
جام جهانی
یکی با ضربه سر جلو افتاد و باخت، یکی با دو اخراج فرو ریخت
نوشته بابک شیرآقایی
به گزارش فایو اسکور، این هنوز بازی مرگ و زندگی نیست اما خیلی شبیه به آن است. چک و آفریقای جنوبی هر دو جام جهانی را با شکست شروع کردند و حالا در آتلانتا به جایی رسیدهاند که یک اشتباه دیگر میتواند خیلی چیزها را تمام کند.
بازی در مرسدس بنز استادیوم برگزار میشود. ورزشگاهی سرپوشیده با ۷۱ هزار نفر ظرفیت. یعنی توپ سریعتر میچرخد، صدا بیشتر میپیچد و فرصت فکر کردن کمتر میشود.
چک در بازی اول مقابل کره جنوبی باخت اما دست و پا بسته نبود. فقط ۳۸ درصد مالکیت داشت اما ۷ شوت زد، ۴ ضربه در چارچوب داشت، ۵ کرنر گرفت و با همان ابزار همیشگیاش یعنی ضربه سر گل زد.
لادیسلاو کرچی در دقیقه ۵۹ چک را جلو انداخت. همان چیزی که تیم میروسلاو کوبک دوست دارد. توپ بلند، ارسال، پرتاب بلند ولادیمیر سوفال و بعد یک ضربه در محوطه. چک تیم مالکیت خشک و خالی نیست. قرار نیست با پاسهای زیاد حریف را خفه کند. این تیم دنبال همان یک توپ درست میگردد.
این یعنی آفریقای جنوبی باید از هر کرنر، هر پرتاب بلند و هر ارسال ساده بترسد. چک در بازی اول ۱۵ بار ارسال کرد. فقط ۳ ارسال دقیق بود اما مسیر حمله کاملا معلوم است. توپ از کناره میآید و داخل محوطه، پاتریک شیک، توماش سوچک یا کرچی باید کار را تمام کنند.
اما چک هم بینقص نیست. مقابل کره جنوبی ۱۵ شوت داد، ۶ ضربه در چارچوب خورد و در دوئلها فقط ۴۰ درصد موفق بود. بدتر اینکه در نبردهای هوایی هم فقط ۳۷ درصد موفقیت داشت. برای تیمی که خودش با توپهای هوایی زندگی میکند، این عدد کمی هشداردهنده است.
آفریقای جنوبی شروع بدتری داشت. باخت ۲ بر صفر مقابل مکزیک، فقط یک شکست نبود. بافانا بافانا فقط ۳ شوت زد، هیچ موقعیت بزرگی نساخت و دو بازیکنش را هم با کارت قرمز از دست داد. این تیم اولین تیم از سال ۲۰۰۶ شد که در یک بازی جام جهانی دو کارت قرمز میگیرد.
همین عدد آخر، کل بازی اول آفریقای جنوبی را لو میدهد. تیم هوگو بروس برای زنده ماندن آمده بود، نه بردن بازی. ۸۱ درصد دقت پاس داشت اما با فقط ۳ شوت، آن پاسها بیشتر برای فرار از فشار بود تا ساختن خطر.
آفریقای جنوبی ۱۴ تکل زد، ۱۷ دفع توپ داشت و ۷ بار توپ را قطع کرد. یعنی جنگید. اما یک اشتباه مستقیم به گل منجر شد و در جام جهانی همین یک لحظه کافی است تا همه نقشهها خراب شود.
حالا مقابل چک، دردسری بزرگتر است. تیمی که با ۳-۴-۲-۱ بازی میکند، وینگبکها را بالا میفرستد و از سوفال در سمت راست برای ارسال و پرتاب بلند استفاده میکند. آن طرف، آفریقای جنوبی احتمالا با ۵-۳-۲ میآید تا محوطه را شلوغ کند و جلوی همان توپهای بلند را بگیرد.
اما سوال اصلی اینجاست. تیمی که مقابل مکزیک فقط ۳۲ درصد نبردهای هوایی را برد، چطور میخواهد جلوی چک دوام بیاورد؟
برای چک، کرچی دوباره مهره مهم است. او در بازی اول گل زد، ۷ دوئل برد، ۳ تکل داشت، ۳ دفع توپ انجام داد و با نمره ۷.۱ بهترین بازیکن تیمش بود. هم مدافع است، هم تهدید هجومی. دقیقا همان مدل بازیکنی که در بازیهای بسته میتواند قفل را بشکند.
برای آفریقای جنوبی، اویدنس ماکگوپا میتواند راه فرار باشد. فقط ۱۴ دقیقه بازی کرد اما هر ۳ نبرد هواییاش را برد و سرعت ۳۲.۱۶ کیلومتر بر ساعت ثبت کرد. برای تیمی که در محوطه حریف تقریبا هیچ چیزی برای ارائه نداشت، چنین بازیکنی میتواند یک مسیر تازه بسازد.
فرم دو تیم هم قصه را روشنتر میکند. چک در ۵ بازی اخیرش کلینشیت نداشته و در ۵ بازی پیاپی، هم گل زده و هم گل خورده است. این یعنی در میزند اما در را هم باز میگذارد.
آفریقای جنوبی اما ۶ بازی است برد ندارد. در ۵ بازی اخیر فقط ۳ گل زده و بیشتر بازیهایش کمگل بودهاند. این تیم اگر عقب بیفتد، برگشتنش سخت میشود. مخصوصا حالا که فشار جدول هم روی سرش است.
چک اگر ببازد و مکزیک امتیاز بگیرد، حذف میشود. آفریقای جنوبی هم اگر ببازد و کره جنوبی امتیاز بگیرد، باید خیلی زود با جام خداحافظی کند.
برای همین این بازی فقط یک مسابقه دور دوم نیست بلکه بازی بقاست. چک با سر و توپ بلند وارد میشود. آفریقای جنوبی با زخم دو اخراج و جواب دادن به منتقدان.
شاید این بازی پرزرق و برق نباشد اما کوچک هم نیست. در آتلانتا، شاید فقط یک ارسال، یک ضربه سر یا یک اشتباه کافی باشد تا مسیر یک تیم زنده بماند و تیم دیگر به در خروجی نزدیک شود.
عکس: رویترز