مکزیک با یک ضربه کره را خفه کرد

مکزیک با ۴-۳-۳ جمع شد، وسط را بست و اجازه نداد کنترل کره تبدیل به ضربه تمیز شود. کره با ۳-۴-۲-۱ خوب جلو می‌آمد اما وقتی به محوطه می‌رسید، انگار مسیرها کوتاه می‌شد. ۷۲ ورود به یک سوم هجومی، فقط ۲ شوت در چارچوب. همین عدد، کل داستان کره است. نزدیک شد اما نیش نزد.

مکزیک با وجود شوت‌های کمتر، در چارچوب خطرناک‌تر بود. شوت‌های در چارچوب ۴ به ۲ به سود مکزیک تمام شد. کره ۳ موقعیت بزرگ داشت و هیچ‌کدام را گل نکرد. مکزیک ۲ موقعیت بزرگ داشت و یکی را به برد تبدیل کرد. فوتبال گاهی خیلی ساده می‌شود. یکی می‌سازد و نمی‌زند. یکی کمتر می‌سازد اما می‌کشد.

کره ۲ کرنر داشت و مکزیک حتی یک کرنر هم نگرفت اما مهم‌ترین ضربه بازی مال مکزیک بود. در دوئل‌های هوایی، ال‌تری بهتر بود. ۱۳ برد از ۲۵ نبرد هوایی، یعنی ۵۲ درصد. کره در مجموع دوئل‌ها ۵۳ درصد برتری داشت. دریبل‌ها هم نزدیک بود. مکزیک ۵ دریبل موفق از ۱۰ تلاش داشت، کره ۶ از ۱۳. عددها نزدیک بودند اما نتیجه نه.

دفاع مکزیک این برد را نگه داشت. ۱۸ دفع توپ مقابل ۱۰ دفع توپ کره. این یعنی دقایق آخر برای مکزیک بیشتر از جنس مدیریت بود. توپ را دور کن، فضا را ببند، خط را نگه دار. کره ۶ بار در آفساید افتاد. این فقط یک اتفاق نبود. خط دفاعی مکزیک حمله‌های کره را قبل از اینکه کامل شوند، خفه کرد.

رائول رانگل هم وقتی لازم شد، بازی را نگه داشت. امتیاز ۷.۷ از فایو اسکور گرفت، ۲ سیو داشت، ۱۲ توپ را جمع کرد، ۰.۴۶ گل جلوگیری‌شده ثبت کرد و ۲ بار هم درست مثل یک سوئیپر عمل کرد. مهم‌ترین قابش دقیقه ۸۷ بود. اول ضربه سر چو گوئه سونگ را گرفت، بعد سریع برگشت و ضربه یانگ هیون جون را هم جمع کرد. دو سیو پشت سر هم. همان‌جا امید کره به دیوار خورد.

رومو اما چهره اصلی بازی بود و امتیاز ۷.۸ از فایو اسکور گرفت. در ۷۱ دقیقه، ۳۲ پاس سالم از ۳۷ پاس داد، ۱۲ پاس سالم در زمین حریف داشت و یک پاس کلیدی ساخت. ۵۴ لمس توپ، ۷ دوئل برده، ۲ نبرد هوایی موفق از ۴ تلاش، ۴ تکل که ۲ تای آن موفق بود، ۳ توپ‌گیری و یک قطع توپ. او فقط گل نزد بلکه وسط زمین هم بازی را جنگید.

ادسون آلوارز هم پشت سر او ستون مکزیک بود. امتیاز ۷.۵ گرفت، ۷۱ پاس سالم از ۷۸ پاس داد، ۲ تکل برد و ۵ دفع توپ داشت. خسوس گایاردو و یوهان واسکز هم هرکدام امتیاز ۷.۵ گرفتند و روی هم ۷ دفع توپ و ۵ تکل ثبت کردند. مکزیک شاید بازی را زیبا نبرد، اما درست برد. آن هم با همان چیزهایی که در جام جهانی گاهی از هر چیز دیگری مهم‌ترند. تمرکز، جمع شدن، ضربه زدن.

برای کره، اوم جی سونگ از روی نیمکت خوب آمد. امتیاز ۷.۲ گرفت، ۰.۱۹۶ پاس گل مورد انتظار ساخت و یک موقعیت بزرگ خلق کرد. کیم مین جائه و لی گی هیوک هرکدام امتیاز ۶.۷ داشتند و هر دو حداقل ۷۴ پاس سالم و ۲ تکل ثبت کردند. یعنی مشکل کره از عقب زمین نبود. مشکل همان جایی بود که توپ باید تبدیل به زخم می‌شد.

لی کانگ این هم بین خطوط فعال بود. ۳ پاس کلیدی داد و ۳ ارسال دقیق از ۳ تلاش داشت. امتیاز ۶.۱ گرفت اما پاس‌هایش آن ضربه آخر را پیدا نکردند. کیم سئونگ گیو هم ۳ سیو داشت، اما یک اشتباه منجر به گل روی کارنامه‌اش ماند و عدد گل‌های جلوگیری‌شده‌اش منفی ۰.۲۳ بود. برای دروازه‌بان، بعضی شب‌ها فقط یک توپ کافی است تا همه چیز خراب شود.

مکزیک حالا در ۱۳ بازی اخیرش در جام جهانی، در نیمه اول گل نخورده است. آخرین بار از سال ۲۰۱۰ و شکست ۳-۱ مقابل آرژانتین بود که در نیمه اول دروازه‌اش باز شد. این عدد، شخصیت مکزیک را نشان می‌دهد. شاید همیشه تماشایی نباشد اما سخت می‌شکند.

کره در نیمه دوم ۷ شوت زد که ۲ تای آن در چارچوب بود. فشار آورد، تعویض کرد، تا ۶ دقیقه وقت اضافه هم دنبال مساوی رفت اما مکزیک بازی را کشت. با دفع‌های تمیز، خط دفاعی منظم، خطاهای به‌موقع و یک گل که از یک اشتباه بیرون آمد.

این برد قشنگ‌ترین برد جام نبود اما برای مکزیک، دقیقا همان چیزی بود که لازم داشت. ال‌تری با توپ کمتر، پاس کمتر و گل مورد انتظار کمتر، بازی را برد. چون در فوتبال همیشه کسی که بیشتر حرف می‌زند، جواب آخر را نمی‌دهد.

کره توپ را داشت اما مکزیک امتیاز را با خود برد.

عکس: رویترز