دیبو مارتینز: برای نجات خانواده‌ام آرژانتین را ترک کردم

به گزارش فایواسکور، پشت درخشش امیلیانو «دیبو» مارتینز در فوتبال اروپا و قهرمانی با تیم ملی آرژانتین، داستانی از سختی، فداکاری و مسئولیت‌پذیری نهفته است؛ داستان پسری که خیلی زودتر از هم‌نسلانش با واقعیت‌های تلخ زندگی روبه‌رو شد.

دروازه‌بان ۳۳ ساله آرژانتین که امروز یکی از بهترین گلرهای فوتبال جهان محسوب می‌شود، هرگز دوران کودکی خود در محله «ال خاردین» شهر مار دل پلاتا را فراموش نکرده است؛ روزهایی که خانواده‌اش با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کردند و تأمین هزینه‌های زندگی، دغدغه همیشگی پدر و مادرش بود.

مارتینز می‌گوید برخلاف بسیاری از فوتبالیست‌ها، الگوهای زندگی‌اش ستاره‌های فوتبال نبودند، بلکه قهرمانان واقعی او در خانه حضور داشتند.

او در این باره گفت:«همیشه از من می‌پرسند الگوی زندگی‌ات چه کسی بوده یا در کودکی بازی کدام دروازه‌بان را دنبال می‌کردی. اما قهرمانان واقعی زندگی من مادرم بود که روزی هشت یا ۹ ساعت ساختمان تمیز می‌کرد و پدرم که از صبح تا شب کار می‌کرد تا بتواند خرج خانواده را تأمین کند. من با دیدن تلاش آن‌ها بزرگ شدم.»

نقطه عطف زندگی دیبو در ۱۷ سالگی رقم خورد؛ زمانی که پس از درخشش در تیم‌های پایه ایندپندینته، پیشنهاد باشگاه آرسنال به دستش رسید. مهاجرت به انگلیس در آن سن، بدون آشنایی با زبان و دور از خانواده، تصمیمی ترسناک بود؛ تصمیمی که خودش در ابتدا تمایلی به گرفتن آن نداشت.

او با یادآوری آن روزها گفت:«وقتی ۱۶ یا ۱۷ ساله بودم، اصلاً دلم نمی‌خواست به انگلیس بروم. از ترک خانواده و رفتن به کشوری دیگر می‌ترسیدم.»

اما اتفاقی که در خانه رخ داد، همه چیز را تغییر داد.

مارتینز با بغض ادامه داد:«یک روز پدرم را دیدم که به خاطر ناتوانی در پرداخت قبض برق گریه می‌کرد. همان لحظه فهمیدم دیگر نباید فقط به خودم فکر کنم. تمام تمرکزم را روی این گذاشتم که برای خانواده‌ام بجنگم و شرایط زندگی‌شان را تغییر دهم.»

دروازه‌بان آرژانتین تأکید کرد که ترک خانه و خانواده، بهایی بود که برای آینده عزیزانش پرداخت.

او گفت:«اولین خانه و اولین ماشینی که خریدم، برای پدر و مادرم بود.»

به گفته مارتینز، موفقیت در فوتبال هرگز باعث نشد اولویت‌هایش تغییر کند و از همان روزهای نخست حرفه‌ای شدن، تمام تلاشش را صرف کمک به خانواده کرد.

او توضیح داد:«از همان اولین حقوقی که از باشگاهم گرفتم، تنها هدفم این بود که بار زندگی را از روی دوش پدر و مادرم بردارم. بزرگ‌ترین انگیزه من این بود که مادرم دیگر مجبور نباشد روزی ۱۲ ساعت کار کند.»

سنگربان آلبی‌سلسته افزود:«اولین پول‌هایی که از باشگاه گرفتم، به مادرم دادم. اینکه توانستم بخشی از زحماتی را که آن‌ها برای ما کشیده بودند جبران کنم، یکی از بزرگ‌ترین افتخارات زندگی‌ام است.»

مارتینز با وجود سال‌ها حضور در فوتبال اروپا، همچنان ارتباط عمیقی با زادگاهش دارد و معتقد است مهم‌ترین سال‌های زندگی‌اش در آرژانتین سپری شده است.

او در پایان گفت:«اینکه هرگز فرصت بازی در لیگ دسته اول آرژانتین را نداشتم، به این معنا نیست که آنجا بزرگ نشده‌ام. بهترین و خاطره‌انگیزترین سال‌های زندگی‌ام را در آرژانتین گذرانده‌ام. به همین دلیل خودم را از "دولسه د لچه" هم آرژانتینی‌تر می‌دانم.»