صعود آرژانتین چطور ساخته شد؟

مشکل سوئیس در مرحله نهایی حملات بود. این تیم توپ را به خوبی تا اطراف محوطه جریمه می‌رساند اما شوت‌ها، ارسال‌ها و پاس‌های آخر کیفیت لازم را نداشتند. سوئیس تا دقیقه ۶۷ برای تبدیل برتری در مالکیت به گل صبر کرد.

تیم یاکین در شروع بازی حملاتش را بیش از حد به سمت راست هدایت می‌کرد. دنیس زکریا که در اصل هافبک دفاعی است، در نقش دفاع راست جلو می‌رفت و جیبریل سو نیز از همان سمت به او اضافه می‌شد.

این ترکیب به سوئیس نفر اضافه می‌داد اما کیفیت لازم برای عبور از دفاع آرژانتین را نداشت. دو بازیکن مرکزی در کناره زمین صاحب توپ می‌شدند، بدون اینکه توانایی دریبل یا ارسال دقیق یک بازیکن کناری را داشته باشند.

مسیر بازی وقتی تغییر کرد که سوئیس حملات را به سمت چپ برد. ریکاردو رودریگز جلوتر رفت، دن اندویه عرض زمین را حفظ کرد و آرژانتین برای نخستین بار در آن سمت مجبور شد همزمان عمق و کناره را پوشش دهد.

گل تساوی نیز از همین منطقه ساخته شد. رودریگز در سمت چپ به حرکت اضافه شد و اندویه پس از ترکیب با او وارد محوطه جریمه شد. ضربه اندویه از میان پاهای مارتینز عبور کرد و در دقیقه ۶۷ بازی را به تساوی کشاند.

سوئیس برای رسیدن به گل، راه اشتباه نیمه اول را کنار گذاشت و از بازیکنانی استفاده کرد که توانایی بیشتری در حمل توپ، حرکت بدون توپ و بازی در فضای کناری داشتند.

آرژانتین پس از گل اول در زمان دفاع از آرایش لوزی میانه میدان به ساختار خطی ۲-۴-۴ می‌رسید. اسکالونی از بازیکنانش می‌خواست نزدیک به یار مستقیم فشار بیاورند اما شکل کلی منطقه‌ای تیم حفظ می‌شد.

سوئیس در چند صحنه برای شکستن این ساختار، سو را از کناره به مرکز فرستاد. گرانیت ژاکا و فابیان ریدر نیز لئاندرو پاردس و مک‌آلیستر را درگیر می‌کردند تا یک بازیکن آزاد در میانه زمین ساخته شود.

یکی از شوت‌های سوئیس از همین جابه‌جایی شکل گرفت. سو از سمت راست به داخل آمد و پشت خط میانی آرژانتین صاحب توپ شد اما سوئیس این حرکت را به شکل مستمر تکرار نکرد.

اسکالونی در شروع نیمه دوم تغییر دیگری ایجاد کرد. آرژانتین در این جام بیشتر از هر تیم دیگری در دالان مرکزی صاحب توپ شده و ۳۳ درصد لمس‌های این تیم در مرکز زمین ثبت شده است اما برابر سوئیس برای حدود ۲۰ دقیقه از این منطقه فاصله گرفت.

آرژانتین زمین را باز کرد، بازیکنانش در دو سمت عرض گرفتند و توپ را از یک کناره به کناره دیگر منتقل کردند. هدف این بار نفوذ سریع نبود. اسکالونی می‌خواست بلوک سوئیس را مجبور به حرکت عرضی کند و انرژی بازیکنان حریف را بگیرد.

این روش با الگوی همیشگی آرژانتین تفاوت داشت. اسکالونی معمولاً بازیکنان فنی خود را در مرکز جمع می‌کند تا با پاس‌های کوتاه و تغییر موقعیت، فضای میان خطوط را باز کند.

حمله از مرکز در فضای کوچک مزایای زیادی دارد اما سطحی که حریف باید پوشش دهد را نیز کاهش می‌دهد. آرژانتین با باز کردن زمین تلاش کرد فاصله بازیکنان سوئیس را بیشتر کند و فضای لازم را برای ورود دوباره به مرکز بسازد.

این تغییر تا حدی به آرژانتین کمک کرد اما جریان مسابقه همچنان به سود سوئیس بود. گل اندویه انرژی بیشتری به تیم یاکین داد و آرژانتین از نظر بدنی و ذهنی در حال عقب رفتن بود.

نقطه اصلی مسابقه پنج دقیقه بعد از گل تساوی شکل گرفت. امبولو که در نیمه اول کارت زرد گرفته بود، در برخورد با پاردس خود را به زمین انداخت. داور پس از بازبینی صحنه، مهاجم سوئیس را به دلیل شبیه‌سازی با کارت زرد دوم اخراج کرد.

سوئیس در فاصله کوتاهی از تیمی که بازی را کنترل می‌کرد، به تیمی تبدیل شد که باید با ۱۰ نفر از نتیجه دفاع می‌کرد. امبولو با یک تصمیم اشتباه، تمام برتری‌ای را که تیمش در نیمه دوم ساخته بود از بین برد.

این اخراج فقط یک بازیکن از سوئیس کم نکرد. این تیم توانایی حفظ توپ در زمین آرژانتین، فشار روی مدافعان و تهدید فضای پشت خط دفاع را نیز از دست داد.

سوئیس پس از اخراج عقب نشست و فاصله خطوطش را کاهش داد. آرژانتین دوباره توپ را در اختیار گرفت اما تا پایان ۹۰ دقیقه نتوانست از برتری عددی استفاده کند.

مک‌آلیستر با ضربه سر به گل نزدیک شد و مسی نیز پس از حرکت به سمت پای راست، ضربه‌اش را از کنار دروازه بیرون زد. با این حال سوئیس مسابقه را به وقت اضافه کشاند.

آرژانتین در نیمه اول وقت اضافه ۸۶ درصد مالکیت داشت و ۸ شوت زد اما هیچ‌کدام به گل تبدیل نشد. این حجم از حمله نشان می‌داد اخراج امبولو بازی را کاملاً به یک سمت برده است اما فشردگی سوئیس همچنان فضای داخل محوطه را بسته نگه می‌داشت.

آرژانتین برای رسیدن به گل دوم دوباره به یک حرکت ترکیبی پیچیده نیاز نداشت. شوت مسی در دقیقه ۱۱۲ به وسیله گرگور کوبل دفع شد اما حمله ادامه پیدا کرد. نیکولاس گونزالس توپ را به خوزه مانوئل لوپس رساند و پاس عقب او به خولیان آلوارز رسید.

آلوارز با ضربه‌ای از پشت محوطه جریمه توپ را به گوشه دروازه فرستاد. سوئیس بیش از ۴۰ دقیقه با ۱۰ بازیکن مقاومت کرده بود اما فشار مداوم آرژانتین سرانجام فضای لازم برای شوت را ساخت.

گل سوم در دقیقه ۱+۱۲۰ از یک ضدحمله به دست آمد. سوئیس برای رسیدن به گل تساوی جلو کشیده بود و ژاکا در میانه زمین توپ را از دست داد. آلوارز حمله را ادامه داد، کوبل ضربه تیاگو آلمادا را مهار کرد و لائوتارو مارتینز توپ برگشتی را وارد دروازه کرد.

آرژانتین بازی را با ۵۹ درصد مالکیت، ۲۲ شوت و امید گل ۲.۰۰ تمام کرد. سوئیس ۱۱ شوت زد و امید گل ۰.۵۳ را ثبت کرد. فاصله نهایی آمار تا حد زیادی پس از اخراج امبولو و در وقت اضافه ساخته شد.

آرژانتین ۶۹۲ پاس داد و سوئیس ۴۷۴ پاس ثبت کرد. تیم اسکالونی ۷۳ بار وارد یک‌سوم هجومی شد و ۸۵ درصد اقداماتش در این منطقه موفق بود.

برتری آرژانتین در دریبل نیز واضح بود. این تیم ۱۰ دریبل موفق از ۱۴ تلاش داشت اما سوئیس تنها ۳ بار از ۱۲ تلاش توانست بازیکن مستقیم را پشت سر بگذارد.

این مسابقه نشان داد آرژانتین حتی در شب‌هایی که ترکیب‌های مرکزی‌اش کار نمی‌کنند، راه‌های دیگری برای بردن دارد. کرنر تمرین‌شده گل اول را ساخت، باز کردن عرض زمین سوئیس را وادار به دوندگی کرد و فشار پس از اخراج، دو گل وقت اضافه را به همراه داشت.

با این حال آرژانتین دوباره برای صعود به ۱۲۰ دقیقه فوتبال نیاز داشت. قهرمان جهان در نیمه دوم خسته به نظر می‌رسید و پیش از اخراج امبولو، کنترل مسابقه را از دست داده بود.

آرژانتین شایسته اعتبار برای گل زودهنگام، مدیریت برتری عددی و استفاده از نیمکت خود است اما نباید فراموش کرد که سوئیس تا دقیقه ۷۲ تیم بهتر زمین بود.

امبولو با یک شیرجه، مسابقه‌ای را که به سمت سوئیس برگشته بود دوباره به آرژانتین تحویل داد. تیم اسکالونی از این فرصت استفاده کرد اما برای عبور از انگلیس در نیمه‌نهایی، احتمالاً به چیزی بیشتر از یک کرنر تمرین‌شده و برتری عددی نیاز خواهد داشت.

عکس: رویترز