پیش‌بازی برزیل و ژاپن؛ آزمون سرعت مقابل نظم

ژاپن اما تیمی نیست که فقط عقب بنشیند و منتظر اشتباه برزیل بماند. این تیم مقابل هلند دو بار عقب افتاد اما هر دو بار برگشت و با گل‌های کیتو ناکامورا و دایچی کامادا مساوی گرفت. بعد از آن تونس را ۴-۰ برد و به حریف حتی یک ضربه در چارچوب نداد. در بازی آخر هم با سوئد ۱-۱ مساوی کرد و با ۵ امتیاز بالا رفت. این تیم در ۱۰ بازی اخیر شکست نخورده و همین روند نشان می‌دهد اعتمادبه‌نفسش اتفاقی نیست.

ژاپن در این تورنمنت ۷ گل زده و این بهترین آمار گلزنی این کشور در یک دوره جام جهانی است. نکته مهم‌تر این است که ژاپن به یک ستاره وابسته نبوده است. ۱۰ بازیکن مختلف این تیم در جام گل زده‌اند یا پاس گل داده‌اند و این یک رکورد ملی برای ژاپن محسوب می‌شود. این تنوع یعنی برزیل نمی‌تواند فقط روی مهار یک بازیکن برنامه بچیند. تهدید ژاپن از چند نقطه می‌آید. از حرکت‌های کامادا، ضربات اوئدا، ورود وینگرها و پاس‌های سریع پس از بازپس‌گیری توپ.

آیاسه اوئدا یکی از مهم‌ترین بازیکنان ژاپن در این بازی است. او با ۳ اثرگذاری مستقیم روی گل، به رکورد بیشترین اثرگذاری یک بازیکن ژاپنی در یک دوره جام جهانی رسیده است. اگر ژاپن بخواهد به برزیل ضربه بزند، احتمالا مسیر اصلی‌اش همین است: توپ‌گیری، انتقال سریع، رساندن توپ به اوئدا و حمله به فضای پشت مدافعان. برزیل اگر با فول‌بک‌هایش بیش از حد جلو برود، دقیقا همین فضا را به ژاپن می‌دهد.

از نظر تاکتیکی، مهم‌ترین سؤال بازی این است که ژاپن چگونه سمت چپ برزیل را کنترل می‌کند. وینیسیوس در سمت چپ فقط با سرعت نمی‌برد. او مدافع مستقیم را عقب می‌برد، مدافع میانی را مجبور به پوشش می‌کند و با همین کار فضای داخل محوطه را برای کونیا باز می‌کند. اگر ژاپن با دو نفر روی او فشار بیاورد، باید مراقب پاس‌های برگشتی و انتقال سریع توپ به سمت مقابل هم باشد. اگر فقط یک مدافع را مقابل او بگذارد، خطر دوئل‌های یک‌به‌یک زیاد می‌شود.

در سوی دیگر، برزیل باید مراقب ضدحمله‌های ژاپن باشد. ژاپن در بازی‌های بزرگ نشان داده وقتی حریف را جلو می‌کشد، می‌تواند با چند پاس مستقیم به محوطه برسد. پیروزی ۳-۲ ژاپن مقابل برزیل در آخرین تقابل دو تیم دقیقا به همین دلیل برای سلسائو هشداردهنده است. ژاپن در آن بازی از دو گل عقب افتاد اما با گل‌های تاکومی مینامینو، کیتو ناکامورا و آیاسه اوئدا برگشت. یعنی این تیم فقط از نظر ذهنی مقاوم نیست بلکه از نظر فنی هم ابزار برگشتن به بازی را دارد.

آمار رودررو هنوز کاملا به سود برزیل است. برزیل در ۱۴ بازی مقابل ژاپن ۱۱ برد داشته، ۲ بار مساوی کرده و فقط یک بار باخته است. تنها بازی دو تیم در جام جهانی هم به برد ۴-۱ برزیل در سال ۲۰۰۶ ختم شد. با این حال، همان یک برد ژاپن در آخرین تقابل دو تیم رقم خورده و این مسئله وزن روانی بازی را تغییر می‌دهد. ژاپن می‌داند که بردن برزیل غیرممکن نیست.

از نگاه اوپتا، برزیل مدعی اصلی برد در ۹۰ دقیقه است. شانس پیروزی برزیل در وقت قانونی ۵۷.۷ درصد اعلام شده، احتمال کشیده شدن بازی به وقت اضافه ۲۴.۳ درصد است و ژاپن برای برد در ۹۰ دقیقه ۱۸ درصد شانس دارد. این اعداد برتری برزیل را نشان می‌دهند اما ژاپن را از بازی حذف نمی‌کنند. فاصله آن‌قدر نیست که بتوان گفت مسابقه فقط یک مسیر دارد.

برای برزیل، کنترل ریتم بعد از گل اول حیاتی است. تیم آنچلوتی در دو بازی آخر وقتی به گل رسید، بازی را کاملا به سمت خودش چرخاند. اما اگر گل اول را نزند یا بدتر، از ژاپن عقب بیفتد، مسابقه وارد منطقه‌ای می‌شود که سامورایی‌ها در آن راحت‌ترند. ژاپن مقابل هلند نشان داد از عقب افتادن نمی‌ترسد. این تیم صبر می‌کند، شکل خودش را حفظ می‌کند و دنبال لحظه مناسب برای ضربه می‌گردد.

برای ژاپن، مسئله اصلی کیفیت دفاع در عرض زمین است. اگر این تیم بیش از حد فشرده شود، برزیل از کناره‌ها ضربه می‌زند. اگر بیش از حد باز شود، وینیسیوس، کونیا و هافبک‌های برزیل می‌توانند از نیم‌فضاها وارد شوند. ژاپن باید بین بستن مرکز و کنترل کناره‌ها تعادل بسازد. همین تعادل احتمالا سرنوشت بازی را تعیین می‌کند.

وضعیت مصدومان هم به نفع ژاپن نیست. کو ایتاکورا در بازی مقابل سوئد پیش از پایان نیمه اول مصدوم شد و حضورش مقابل برزیل قطعی نیست. ژاپن پیش‌تر واتارو اندو و کائورو میتوما را هم از دست داده بود و وضعیت تاکه‌فوسا کوبو هم کاملا روشن نیست. اگر ایتاکورا نرسد، خط دفاع ژاپن مقابل سرعت برزیل کار سخت‌تری خواهد داشت.

برزیل هم با وجود فرم خوب، سابقه‌ای دارد که نمی‌تواند از آن فرار کند. سلسائو از سال ۱۹۸۲ به بعد همیشه در گروه خود صدرنشین شده اما در سال‌های اخیر در مراحل حذفی بارها ضربه خورده است. برزیل در ۴ بازی از ۶ بازی حذفی اخیر خود در جام جهانی حذف شده است. البته این تیم از جام جهانی ۱۹۹۰ به بعد در اولین بازی حذفی کنار نرفته و حالا باید همین روند را حفظ کند.

ژاپن در سمت دیگر دنبال شکستن طلسمی قدیمی است. سامورایی‌ها چهار بار در ۶ دوره اخیر به مرحله حذفی رسیده‌اند اما هنوز هیچ بازی حذفی‌ای در جام جهانی را نبرده‌اند. آنها معمولا بدشانس هم بوده‌اند. ترکیه در ۲۰۰۲، بلژیک در ۲۰۱۸ و کرواسی در ۲۰۲۲ بعد از حذف ژاپن، در نهایت به رتبه سوم جام رسیدند. این بار قرعه از همان ابتدا سخت است و آنها باید با برزیل در مرحله اول حذفی روبرو شوند.

این بازی از نظر فنی می‌تواند با دو تصویر کاملا متفاوت جلو برود. اگر برزیل زود به گل برسد، فضای بیشتری برای ضدحمله‌های خودش پیدا می‌کند و ژاپن مجبور می‌شود از ساختار امنش بیرون بیاید. اگر ژاپن نیمه اول را بدون عقب افتادن پشت سر بگذارد، فشار روانی روی برزیل بیشتر می‌شود و بازی به همان جایی می‌رود که موریاسو دوست دارد یعنی مسابقه‌ای نزدیک، صبورانه و آماده برای یک ضربه ناگهانی.

برزیل تیم آماده‌تر و پرستاره‌تر است اما ژاپن تیمی نیست که فقط برای زنده ماندن بازی کند. سامورایی‌ها در این جام گل زده‌اند، برگشته‌اند، فشار را تحمل کرده‌اند و بدون شکست به حذفی رسیده‌اند. حالا باید دید خط آتش برزیل طلسم ژاپن را طولانی‌تر می‌کند یا تیم موریاسو بالاخره اولین برد حذفی تاریخ خود را جلوی بزرگ‌ترین نام ممکن می‌گیرد.

عکس: رویترز