مراکش؛ ۳۴ بازی بدون شکست و رویای فتح جام جهانی

در تقابل دو تیمی که هر دو از نسلی طلایی از استعدادها بهره می‌برند، این مراکش بود که کیفیت بالاتری از خود نشان داد.

از سمت کانادا، آلفونسو دیویس مصدوم تنها نظاره‌گر بازی از روی نیمکت بود؛ در حالیکه مراکشی‌ها با مهار پاس‌های خطرناک استیون اوستاکیو و خارج کردن جاناتان دیوید از جریان مسابقه، مهم‌ترین مهره‌های هجومی حریف را کاملاً خنثی کردند.

در مقابل، اشرف حکیمی، کاپیتان مراکش و به اعتقاد بسیاری بهترین مدافع راست حال حاضر فوتبال جهان، هم در حملات تیمش نقشی پررنگ داشت و هم با جنگندگی همیشگی، مدافعان کانادا را تحت فشار قرار داد. از سوی دیگر، براهیم دیاز با ثبت دو پاس گل، شمار پاس گل‌های خود در تاریخ جام جهانی را به چهار رساند و به تنهایی در صدر بهترین پاسورهای تاریخ فوتبال آفریقا در این رقابت‌ها قرار گرفت.

محمد وهبی، سرمربی مراکش، پس از پایان مسابقه گفت: «نیمه نخست بسیار پرفشار بود و در بین دو نیمه مجبور شدیم چند تغییر ایجاد کنیم. هیچ‌گاه از فشار حریف در امان نبودیم. مهم‌ترین نکته این بود که هویت فوتبالی و فلسفه بازی‌مان را تغییر ندادیم. ایده‌های مختلفی مطرح شد و در نهایت بهترین تصمیم را گرفتیم.»

سرمربی شیرهای اطلس همچنین تأکید کرد: «وقتی در جام جهانی بازی می‌کنید، طبیعی است که لحظات دشواری را تجربه کنید. مهم این است که حتی زمانی که بهترین نمایش خود را ارائه نمی‌دهیم، مقاوم بمانیم و فراموش نکنیم برای چه چیزی و برای چه کسانی می‌جنگیم.»

این پیروزی، مراکش را برای دومین جام جهانی متوالی به مرحله یک‌چهارم نهایی رساند؛ اتفاقی که پیش از این نیز در قطر ۲۰۲۲ رقم خورده بود.

شیرهای اطلس اکنون چهارمین پیروزی خود در مراحل حذفی جام جهانی را جشن گرفته‌اند؛ دو برد در سال ۲۰۲۲ و دو برد در جام جهانی ۲۰۲۶. جالب اینکه این تعداد با مجموع پیروزی‌های تمام دیگر تیم‌های آفریقایی در مراحل حذفی جام جهانی برابری می‌کند.

مراکش تنها یک برد دیگر با تکرار دستاورد تاریخی خود در جام جهانی ۲۰۲۲ فاصله دارد؛ تورنمنتی که در آن به نخستین تیم آفریقایی تاریخ تبدیل شد که به مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی راه پیدا می‌کند.

با این حال، هنوز این احساس وجود دارد که مراکش تا اینجای رقابت‌ها با حداکثر توان خود به چالش کشیده نشده است.

این تیم در دیدار افتتاحیه مقابل برزیل با کسب یک تساوی ارزشمند درخشید و سپس برابر اسکاتلند و هائیتی به دو پیروزی متفاوت رسید؛ نخست، بردی دشوار که پس از گل دقیقه دوم به دست آمد و سپس پیروزی پرگل ۴ بر ۲ برابر هائیتیِ از پیش حذف‌شده.

در مرحله یک‌هشتم نهایی نیز مراکش مقابل هلند تیم برتر میدان بود، اما برای فرار از حذف به گل دقیقه‌های پایانی نیاز داشت. برابر کانادا نیز اگرچه در نهایت با اقتدار پیروز شد، اما کیفیت این برد هنوز نتوانسته تردیدها درباره توانایی این تیم برای عبور از آزمون‌های بزرگ‌تر، از جمله احتمال رویارویی با فرانسه در مرحله یک‌چهارم نهایی، را به طور کامل از بین ببرد.

کریس ساتن، کارشناس شبکه BBC 5 Live، درباره عملکرد مراکش گفت: «مراکش در این مسابقه بهترین نمایش خود را ارائه نداد و بدون تردید در مراحل بعدی با آزمون‌های بسیار دشوارتری روبه‌رو خواهد شد. شروع آن‌ها برایم غافلگیرکننده بود؛ تیم در دقایق ابتدایی بی‌رمق به نظر می‌رسید. نمی‌دانم این موضوع ناشی از دست‌کم گرفتن کانادا بود یا نه، اما چیزی در عملکردشان درست پیش نمی‌رفت.»

او ادامه داد: «با این حال، مشخص بود که مراکش قرار نیست در نیمه دوم هم به همان شکل ظاهر شود. هرچه از زمان بازی گذشت، این تیم مسلط‌تر و قدرتمندتر شد. مراکش در ضدحملات فوق‌العاده خطرناک است، اما اگر فرانسه صعود کند و مراکش مقابل تیمی مانند فرانسه همان نمایش نیمه نخست را تکرار کند، با مشکلات جدی مواجه خواهد شد.»

با وجود این تردیدها، کمتر کسی انکار می‌کند که این نسل از فوتبال مراکش بیش از هر تیم آفریقایی دیگری در تاریخ، شانس تبدیل شدن به نخستین قهرمان آفریقایی جام جهانی را دارد.

موفقیت امروز فوتبال مراکش حاصل یک اتفاق مقطعی یا جهش ناگهانی نیست. مهم‌ترین عامل این پیشرفت، سرمایه‌گذاری بلندمدتی است که با حمایت مستقیم پادشاه این کشور، محمد ششم، انجام شده است.

آکادمی فوتبال و مجموعه تمرینی مجهزی که به نام محمد ششم شناخته می‌شوند و به‌ترتیب در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۹ افتتاح شدند، با هزینه‌ای حدود ۶۵ میلیون دلار ساخته شدند و نقش مهمی در تبدیل شدن مراکش به برترین تیم قاره آفریقا در رده‌بندی فیفا داشته‌اند.

محمد اوحبی، سرمربی مراکش، در این خصوص گفت: «هر اتفاق مثبتی که امروز در فوتبال مراکش رخ می‌دهد، حاصل حمایت‌های محمد ششم است. او در سال‌های اخیر، به‌ویژه در توسعه این آکادمی، سرمایه‌گذاری گسترده‌ای انجام داده است.»

مراکش پس از حضور در سه دوره از چهار جام جهانی بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۸، نزدیک به دو دهه از صعود به این رقابت‌ها بازماند. همین سرمایه‌گذاری‌ها مسیر فوتبال این کشور را تغییر داد و زمینه جذب بازیکنان مراکشی متولد خارج از کشور، مانند اشرف حکیمی و براهیم دیاز که هر دو در اسپانیا به دنیا آمده‌اند، فراهم شد.

این روند باعث شده مراکش نه‌تنها از نظر فنی به تیمی رقابتی تبدیل شود، بلکه به الگویی برای بسیاری از کشورهای آفریقایی و عربی بدل شود؛ تیمی که امروز نسبت به چهار سال قبل، با اعتمادبه‌نفس و شخصیت متفاوتی وارد میدان می‌شود.

اوحبی در پایان تأکید کرد: «دیگر کسی از موفقیت مراکش شگفت‌زده نمی‌شود. امروز وقتی درباره مراکش صحبت می‌کنند، از یک مدعی واقعی و یکی از قدرت‌های فوتبال جهان نام می‌برند و این موضوع برای ما مایه افتخار است.»

او در پایان افزود: «این تازه آغاز راه است و امیدواریم سال‌های زیادی بتوانیم چنین حضورهای موفقی در جام جهانی داشته باشیم. ما می‌خواهیم به پیشرفت ادامه دهیم و قصد نداریم این مسیر متوقف شود.»

اگر شگفتی مراکش در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر با ناباوری همراه بود، مسیر این تیم در جام جهانی ۲۰۲۶ آمریکای شمالی بیش از هر چیز، رنگ و بوی هدفمندی و برنامه‌ریزی دارد؛ این دیگر یک افسانه فوتبالی نیست، بلکه نتیجه پروژه‌ای بلندمدت و حساب‌شده است.