وقفه آب‌خوری انگلیس را نجات داد؟

به گزارش فایواسکور، وقفه‌های آب‌خوری یکی از بحث‌برانگیزترین بخش‌های جام جهانی ۲۰۲۶ بوده‌اند. برای خیلی از هواداران، این توقف‌ها فقط چند دقیقه ایستادن بازیکنان کنار زمین، نوشیدن آب و شنیدن دستورات مربیان است. با این حال، انگلیس در بازی مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو احتمالا بیش از هر تیم دیگری قدر همین وقفه‌ها را فهمید.

انگلیس قبل از نخستین وقفه آب‌خوری در نیمه اول، هیچ شوتی نزده بود. تیم توماس توخل نه تنها موقعیتی نساخته بود، بلکه گل هم خورده بود. گل دقیقه ۸ برایان سیپنگا تنها شوت بازی تا زمان توقف مسابقه در دقیقه ۲۳ بود.

بعد از همان وقفه، شکل بازی عوض شد. انگلیس از دقیقه ۲۳ تا پایان نیمه اول ۸ شوت زد و ۴ شوتش در چارچوب بود. گل مورد انتظار سه‌شیرها در این بازه به ۱.۳۴ رسید. مشکل انگلیس این بود که لیونل امپاسی دروازه‌بان کنگو شب آماده‌ای داشت و اجازه نداد فشار این تیم تا قبل از استراحت به گل تبدیل شود.

شروع نیمه دوم دوباره برای انگلیس کند بود. تیم توخل در ۲۰ دقیقه ابتدایی این نیمه فقط ۲ شوت زد و گل مورد انتظارش در این بازه تنها ۰.۲۱ بود. بازی دوباره به سمت فرسایش و اضطراب می‌رفت اما دومین وقفه آب‌خوری، فرصت تازه‌ای برای جمع شدن کنار زمین و اصلاح برنامه به انگلیس داد.

چند دقیقه بعد، هری کین گل مساوی را زد. همان گل، نقطه شروع بازگشت انگلیس بود. بعد از وقفه آب‌خوری نیمه دوم، انگلیس ۶ شوت دیگر زد، به ۰.۴۸ گل مورد انتظار رسید و مهم‌تر از همه، دو گل سرنوشت‌ساز به ثمر رساند.

نمی‌توان با قطعیت گفت بدون وقفه آب‌خوری، انگلیس برنمی‌گشت. فوتبال همیشه پر از تغییر ریتم است و بازی‌ها می‌توانند در هر لحظه عوض شوند. با این حال، عددهای بازی مقابل کنگو یک نکته روشن دارند. انگلیس قبل از هر وقفه بی‌اثر و کند بود اما بعد از هر توقف، خطرناک‌تر شد.

هواداران در این جام بارها هنگام توقف بازی برای نوشیدن آب، داوران را هو کرده‌اند. شاید انگلیسی‌ها پیش از بازی بعدی مقابل مکزیک نگاه متفاوتی به این وقفه‌ها داشته باشند. برای تیم توخل، چند دقیقه کنار زمین کافی بود تا از یک نمایش بی‌دندان به تیمی تبدیل شود که دوباره جام جهانی‌اش را زنده کرد.

عکس: رویترز