، دیوید بکام و ویکتوریا بکام یکی از مشهورترین زوج‌های جهان بودند؛ او ستاره منچستریونایتد، باشگاهی که خود را بزرگ‌ترین تیم فوتبال دنیا می‌دانست و ویکتوریا نیز عضو گروه افسانه‌ای اسپایس گرلز؛ گروهی که با فروش بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه، همچنان یکی از موفق‌ترین گروه‌های موسیقی تاریخ به شمار می‌رود.

نشانه‌های علاقه بکام به آمریکا در زندگی شخصی‌اش نیز دیده می‌شود. نخستین فرزند او و ویکتوریا «بروکلین» نام گرفت، سالگرد ازدواجشان چهارم جولای، هم‌زمان با روز استقلال آمریکا است و بکام پس از انتقال از منچستریونایتد به رئال مادرید، پیراهن شماره ۲۳ را انتخاب کرد؛ شماره‌ای که ادای احترامی به مایکل جردن و علاقه عمیق او به ورزش آمریکا بود.

بکام درباره این علاقه گفته است: «هرچه بیشتر آمریکا را می‌شناختم، شیفته فرهنگ، ستاره‌ها و به‌ویژه ورزش این کشور می‌شدم. در آمریکا، ورزش فقط رقابت نبود؛ یک نمایش بزرگ بود. جاه‌طلبی، عظمت و جذابیت ورزش آمریکا همیشه برایم الهام‌بخش بود.»

او ادامه داد: «هیچ‌کس به اندازه مایکل جردن تأثیرگذار نبود. نه فقط به خاطر توانایی‌هایش در زمین، بلکه به دلیل نفوذی که فراتر از ورزش داشت. او به من نشان داد که یک ورزشکار می‌تواند چیزی فراتر از یک قهرمان ورزشی باشد. به همین دلیل شماره ۲۳ را انتخاب کردم.»

بکام در ۳۱ سالگی تصمیم گرفت فوتبال اروپا را ترک کند و راهی آمریکا شود؛ تصمیمی که در آن زمان بسیاری را متعجب کرد.

رامون کالدرون، رئیس وقت باشگاه رئال مادرید، انتقال او به لس‌آنجلس گلکسی را درک نمی‌کرد و حتی گفته بود: «دیوید بکام در نهایت به یک بازیگر درجه دو در هالیوود تبدیل خواهد شد.»

اما زمان نشان داد این پیش‌بینی تا چه اندازه اشتباه بوده است. بکام پیش از ترک مادرید دوباره جایگاهش را در ترکیب فابیو کاپلو به دست آورد و با قهرمانی در لالیگا راهی آمریکا شد؛ تصمیمی که نه پایان دوران او، بلکه آغاز مرحله‌ای تازه از تأثیرگذاری‌اش بود.

نزدیک به دو دهه بعد، هم‌زمان با آغاز جام جهانی در آمریکا، کانادا و مکزیک، بکام روی فرش سبز ویژه‌ای در هالیوود قدم گذاشت تا یکی دیگر از افتخارات زندگی‌اش را جشن بگیرد؛ دریافت ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود.

در مراسمی که نمادی از جایگاه فراتر از فوتبال او بود، تام کروز روی صحنه حاضر شد و بکام را برای دریافت این افتخار معرفی کرد؛ تصویری که شاید بیش از هر چیز دیگری نشان می‌دهد دیوید بکام امروز دیگر فقط یک فوتبالیست نیست، بلکه به یکی از ماندگارترین چهره‌های فرهنگ جهانی تبدیل شده است.

بکام؛ مردی که فوتبال آمریکا را تغییر داد

اگر امروز لیگ فوتبال آمریکا به مقصدی جذاب برای بزرگ‌ترین ستاره‌های جهان تبدیل شده، بسیاری این تحول را از دیوید بکام می‌دانند.

حضور بکام در آمریکا دیگر فقط به شهرت او به‌عنوان یک فوتبالیست محدود نمی‌شود. او اکنون به یکی از معماران رشد فوتبال در این کشور تبدیل شده؛ مسیری که از انتقالش به لس‌آنجلس گلکسی آغاز شد و امروز با موفقیت اینترمیامی و حضور لیونل مسی به نقطه‌ای تاریخی رسیده است.

داستان رابطه تام کروز و دیوید بکام به سال‌ها قبل بازمی‌گردد؛ موضوعی که هم‌تیمی‌های سابق بکام در لس‌آنجلس گلکسی به‌خوبی آن را به یاد دارند.

در تابستان سال ۲۰۰۷، بازیکنان گلکسی هنگام حضور در مرکز تمرینی هوم دیپوت با دعوت‌نامه‌هایی مخملی و قرمزرنگ روبه‌رو شدند که روی کمدهایشان قرار گرفته بود. فرستندگان این دعوت‌نامه‌ها تام کروز و ویل اسمیت بودند؛ دو ستاره هالیوود که قصد داشتند برای خوشامدگویی به دیوید و ویکتوریا بکام مراسمی ویژه برگزار کنند.

سال‌ها بعد، بکام اعتراف کرد که هنوز هم باورش نمی‌شود بزرگ‌ترین ستاره سینمای جهان نه‌تنها بخواهد چنین لحظه‌ای را با او شریک شود، بلکه مراسم دریافت ستاره او در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود را نیز مدیریت کند.

او یادآوری کرد نخستین فیلمی که همراه ویکتوریا تماشا کرده، Jerry Maguire با بازی تام کروز بوده و به همین دلیل حضور این بازیگر در آن مراسم را «اتفاقی باورنکردنی و تکمیل‌کننده یک چرخه عجیب زندگی» توصیف کرد.

با این حال، کروز هنگام معرفی بکام او را هم‌سطح خودش توصیف کرد؛ شخصیتی که داستان زندگی‌اش تنها یک روایت فوتبالی نیست، بلکه نمونه‌ای از تحقق یک رویاست.

کروز گفت: «داستان دیوید، یک داستان کاملاً هالیوودی است. او پسری بود که همیشه به چیزی بزرگ‌تر از خودش ایمان داشت.»

این «چیز بزرگ‌تر» صرفاً بازی برای منچستریونایتد، تیم محبوب دوران کودکی‌اش، نبود. اگر هدف او فقط موفقیت در اولدترافورد بود، امروز جایگاهی متفاوت از سایر اعضای نسل طلایی ۹۲ نداشت.

همین نگاه باعث شد بکام تصمیم‌هایی بگیرد که بسیاری آن‌ها را غیرمتعارف می‌دانستند؛ از حضور در جمع کهکشانی‌های رئال مادرید گرفته تا بازی برای میلان و سپس پاری‌سن‌ژرمن؛ باشگاهی که آن زمان تازه در مسیر تبدیل شدن به یک ابرقدرت اروپایی قرار داشت.

اما مهم‌ترین تصمیم او، ترک فوتبال اروپا و پیوستن به لس‌آنجلس گلکسی بود؛ انتقالی که در آن زمان با واکنش‌های تندی همراه شد.

رامون کالدرون، رئیس وقت رئال مادرید، این تصمیم را درک نمی‌کرد، اما بکام آینده‌ای را می‌دید که دیگران قادر به تصورش نبودند. او بعدها گفت: «برای رسیدن به رویاهایم می‌دانستم که روزی باید از اقیانوس اطلس عبور کنم و آمریکا را به خانه دوم خودم تبدیل کنم.»

انتقال بکام به گلکسی تنها یک خرید بزرگ فوتبالی نبود؛ بلکه پروژه‌ای اجتماعی و فرهنگی به شمار می‌رفت.

گرنت وال، روزنامه‌نگار فقید آمریکایی، در کتاب مشهور خود درباره دوران حضور بکام در لس‌آنجلس گلکسی نوشت: «موفقیت پروژه بکام فقط به این نبود که او در آمریکا مشهور شود یا درآمد زیادی کسب کند. او باید فوتبال آمریکا را تغییر می‌داد و میراثی بر جای می‌گذاشت که سال‌ها پس از خداحافظی‌اش نیز باقی بماند.»

امروز، با گذشت نزدیک به دو دهه، بسیاری معتقدند این هدف محقق شده است. تام کروز در مراسم پیاده‌روی مشاهیر هالیوود گفت: «آنچه بعد از حضور دیوید اتفاق افتاد، مسیر فوتبال در آمریکا را برای همیشه تغییر داد.»

لیگ MLS تنها شش ماه پیش از جام جهانی ۱۹۹۴ تأسیس شد و برخلاف لیگ قدیمی NASL که با وجود حضور اسطوره‌ای مانند پله پس از ۱۶ سال از بین رفت، توانست به رشد خود ادامه دهد.

اما تفاوت بزرگ این بود که بکام پس از پایان دوران بازی نیز آمریکا را ترک نکرد. او تصمیم گرفت در توسعه فوتبال این کشور نقش مستقیمی داشته باشد.

کروز در ادامه گفت: «اگر دیوید بکام به آمریکا نمی‌آمد، شاید امروز لیونل مسی هم در MLS بازی نمی‌کرد. میراثی که امروز درباره آن صحبت می‌کنیم، فقط مربوط به دوران بازی او نیست؛ بلکه اثری است که مسیر یک ورزش را تغییر داد.»

این ادعا چندان هم اغراق‌آمیز به نظر نمی‌رسد. چند ماه پیش از انتقال بکام، قانونی در MLS تصویب شد که به هر باشگاه اجازه می‌داد یک بازیکن خارج از سقف دستمزد لیگ جذب کند. این قانون که بعدها به «قانون بکام» مشهور شد، یکی از مهم‌ترین تحولات تاریخ فوتبال آمریکا بود.

تام کروز درباره این تحول گفت: «وقتی دیوید به MLS آمد، لیگ تنها ۱۳ تیم داشت؛ امروز این تعداد به ۳۰ تیم رسیده است.»