انگلیس با کمترین مالکیت تاریخش صعود کرد

در سمت راست، ساکا هم نقش مهمی داشت. او با پاس گل خود، به سومین بازیکن انگلیس از سال ۱۹۶۶ تبدیل شد که در یک دوره جام جهانی ۳ پاس گل می‌دهد. پیش از او فقط دیوید بکام در سال ۲۰۰۲ و هری کین در سال ۲۰۲۲ به این عدد رسیده بودند. این رکورد اهمیت زیادی دارد چون نشان می‌دهد بخش مهمی از خطر انگلیس در این جام از سمت راست و از کیفیت ارسال‌ها و تصمیم‌های ساکا آمده است.

مکزیک قبل از این بازی، ۱۵ نیمه اول پیاپی در جام جهانی را بدون گل خورده پشت سر گذاشته بود. بلینگام این روند را شکست و در کمتر از ۲ دقیقه، آن را به یک بحران تبدیل کرد. برای تیمی که ساختار دفاعی نیمه اولش یکی از نقطه‌های اتکایش بود، دریافت ۲ گل تا دقیقه ۳۸ ضربه‌ای سنگین بود.

با این حال، مکزیک قبل از پایان نیمه اول برگشت. خولیان کینیونز در دقیقه ۴۲ گل زد و امید میزبان را زنده کرد. او حالا در جام جهانی ۲۰۲۶، ۴ گل برای مکزیک زده و با رکورد لوئیس هرناندز در یک دوره جام جهانی برابر شده است. هرناندز در سال ۱۹۹۸ به همین عدد رسیده بود. در کل تاریخ جام جهانی هم فقط چیچاریتو بازیکن دیگری است که برای مکزیک ۴ گل زده است.

کینیونز برای مکزیک فقط گلزن نبود. او نماد تیمی بود که از نظر حمله‌ای ایده داشت اما در پایان، برای عبور از دفاع انگلیس کافی نبود. مکزیک توپ را زیاد به محوطه رساند اما وقتی انگلیس با ۱۰ نفر عقب نشست، کیفیت آخرین ضربه و تصمیم‌های پایانی افت کرد.

نقطه عطف دوم بازی در دقیقه ۵۴ آمد. جرل کوانساه بعد از بازبینی ویدئویی اخراج شد و انگلیس ۱۰ نفره شد. کوانساه فقط پنجمین بازی ملی خود را انجام می‌داد. او کم‌تجربه‌ترین بازیکن انگلیس در ترکیب اصلی یک بازی حذفی جام جهانی از زمان تونی دوریگو در دیدار رده‌بندی ۱۹۹۰ بود که چهارمین بازی ملی‌اش را انجام می‌داد. اگر بازی‌های رده‌بندی را کنار بگذاریم، باید تا سال ۱۹۶۲ عقب برویم. آن زمان بابی مور و موریس نورمن در یک‌چهارم نهایی مقابل برزیل پنجمین بازی ملی خود را انجام دادند.

اخراج کوانساه او را هم وارد فهرستی تلخ کرد. او چهارمین بازیکن انگلیس شد که در جام جهانی اخراج می‌شود. پیش از او ری ویلکینز در سال ۱۹۸۶ مقابل مراکش، دیوید بکام در سال ۱۹۹۸ مقابل آرژانتین و وین رونی در سال ۲۰۰۶ مقابل پرتغال کارت قرمز گرفته بودند.

با وجود این ضربه، انگلیس از هم نپاشید. تیم توخل بعد از اخراج، مالکیت را کاملاً واگذار کرد و شکل بازی را تغییر داد. از آن لحظه به بعد، هدف انگلیس دیگر ساختن حملات طولانی نبود. هدف این بود که مرکز بسته بماند، ارسال‌های مکزیک دفع شود و هر توپ دوم به یک جنگ کوچک تبدیل شود.

هری کین در دقیقه ۶۰ با پنالتی گل سوم انگلیس را زد. این گل از نظر روانی حیاتی بود چون بعد از اخراج، دوباره فاصله را به ۲ گل رساند. کین حالا در جام جهانی ۲۰۲۶، ۶ گل زده است. این سومین بار است که یک بازیکن انگلیس در یک تورنمنت بزرگ به ۶ گل می‌رسد. دو مورد قبلی به گری لینه‌کر در جام جهانی ۱۹۸۶ و خود کین در جام جهانی ۲۰۱۸ مربوط می‌شود.

کین در ضربات پنالتی جام جهانی هم به یک عدد تاریخی رسیده است. او حالا ۶ گل پنالتی در جام جهانی دارد. این عدد، بدون احتساب ضربات پنالتی پایان مسابقه، ۲ گل بیشتر از هر بازیکن دیگری در تاریخ جام جهانی است. در شبی که انگلیس کم‌تر حمله کرد، همین تخصص کین از نقطه پنالتی یکی از دلایل اصلی صعود بود.

مکزیک در دقیقه ۶۹ با پنالتی رائول خیمنز دوباره برگشت اما انگلیس این بار فقط باید دوام می‌آورد. ۱۱ دقیقه وقت اضافه، فشار آزتکا و ارسال‌های پیاپی مکزیک، بازی را به یک آزمون دفاعی تبدیل کرد. انگلیس در این آزمون، با ۴۹ دفع توپ و تمرکز بالا در محوطه زنده ماند.

جوردن پیکفورد هم یکی از چهره‌های مهم این مقاومت بود. او در روزی که انگلیس ۲۰ شوت تحمل کرد، هفدهمین بازی خود در جام جهانی را انجام داد و با رکورد پیتر شیلتون برابر شد. پیکفورد فقط دروازه‌بان تیم نبود. او با خروج‌ها، مشت‌ها و واکنش‌هایش به خط دفاع زمان داد. در چنین مسابقه‌ای، هر ثانیه خریدن به اندازه یک پاس کلیدی ارزش داشت.

این برد، انگلیس را برای یازدهمین بار به یک‌چهارم نهایی جام جهانی رساند. فقط برزیل با ۱۵ حضور و آلمان با ۱۴ حضور بیشتر از انگلیس به این مرحله رسیده‌اند. این عدد نشان می‌دهد انگلیس از نظر تداوم در تاریخ جام جهانی، در جمع بزرگ‌ترین تیم‌ها قرار دارد. تفاوت این است که هنوز باید این تداوم را دوباره به قهرمانی تبدیل کند.

در سمت مقابل، مکزیک با یک رکورد تلخ دیگر از جام کنار رفت. این تیم حالا با ۶۵ بازی، بیشترین تعداد مسابقه در جام جهانی را میان تیم‌هایی دارد که هرگز قهرمان نشده‌اند. مکزیک دوباره جنگید، دوباره فشار آورد و دوباره در نقطه‌ای ایستاد که تاریخش بارها تکرار شده است: نزدیک، پرشور اما ناکام.

جمع‌بندی این مسابقه ساده است. مکزیک بازی را از نظر حجم برد. مالکیت بیشتر، شوت بیشتر، ارسال بیشتر و حضور بیشتر در زمین حریف داشت. انگلیس بازی را از نظر لحظه برد. ۳ موقعیت بزرگ ساخت، هر ۳ را گل کرد، بعد از اخراج نترسید و با ۴۹ دفع توپ از محوطه خود دفاع کرد.

این شاید زیباترین انگلیس توخل نبود اما یکی از واقعی‌ترین نسخه‌های فوتبال حذفی بود. در جام جهانی، همیشه تیمی که بیشتر توپ دارد جلو نمی‌رود. گاهی تیمی صعود می‌کند که بهتر رنج می‌کشد، دقیق‌تر ضربه می‌زند و وقتی همه چیز علیه اوست، دیرتر می‌شکند. انگلیس در آزتکا دقیقاً همین کار را کرد.

عکس: رویترز