
جام جهانی
پیام همدلانه دیویس به اسماعیل کونه
نوشته بابک شیرآقایی
به گزارش فایو اسکور، شب تاریخی کانادا برای اسماعیل کونه شکل دیگری داشت. کانادا قطر را ۶-۰ برد و اولین پیروزی تاریخش در جام جهانی را جشن گرفت اما همان شب جام، برای یکی از مهمترین بازیکنانش تمام شد. کونه، که در بازی اول کانادا مقابل بوسنی و هرزگوین بهترین بازیکن زمین شده بود، برابر قطر دچار شکستگی درشتنی و نازکنی شد و رویایش ناگهان قطع شد.
چارلی دیویس، مهاجم سابق تیم آمریکا، بعد از این مصدومیت نامهای احساسی برای او نوشت. نامهای که از همدردی شروع میشود اما فقط در غم نمیماند. دیویس به کونه نوشت شوک، خشم و اندوه او را میفهمد چون خودش هم روزی همین درد را زندگی کرده است.
جمله اصلی نامه کوتاه بود اما مستقیم به قلب ماجرا میرفت: «استخوانها ترمیم میشوند.»
دیویس نوشت مصدومیت کونه بیرحمانه، ناعادلانه و دردناک است. او یادآوری کرد که کونه درست بعد از شروعی بزرگ در جام جهانی، در لحظهای که کشورش تاریخ میساخت، از تورنمنت کنار رفت. این همان طعنه تلخ فوتبال است. یک تیم به بزرگترین بردش میرسد اما یکی از ستارههایش همانجا از رویا جدا میشود.
دیویس در ادامه از اولین باری نوشت که استعداد کونه را در فصل اول حضورش در سیاف مونترال دیده بود. چیزی که برایش زود به چشم آمده بود، اعتمادبهنفس و کیفیت او با توپ بود. بازیکنی که هم توان بدنی داشت تا همه جای زمین را پوشش بدهد، هم آرامش داشت تا در دو فاز بازی اثر بگذارد. یک لحظه عقب میآمد و با تکل توپ را میگرفت، لحظه بعد از میانه زمین جلو میرفت و حمله را راه میانداخت.
آن استعداد حالا برای کانادا به واقعیت تبدیل شده است. کونه با ۴۴ بازی ملی و ۴ گل، یکی از مهرههای مهم خط میانی کاناداست. بازیکنی که از محوطهای به محوطه دیگر میرود، حمله حریف را خراب میکند و در مالکیت هم کیفیت میدهد. دیویس حتی به روزهای سخت او در مارسی زیر نظر روبرتو دزربی هم اشاره کرد. روزهایی که جسی مارش از او دفاع کرد و کونه با وجود فشارها، مسیرش را ادامه داد تا در نهایت با انتقال به ساسولو دوباره رشد کند.
همین مقاومت، دلیل اصلی امید دیویس بود. او نوشت کونه از این ضربه هم عبور میکند چون پیشتر هم از لحظههای سخت گذشته است.
دیویس بعد نامه را شخصیتر کرد. او نوشت در ۲۳ سالگی دچار شکستگی درشتنی و نازکنی پای راست شده بود. جراحی لازم شد، میله تیتانیومی در استخوان پایش گذاشتند و پیچهایی بالای مچ و زیر زانو قرار دادند. مصدومیت او در زمین جام جهانی اتفاق نیفتاد اما درست بعد از صعود به جامی رخ داد که قرار بود اولین جام جهانیاش باشد.
برای همین، همدردی او فقط از دور نبود. دیویس نوشت میداند وقتی بازیکن حس میکند همه سالهای تلاش، فداکاری و رویا ناگهان از او گرفته شده، چه چیزی درونش میشکند. او شوک را میشناسد، خشم را میشناسد و غم را هم.
اما همانجا دوباره به همان جمله برگشت: استخوانها ترمیم میشوند.
دیویس نوشت این جمله را زمانی شنیده بود که خودش با واقعیت مصدومیت کنار نمیآمد. همان جمله برایش ماند چون درست بود. زمان، ایمان، صبر و کار سخت میتوانند چیزی را که شکسته به نظر میرسد، دوباره بسازند.
او به پست اخیر کونه در اینستاگرام هم اشاره کرد. جایی که هافبک کانادا نوشته بود به برنامه خدا اعتماد دارد. دیویس از او خواست همین ایمان را نگه دارد چون ایمان خودش هم در تاریکترین روزها کمکش کرده بود.
بخش دردناک دیگر نامه به مادر کونه، سوزان، مربوط بود. بعد از مصدومیت، فدراسیون فوتبال کانادا خیلی سریع شرایط حضور او کنار پسرش را فراهم کرد و او را از سکوها به رختکن برد. جاشوا کلوک از اتلتیک گزارش داد که مادر کونه به شدت پریشان بود. همان صحنه، بُعد انسانی مصدومیت را برای اعضای کادر کانادا پررنگتر کرد. این دیگر فقط خبر یک شکستگی نبود. مادر، پسرش و رویایی بود که ناگهان متوقف شده بود.
دیویس در پایان از کونه خواست خودش را با این مصدومیت تعریف نکند. نوشت روزهای سختی میآیند، روزهایی که روند درمان کند به نظر میرسد اما او باید به خانواده، همتیمیها، ایمان و آدمهای مثبت اطرافش تکیه کند. روزهای بد را بپذیرد اما اجازه ندهد آنها هویتش را بسازند.
پیام آخر نامه روشن بود. کونه هنوز همان بازیکنی است که از مونترال بالا آمد، به یکی از ستونهای کانادا تبدیل شد و در رشد فوتبال این کشور نقش داشت. او هنوز جوان است و دیویس باور دارد این آخرین جام جهانیاش نخواهد بود.
جام جهانی برای کونه در تلخترین لحظه قطع شد اما داستانش تمام نشده است. فوتبال گاهی خیلی بیرحمانه رویا را میشکند اما همانطور که دیویس نوشت، استخوانها ترمیم میشوند. حالا کونه باید همان کاری را بکند که در زمین بلد بود: دوباره بلند شود، دوباره جلو برود و بازی را پس بگیرد.
عکس: رویترز