فرانسه چطور از سد پاراگوئه گذشت؟

در هر صورت، پاراگوئه تنها به دفاع کردن اکتفا نکرد و بارها تلاش کرد با عبور از مرزهای قانونی فوتبال، تمرکز بازیکنان فرانسه را بر هم بزند.

در نیمه نخست، آندرس کوباس با خطایی از پشت روی امباپه، جرقه نخستین درگیری را زد. پس از این صحنه، دو بازیکن به یکدیگر تنه زدند و درگیری کوتاهی میان بازیکنان دو تیم شکل گرفت؛ اتفاقی که با توجه به روند بازی، چندان دور از انتظار نبود. پاراگوئه روی لبه قوانین حرکت می‌کرد و حتی در برخی صحنه‌ها از آن عبور می‌کرد؛ موضوعی که به اعتقاد بسیاری، از آستانه بالای مداخله داوران در این دوره از جام جهانی نیز تأثیر گرفته است.

چند دقیقه بعد نیز صحنه‌ای عجیب رخ داد. زمانی که عثمان دمبله از جناح راست ضدحمله‌ای را آغاز کرده بود، گالارزا دور از توپ امباپه را سرنگون کرد. هافبک پاراگوئه پیش از بالا آوردن دست راست خود، نگاهی به امباپه انداخت؛ آن هم در حالی که داور دید کاملی به صحنه داشت. اگرچه این حرکت در حد اخراج نبود، اما اقدامی کاملاً عمدی و غیرورزشی محسوب می‌شد که بدون هیچ مجازاتی باقی ماند.

در ادامه نیز تانتاشف تمایل چندانی به نشان دادن کارت زرد به بازیکنان پاراگوئه نداشت و تنها پس از دخالت VAR و بازبینی خطا روی دزیره دوئه، پنالتی فرانسه را اعلام کرد.

حتی پس از آن نیز گوستاوو ولاسکس، مدافع پاراگوئه، با خراشیدن نقطه پنالتی تلاش کرد تمرکز امباپه را بر هم بزند، اما ستاره فرانسه بدون توجه به این اقدام، ضربه خود را با موفقیت به گل تبدیل کرد.

آیا اعلام پنالتی تصمیم درستی بود؟

اینکه پاراگوئه تا پس از سوت پایان مسابقه حتی یک کارت زرد هم دریافت نکرد، بدون تردید یکی از عجیب‌ترین آمارهای جام جهانی ۲۰۲۶ تا اینجای رقابت‌ها محسوب می‌شود.

با این حال، درباره صحنه‌ای که سرنوشت مسابقه را تعیین کرد، تقریباً هیچ ابهامی وجود نداشت.

دزیره دوئه با سرعت و مهارت خود از دیه‌گو گومس عبور کرد و در حالی که وارد محوطه جریمه شده بود، مدافع پاراگوئه با برخورد مستقیم زانو به زانو، او را سرنگون کرد. بازیکنان پاراگوئه بلافاصله اطراف داور را گرفتند و با فریاد مدعی شدند که دوئه خود را به زمین انداخته است، اما تصاویر مسابقه هیچ نشانه‌ای از اغراق یا تمارض مهاجم فرانسه نشان نمی‌داد.

شاید تنها بتوان این استدلال را مطرح کرد که دوئه مانند اتفاقی که چند روز قبل برای هری کین مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو رخ داد، پای خود را در موقعیتی قرار داد که برخورد ایجاد شود، اما حتی در آن صورت نیز بازبینی تصاویر توسط VAR نمی‌توانست به نتیجه‌ای غیر از اعلام پنالتی منجر شود.

این موضوع حتی درباره داوری که تنها چند ثانیه قبل، خطایی بسیار مشابه روی دوئه در پشت محوطه جریمه را نادیده گرفته و با لحنی تند از مهاجم پاری‌سن‌ژرمن خواسته بود از زمین بلند شود، نیز صدق می‌کرد.

تصمیم داور در آن صحنه واقعاً عجیب بود، اما درباره پنالتی هیچ تردیدی وجود نداشت؛ این تصمیم کاملاً صحیح بود.

آنچه پس از اعلام پنالتی رخ داد، اما، صحنه‌ای تأسف‌برانگیز بود. خراب کردن نقطه پنالتی متأسفانه در فوتبال امروز و در لیگ‌های مختلف جهان به رفتاری رایج تبدیل شده، اما این اقدام دیگر از حد جنگ روانی گذشته و مستحق برخورد جدی انضباطی است.

امباپه چگونه آخرین لبخند را زد؟

بسیاری از تیم‌ها در چنین شرایطی ممکن بود کنترل خود را از دست بدهند و در واکنش به رفتارهای تحریک‌آمیز حریف، وارد حاشیه شوند؛ اما فرانسه چنین اشتباهی مرتکب نشد.

این دیدار مرحله یک‌هشتم نهایی، بیش از آنکه یک آزمون فنی یا تاکتیکی باشد، محک بزرگی برای سنجش تمرکز و استحکام ذهنی بازیکنان فرانسه بود؛ آزمونی که شاگردان دیدیه دشان با موفقیت از آن عبور کردند و در این میان، کیلیان امباپه بیش از همه از این موضوع لذت برد.

او پس از به ثمر رساندن پنالتی و شکستن مقاومت پاراگوئه، با لبخندی معنادار به استقبال بازیکنانی رفت که از نخستین دقیقه مسابقه با رفتارهای تحریک‌آمیز تلاش کرده بودند تمرکز او را بر هم بزنند. بهترین پاسخ امباپه نه در درگیری، بلکه در همان لبخند و حفظ برتری اخلاقی خلاصه شد.

دژاووی جام جهانی ۱۹۹۸ برای دشان

برای دیدیه دشان، روند این مسابقه یادآور خاطره‌ای آشنا بود.

در جام جهانی ۱۹۹۸، فرانسه نیز در نخستین مرحله حذفی مقابل پاراگوئه قرار گرفته بود؛ مسابقه‌ای فرسایشی، پرتنش و دشوار که در آن خروس‌ها بارها با این پرسش روبه‌رو شدند که آیا اصلاً موفق به شکستن دفاع سرسخت حریف خواهند شد یا نه.

آن زمان، دشان کاپیتان فرانسه بود و تلاش می‌کرد روحیه تیمش را حفظ کند تا سرانجام لوران بلان، مدافع تیم، با گل طلایی در وقت‌های اضافه قفل بازی را شکست؛ گلی که فرانسه را به مرحله بعد رساند و موجی از آسودگی را در اردوی این تیم به همراه داشت.

فرانسه اکنون راه‌های بیشتری برای پیروزی دارد

نسل کنونی فرانسه، برخلاف تیم سال ۱۹۹۸، از گزینه‌های هجومی متنوع‌تر و باکیفیت‌تری برخوردار است. حتی اگر ترکیب اصلی روز خوبی نداشته باشد، بازیکنان نیمکت‌نشین می‌توانند جریان مسابقه را تغییر دهند.

در این دیدار، دزیره دوئه همان مهره تعیین‌کننده بود. او در شرایطی که سه بازیکن پاراگوئه اطرافش را گرفته بودند، با حرکات تکنیکی وارد محوطه جریمه شد و در نهایت با خطای مدافع حریف، پنالتی سرنوشت‌ساز را برای فرانسه گرفت.

امباپه نیز پیش از آنکه توپ را از کنار اورلاندو خیل به گل تبدیل کند، مجبور شد با تمام ترفندهای جنگ روانی بازیکنان پاراگوئه کنار بیاید. با این حال، دیدیه دشان با آرامش کنار خط ایستاده بود و اطمینان داشت تیمش بار دیگر راهی برای پیروزی پیدا خواهد کرد.

فرانسه در نهایت نشان داد حفظ خونسردی و کنترل احساسات، حتی در اوج فشار و تحریک حریف، می‌تواند به اندازه کیفیت فنی در مسیر موفقیت تعیین‌کننده باشد.

پاراگوئه از نظر تاکتیکی چگونه بیش از یک ساعت مقاومت کرد؟

تیم گوستاوو آلفارو در نیمه نخست زیر آفتاب سوزان تنها ۲۰ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت. بازیکنان این تیم حتی یک لمس توپ هم داخل محوطه جریمه فرانسه نداشتند و از ۱۷ پاس خود به یک‌سوم هجومی، فقط دو پاس به مقصد رسید؛ موضوعی که نشان می‌داد پاراگوئه عملاً توان خروج از بلوک دفاعی خود را ندارد.

با این حال، برخلاف سوئد در مرحله قبل، این تیم نیمه نخست را بدون آسیب جدی پشت سر گذاشت.
نخستین شوت فرانسه در دقیقه ۲۳ توسط مانو کونه از پشت محوطه جریمه زده شد. سپس آدرین رابیو و دوباره کونه از راه دور شانس خود را امتحان کردند و رابیو نیز بار دیگر اقدام به شوت‌زنی کرد. حتی کیلیان امباپه هم پس از گذشت بیش از یک ساعت از بازی، تحت تأثیر فشار مسابقه، از فاصله‌ای بیش از ۳۰ متر ضربه‌ای بی‌دقت روانه دروازه کرد.

اگرچه پاراگوئه در حمله حرف زیادی برای گفتن نداشت، اما در آرایش دفاعی ۱-۴-۵ بسیار منظم ظاهر شد؛ سیستمی که نسبت به ترکیب ۲-۴-۴ دیدار مقابل آمریکا تغییر کرده بود.

این تیم با رویکردی تهاجمی‌تر نسبت به بازی نخست، اجازه نمی‌داد بازیکنان خلاق فرانسه در فضای بین خطوط راحت باشند. مدافعان باتجربه‌ای مانند گوستاوو گومز و گوستاوو ولاسکس از نبردهای تن‌به‌تن استقبال کردند و خوان کاسرس، مدافع چپ پاراگوئه، پس از هر تکل موفق با فریادی از سر هیجان آن را جشن می‌گرفت.

پیش از آغاز مرحله یک‌هشتم نهایی، سه بازیکنی که بیشترین فشار مستقیم دفاعی را در کل مسابقات ثبت کرده بودند، همگی از پاراگوئه بودند؛ آندرس کوباس، ماتیاس گالارسا و خوان کاسرس. آن‌ها حتی در گرمای طاقت‌فرسا نیز همین انرژی و جنگندگی را مقابل ستاره‌های فرانسه به نمایش گذاشتند.

در نهایت، پاراگوئه روی یک خطای ناشیانه در محوطه جریمه تسلیم شد؛ پایانی تلخ برای نمایشی سرسختانه. با این وجود، این تیم بابت عملکرد جنگنده و مقاوم خود، هرچند گاهی خشن و نه‌چندان زیبا، شایسته تحسین است؛ نمایشی که مدعی اصلی قهرمانی را بیش از هر تیم دیگری در این جام متوقف کرد.

فرانسه چه کار متفاوتی می‌توانست انجام دهد؟

شکستن یک بلوک دفاعی فشرده، حتی با کیفیت بالای بازیکنان فرانسه، کار ساده‌ای نیست. در چنین شرایطی فضاها به حداقل می‌رسد و ارسال پاس‌های عمقی به داخل محوطه جریمه بسیار دشوار می‌شود.

گرمای شدید شاید در این موضوع بی‌تأثیر نبود، اما فرانسه در حرکات بدون توپ پویایی همیشگی خود را نداشت. مدافعان کناری کمتر در حملات اضافه می‌شدند و هافبک‌ها نیز به‌ندرت با حرکت از عمق به کناره‌ها، مدافعان مرکزی پاراگوئه را از موقعیت خود خارج می‌کردند.

همین مسئله باعث شد ناامیدی به‌تدریج بر بازی فرانسه سایه بیندازد و بازیکنان این تیم بیش از حد به شوت‌های از راه دور روی بیاورند؛ به‌طوری که ۱۰ شوت از ۱۲ ضربه آن‌ها در جریان بازی، از خارج محوطه جریمه زده شد.

البته خبر امیدوارکننده برای دیدیه دشان این است که احتمالاً در ادامه مسابقات با تیمی مواجه نخواهد شد که تا این اندازه تدافعی بازی کند. مراکش به دلیل استفاده از مدافعان کناری تهاجمی، فضاهای بیشتری در پشت خط دفاعی خود ایجاد خواهد کرد و اگر فرانسه به نیمه‌نهایی برسد، حریف بعدی نیز به‌مراتب جاه‌طلب‌تر از پاراگوئه خواهد بود؛ تیمی که تمام تمرکزش را بر دفاع و برهم زدن تمرکز بازیکنان فرانسه گذاشته بود.