چطور انگلیس از لبه فاجعه برگشت

با وجود این مقاومت، کیفیت موقعیت‌های انگلیس بهتر بود. انگلیس ۷ موقعیت بزرگ ساخت اما ۶ موقعیت بزرگ را از دست داد. همین عدد، ریشه اضطراب بازی را توضیح می‌دهد. تیم توخل موقعیت می‌ساخت اما تا دقایق پایانی در تمام کردن حملات مشکل داشت. ۴۳ ارسال انگلیس هم فقط ۲۱ درصد دقت داشت. این یعنی انگلیس مدام توپ را به محوطه رساند اما دفاع فشرده کنگو در بیشتر لحظات تماس اول را برد.

در مقابل، کنگو خطرناک اما کم‌دوام بود. یوآن ویسا با ۰.۶۱ گل مورد انتظار، خطرناک‌ترین بازیکن کنگو از نظر کیفیت موقعیت بود و یک بار هم تیر دروازه انگلیس را لرزاند. اگر آن توپ گل می‌شد، انگلیس باید از دو گل عقب‌افتادگی برمی‌گشت. با این حال، کنگو بعد از نیمه اول از نظر هجومی افت کرد. گل مورد انتظار این تیم در نیمه دوم فقط ۰.۰۷ بود. یعنی بعد از نیمه، تهدید واقعی کنگو تقریبا از بین رفت و بازی بیشتر در زمین خودش دنبال شد.

اینجا تغییرات توماس توخل بازی را عوض کرد. ورود آنتونی گوردون در دقیقه ۶۰، سمت چپ انگلیس را زنده کرد. گوردون فقط ۳۶ دقیقه در زمین بود اما ۲ پاس گل داد، ۲ پاس کلیدی ثبت کرد و نمره ۷.۱ گرفت. او اولین بازیکن انگلیس شد که به عنوان بازیکن تعویضی در یک بازی جام جهانی، بیش از یک تاثیر مستقیم روی گل ثبت می‌کند. در مسابقه‌ای که انگلیس ۷۵ ورود به یک‌سوم پایانی داشت اما در پاس آخر مشکل پیدا کرده بود، گوردون همان چیزی را آورد که تیم کم داشت: سرعت تصمیم و کیفیت ارسال.

گل مساوی در دقیقه ۷۵ دقیقا از همین تغییر آمد. گوردون از سمت چپ ارسال کرد و کین با ضربه سر رو به پایین، امپاسی را شکست داد. انگلیس برای این گل دیر صبر کرد اما عددها نشان می‌داد فشارش بالاخره باید جایی نتیجه بدهد. تیم توخل در یک‌سوم پایانی ۱۶۷ پاس موفق از ۱۹۸ پاس داشت و با دقت ۸۴ درصد در این منطقه بازی کرد. مشکل در ورود به منطقه حمله نبود. مشکل در تبدیل این ورودها به ضربه نهایی بود.

گل دوم اما دیگر فقط محصول فشار نبود. آن گل، کیفیت فردی کین بود. گوردون توپ را زنده نگه داشت و دوباره کین را پیدا کرد. کین از پشت محوطه کمی فضا ساخت و توپ را با ضربه‌ای سنگین به سقف دروازه کوبید. کین در این بازی ۵ شوت زد، ۳ شوت در چارچوب داشت، یک پاس کلیدی داد و با نمره ۸.۶ بهترین بازیکن زمین شد. او با گل مورد انتظار ۰.۴۹ و گل مورد انتظار در چارچوب ۰.۷۰، دو گل زد. این یعنی تمام‌کنندگی او از کیفیت خام موقعیت‌هایش جلوتر رفت.

کین با این دو گل، تعداد گل‌هایش در تاریخ جام جهانی را به ۱۳ رساند. او از پله عبور کرد و کنار ژوست فونتن قرار گرفت. فقط لیونل مسی، کیلیان امباپه، میروسلاو کلوزه، رونالدو و گرد مولر بالاتر از او هستند. کین حالا در این جام ۵ گل دارد و در مجموع جام جهانی به ۱۶ تاثیر مستقیم روی گل رسیده است. از زمان اولین حضور او در جام جهانی ۲۰۱۸، فقط امباپه و مسی تاثیر مستقیم بیشتری روی گل داشته‌اند.

عددهای حذفی کین هم اهمیت این بازی را بیشتر می‌کند. او از یورو ۲۰۲۰ به بعد، در ۱۱ بازی مرحله حذفی تورنمنت‌های بزرگ، ۱۰ گل زده است. در همین بازه، هیچ بازیکن اروپایی بیشتر از او در مراحل حذفی جام جهانی و یورو گل نزده و نزدیک‌ترین نفر کیلیان امباپه با ۷ گل است. این یعنی کین فقط گلزن بازی‌های ساده نیست. او در لحظه‌های فشرده، هنوز مهم‌ترین سلاح انگلیس است.

یکی از نکات تاکتیکی مهم بازی، تفاوت نبردهای هوایی و زمینی بود. انگلیس ۶۱ درصد دوئل‌های هوایی را برد. این عدد با برنامه این تیم در ارسال‌های پرتعداد و فشار روی محوطه کنگو هماهنگ بود. در مقابل، کنگو ۵۵ درصد دوئل‌های زمینی را برد. این نشان می‌دهد کنگو در برخوردهای نزدیک و نبردهای میانه زمین هنوز برتری داشت اما انگلیس با انتقال بازی به هوا و محوطه، مسیر مناسب‌تری برای ضربه زدن پیدا کرد.

برتری انگلیس در پاس‌کاری هم روشن بود. این تیم ۴۶۸ پاس صحیح از ۵۱۶ پاس داشت. کنگو بیشتر به توپ‌های بلند و انتقال مستقیم تکیه کرد اما در این بخش هم دقت لازم را نداشت. انگلیس ۱۸ پاس بلند موفق از ۳۱ تلاش ثبت کرد و کنگو ۱۸ پاس بلند موفق از ۴۶ تلاش داشت. یعنی کنگو بیشتر توپ بلند زد اما انگلیس با تعداد کمتر، دقت بهتری گرفت.

سمت راست انگلیس با وجود برد، همچنان نقطه نگرانی است. مادوئکه در نهایت ۳ پاس کلیدی داد و نمره ۶.۶ گرفت اما شروع کندی داشت و در گل خورده هم در برگشت دفاعی جا ماند. اسپنس نیز در همان صحنه در موقعیتی قرار گرفت که باید هم فضای مرکزی را پوشش می‌داد و هم پشت سرش را کنترل می‌کرد. با ورود بوکایو ساکا و تغییرات بعدی، انگلیس روان‌تر شد. با این حال، اگر این مشکل مقابل مکزیک تکرار شود، هزینه‌اش می‌تواند بسیار بیشتر باشد.

الیوت اندرسون هم بازی پرکاری داشت. او ۹ دوئل برد، ۳ پاس کلیدی داد و نمره ۷.۳ گرفت. این عددها نشان می‌دهد اندرسون در درگیری‌ها و اتصال بازی نقش داشت اما در صحنه گل اول، برگشت دفاعی او کافی نبود. این همان دوگانگی بازی انگلیس بود. چند بازیکن از نظر آماری خروجی خوبی داشتند اما در لحظه‌های کلیدی، تمرکز تیمی کامل نبود.

از نظر تاریخی، برد انگلیس یک نقطه عطف بود. انگلیس پیش از این هرگز در جام جهانی مسابقه‌ای را نبرده بود که در پایان نیمه اول از حریف عقب باشد. این تیم در ۹ تجربه قبلی خود در چنین شرایطی، ۷ بار باخته بود و ۲ بار مساوی کرده بود. مقابل کنگو، این طلسم شکست. البته این رکورد بیشتر از آنکه نشانه قدرت کامل انگلیس باشد، نشان می‌دهد تیم توخل از یک بحران جدی فرار کرد.

کنگو هم با وجود حذف، یکی از محترمانه‌ترین شکست‌های جام را تجربه کرد. این تیم در نخستین بازی حذفی تاریخ خود در جام جهانی، یکی از مدعیان را تا دقیقه ۷۵ نگه داشت. ۳۶ دفع توپ، ۲۰ تکل، ۵ سیو امپاسی، ۹ دفع توپ امبمبا و ضربه ویسا به تیر دروازه نشان می‌دهد کنگو فقط نزدیک به شگفتی نبود. واقعا برای آن برنامه داشت.

انگلیس در نهایت با کنترل، حجم حمله و کیفیت فردی کین برنده شد. عددها می‌گویند این تیم شایسته صعود بود. ۲.۰۴ گل مورد انتظار، ۱۶ شوت، ۷ شوت در چارچوب، ۴۰ لمس توپ در محوطه و ۷ موقعیت بزرگ، تصویر تیمی است که بیشتر حمله کرد و بیشتر تهدید ساخت. اما همان عددها هشدار هم می‌دهند. ۶ موقعیت بزرگ از دست رفته، اولین شوت در دقیقه ۳۰، ۲۱ درصد دقت ارسال و آسیب‌پذیری سمت راست، برای بازی بعدی مقابل مکزیک نگران‌کننده است.

انگلیس زنده ماند اما بی‌نقص نبود. کین نجات داد، گوردون بازی را عوض کرد و کنگو نشان داد چطور می‌شود با نظم دفاعی و ضربه مستقیم، یک مدعی را تا لبه سقوط برد. مرحله بعد برای انگلیس فقط یک بازی دیگر نیست. آزمونی است برای اینکه بفهمیم این برد، شروع بلوغ تیم توخل بود یا فقط فرار دیرهنگام از یک فاجعه.
عکس:رویترز