کیپ‌ورد ول‌کن نیست

از نظر قلمرو، اروگوئه همه چیز را داشت. ۷۴ بار وارد یک‌سوم پایانی شد و در آن منطقه ۱۴۱ اقدام موفق از ۱۹۷ اقدام داشت. کیپ‌ورد فقط ۲۱ اقدام موفق از ۴۴ اقدام در یک‌سوم پایانی ثبت کرد. لمس توپ در محوطه هم ۳۴ به ۱۰ به سود اروگوئه بود و کرنرها ۱۱ به ۴ تمام شد. این‌ها عددهای تزئینی نیستند. می‌گویند بازی بیشتر اطراف محوطه کیپ‌ورد گذشت.

اما مشکل اروگوئه همان ضربه آخر بود. این تیم ۱۷ شوت زد، اما فقط ۲ شوت در چارچوب داشت و هر دو گل شدند. ۷ شوت بلاک شد، ۸ شوت بیرون رفت و یک ضربه هم به تیر خورد. این یعنی اروگوئه زیاد حمله کرد اما شوت‌هایش به اندازه حملاتش تمیز نبودند.

کیپ‌ورد در سمت مقابل ۱۲ شوت زد و ۴ شوت در چارچوب داشت. این تفاوت مهم است. اروگوئه بیشتر زد اما کیپ‌ورد درصد بیشتری از شوت‌هایش را به دروازه رساند. همین دقت، بازی را زنده نگه داشت.

دفاع کیپ‌ورد هم فقط جان کندن نبود. برنامه داشت. این تیم ۴۷ دفع توپ داشت و اروگوئه فقط ۱۱ دفع توپ ثبت کرد. وقتی یک تیم ۴۷ بار توپ را دفع می‌کند یعنی زیر فشار بوده است. اما وقتی همان تیم نمی‌بازد، یعنی فشار را به شکل درست تحمل کرده است.

قطع توپ‌ها هم ۱۳ به ۸ به سود کیپ‌ورد بود. آنها ۵۴ درصد دوئل‌ها را بردند و در تکل‌ها به ۹۴ درصد موفقیت رسیدند. این عددها مهم‌اند چون نشان می‌دهند کیپ‌ورد فقط عقب ننشست. جنگید، مسیر پاس‌ها را خواند و هر بار توانست چند متر تیمش را جلو ببرد.

پیکو و دینی بورخس دو ستون اصلی این مقاومت بودند. آنها روی هم ۲۸ دفع توپ داشتند و پیکو به‌تنهایی ۱۳ دفع توپ و ۲ بلاک ثبت کرد. اروگوئه ۲۹ بار ارسال کرد اما فقط ۴ ارسالش دقیق بود. یعنی کیپ‌ورد اجازه داد توپ از کناره بیاید اما مرکز محوطه را به راحتی پس نداد.

در سمت دیگر، آرائوخو بهترین بازیکن زمین بود. او با امتیاز ۷.۸ از فایو اسکور، یک گل زد، یک پاس گل داد و یک گل مردود هم داشت. امید گلش ۰.۹۳ بود و امید گل در چارچوبش به ۰.۹۹ رسید. یعنی وقتی به موقعیت رسید، ضربه‌اش کیفیت داشت. او ۳ پاس کلیدی داد و با ۰.۲۷ امید پاس گل، فقط تمام‌کننده نبود بلکه سازنده هم بود.

آرائوخو حالا در دو بازی اول اروگوئه گل زده است. او اولین بازیکن این کشور از زمان اسکار میگس در سال ۱۹۵۴ است که در دو بازی نخست تیمش در یک جام جهانی گل می‌زند. این آمار مهم است چون نشان می‌دهد اروگوئه در شروع این جام، بیشتر از هر کسی از سمت چپ آرائوخو جان گرفته است.

فدریکو والورده هم موتور اروگوئه بود. او ۷ شوت زد، یک بار تیر دروازه را لرزاند، امید گلش به ۰.۵۳ رسید و ۶ پاس بلند موفق از ۱۰ تلاش داشت. اما همین عدد یک سوال هم می‌سازد. وقتی هافبک بیشترین شوت تیم را می‌زند، یعنی حمله‌ها آن‌قدرها هم تمیز به مهاجم‌ها نرسیده‌اند.

آگوستین کانوبیو هم کار خودش را کرد. گل زد، ۲ پاس کلیدی داد و ۳ تکل از ۶ تکلش را برد. نیکولاس دلاکروز هم بعد از ورود به زمین انرژی داد و با یک پاس کلیدی و ۳ بار پس گرفتن توپ، ریتم اروگوئه را تندتر کرد. اما اروگوئه تا آخر همان چیزی را کم داشت که از ابتدا کم داشت یعنی شوت در چارچوب بیشتر.

کیپ‌ورد با این مساوی فقط جدول را باز نگه نداشت. خودش را هم جدی‌تر کرد. بعد از امتیاز گرفتن از اسپانیا، حالا مقابل اروگوئه هم نباخت. این تیم با ۲ امتیاز کنار اروگوئه ایستاده و بازی آخرش مقابل عربستان می‌تواند تبدیل به یک فرصت تاریخی شود.

اروگوئه اما حسرت خورد. ۶۵ درصد مالکیت، ۱۷ شوت، ۲.۳۴ امید گل، ۷۴ ورود به یک‌سوم پایانی و ۱۱ کرنر معمولا باید برای برد کافی باشد. اما وقتی فقط ۲ شوت در چارچوب داری و دو اشتباه به گل حریف ختم می‌شود، کنترل بازی کافی نیست.

کیپ‌ورد دوباره نشان داد قرار نیست اسم کوچک جام باشد. اسپانیا را نگه داشت، اروگوئه را هم متوقف کرد و حالا با اعتمادبه‌نفس سراغ بازی آخر می‌رود. اروگوئه بیشتر ساخت اما کیپ‌ورد بهتر ضربه زد. همین تفاوت، یک امتیاز تاریخی ساخت.

عکس: رویترز