برزیل دیگر آن تیم قدرتمند سابق نیست

به گزارش فایواسکور، ششمین قهرمانی جهان همچنان دور از دسترس برزیل به نظر می‌رسد؛ تیمی که در طول این تورنمنت هرگز نشانی از اقتدار همیشگی خود نداشت و در نهایت خیلی زودتر از انتظار از گردونه رقابت‌ها کنار رفت.

وقتی برزیل یک بر صفر عقب افتاد، ابتدا چند هوادار با پیراهن‌های زرد آرام‌آرام سکوها را ترک کردند؛ هوادارانی که برای حضور در ورزشگاه هزینه زیادی پرداخت کرده بودند، اما خیلی زود امیدشان را به بازگشت تیم از دست دادند. کمی بعد، این خروج به موجی گسترده تبدیل شد. بسیاری از هواداران از همان لحظه می‌دانستند پایان این داستان چگونه رقم خواهد خورد.

آن‌ها می‌دانستند برزیل در همین مرحله یک‌هشتم نهایی حذف می‌شود؛ زودترین وداع این تیم با جام جهانی از سال ۱۹۹۰ تاکنون. همچنین این به معنای ششمین جام جهانی متوالی بدون قهرمانی بود؛ طولانی‌ترین دوره ناکامی برزیل در فتح معتبرترین جام فوتبال جهان.

گل دوم ارلینگ هالند همه چیز را تمام کرد. پنالتی نیمار در واپسین لحظات وقت‌های تلف‌شده نیز دیگر تأثیری در سرنوشت مسابقه نداشت و تنها اختلاف را کاهش داد.

پس از سوت پایان اسماعیل الفتح، بازیکنان برزیل نه به سمت رختکن رفتند و نه واکنش خاصی نشان دادند. برخی مات و مبهوت در زمین ایستاده بودند و بعضی دیگر روی نیمکت نشسته بودند؛ انگار حاضر نبودند باور کنند جام جهانی برایشان به پایان رسیده و تا زمانی که زمین را ترک نکنند، این کابوس واقعی نخواهد شد.

چه اتفاقی افتاده بود؟ برزیل یک ضربه پنالتی و چند موقعیت مناسب را از دست داده بود، اما مهم‌تر از همه، ارلینگ هالند بود که با دو گل خود سلسائو را با شکست ۲ بر یک راهی خانه کرد.

وینیسیوس جونیور که سرانجام در این جام همان عملکردی را ارائه داد که سال‌ها از او انتظار می‌رفت، باز هم نتوانست ناجی برزیل باشد. تقریباً تمام خطرات تیم روی دروازه نروژ از سمت او شکل گرفت، اما پنالتی نیمه نخست را او نزد؛ این مسئولیت به برونو گیمارش سپرده شد و ضربه‌ای که با مکث زده شد، خیلی راحت در اختیار اوریان نیلند قرار گرفت.

اندریک، پدیده جوان فوتبال برزیل، نیز نتوانست معجزه کند. او در نیمه دوم به میدان آمد و تنها چند دقیقه بعد با پاس عمقی فوق‌العاده وینیسیوس در موقعیتی عالی قرار گرفت، اما ضربه نهایی‌اش را با بی‌دقتی به بیرون زد.

نیمار هم نتوانست ناجی باشد. ورود او در میانه نیمه دوم شور و هیجان زیادی میان هواداران برزیل ایجاد کرد. چند حرکت تکنیکی انجام داد؛ حرکاتی که هم‌زمان هم سریع به نظر می‌رسیدند و هم کند، درست شبیه خود نیمار در این مقطع پایانی و متفاوت از دوران حرفه‌ای‌اش. او پنالتی دقایق پایانی را پس از درگیری لفظی با نیلند به گل تبدیل کرد، اما آن گل برای تغییر سرنوشت مسابقه کافی نبود.

حتی کارلو آنچلوتی هم نتوانست برزیل را نجات دهد. سرمربی باتجربه ایتالیایی موفق شد وینیسیوس را به اوج برگرداند، پس از تساوی یک بر یک مقابل مراکش، دو پیروزی قاطع ۳ بر صفر برابر هائیتی و اسکاتلند به دست آورد و در دیدار با ژاپن نیز تیمش را به یک بازگشت دیرهنگام رساند. اما در نهایت همین آخرین دستاوردهای او برای برزیل بود.

نروژ که در چهار تقابل قبلی خود هرگز برابر برزیل شکست نخورده بود و در مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۹۸ نیز این تیم را شکست داده بود، این بار هم شایسته صعود به نخستین یک‌چهارم نهایی تاریخ خود بود. این پیروزی اتفاقی نبود. شاگردان استاله سولباکن موقعیت‌های فراوانی خلق کردند و حتی می‌توانستند در دقیقه سوم پیش بیفتند، اگر الکساندر سورلوث بی‌دلیل در آفساید قرار نمی‌گرفت و پاس او به پاتریک برگ با گل همراه می‌شد.این شکست بار دیگر همان سؤال قدیمی را زنده کرد؛ آیا برزیل امروز بیشتر یک برند جهانی است تا یک تیم قدرتمند؟ این کشور همچنان نماد فوتبال ملی، محبوبیت جهانی و تاریخی پرافتخار است، اما سال‌هاست دیگر نتوانسته انتظاراتی را که خودش ایجاد کرده، برآورده کند.قهرمانی کوپا آمریکا در سال ۲۰۱۹ که نخستین جام این تیم پس از ۱۲ سال بود، حالا در میان سه حذف متوالی پیش از مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی قرار گرفته است. آخرین حضور برزیل در نیمه‌نهایی جام جهانی نیز خاطره خوشی برای این کشور به جا نگذاشت.برزیل در این جام جهانی تیمی معمولی و محتاط نشان داد؛ تیمی که بیشتر واکنشی بازی می‌کرد تا تهاجمی. سلسائو با ترکیبی ناقص راهی آمریکای شمالی شده بود. اندریک ۱۹ ساله هنوز برای چنین سطحی آماده نبود و همین باعث شد تیم از داشتن یک مهاجم نوک قابل اتکا محروم باشد.خط میانی نیز بر پایه بازیکنانی باتجربه اما کم‌تحرک و فاقد خلاقیت کافی شکل گرفته بود.آنچلوتی پس از مسابقه گفت: «کاملاً مشخص است که باید در خط میانی تغییراتی ایجاد کنیم. به استعدادهای جوان و بازیکنان سطح بالا نیاز داریم تا بتوانند برای تیم ملی برزیل بازی کنند.»البته این مشکل تنها به خط میانی محدود نمی‌شد.برنامه آنچلوتی این بود که تیمش از اشتباهات نروژ استفاده کند، اما حتی زمانی که چنین اشتباهاتی در مسابقه‌ای کند و نامنظم رخ داد، برزیل نتوانست از آن‌ها بهره ببرد. شاگردان او از نظر سرعت عمل و انگیزه لازم را نداشتند و در بسیاری از دقایق تنها در زمین قدم می‌زدند. زمانی که آندریاس شیلدروپ مدافع مستقیم خود را جا گذاشت و سانتری دقیق روی سر هالند فرستاد تا گل نخست در دقیقه ۷۹ به ثمر برسد، تازه برزیل دچار آشفتگی شد.دقایقی بعد، بازیکنان نروژ در حالی که همراه هوادارانشان جشن معروف «قایق وایکینگی» را اجرا می‌کردند، آخرین بازیکنان برزیل با سری پایین زمین را ترک کردند.آنچلوتی در پایان گفت: «طبیعی است که همه از این اتفاق عمیقاً ناراحت باشند.» اما سپس ارزیابی عجیبی از عملکرد تیمش ارائه داد: «شاید جام جهانی فوق‌العاده‌ای نداشتیم، اما عملکرد خوبی ارائه کردیم.»او در ادامه افزود: «در نهایت باید ایده‌های تازه‌ای پیدا کنیم. فکر نمی‌کنم این پایان راه باشد؛ بلکه آغاز یک چرخه جدید است. حالا باید با احساساتمان کنار بیاییم، ناراحتی‌مان را مدیریت کنیم و از فردا دوباره شروع کنیم.»از روز یکشنبه تا آغاز جام جهانی بعدی، نزدیک به هزار و ۵۰۰ روز باقی مانده است؛ هزار و ۵۰۰ فردا برای برزیلی که باید بار دیگر از نو خودش را بسازد.عکس:رویترز