
جام جهانی
انگلیس مالکیت را واگذار کرد اما در ضربه آخر، دوئلها و دفاع محوطه برتر بود
نوشته بابک شیرآقایی
به گزارش فایو اسکور، انگلیس در ورزشگاه آزتکا یکی از عجیبترین بردهای مرحله حذفی جام جهانی را ساخت. تیم توماس توخل با وجود ۱۰ نفره شدن، فشار سنگین مکزیک را تحمل کرد و با پیروزی ۳ بر ۲ به یکچهارم نهایی رسید. بازی یک ساعت به دلیل رعدوبرق با تأخیر آغاز شد اما بعد از شروع، از همان دقایق ابتدایی ریتمی سنگین و پرتنش داشت.
این مسابقه از آن بازیهایی بود که کنترل توپ، همه واقعیت را توضیح نمیداد. مکزیک ۶۷ درصد مالکیت داشت، ۴۵۵ پاس داد و ۲۰ شوت ثبت کرد. انگلیس فقط ۳۳ درصد مالکیت داشت، ۲۴۴ پاس داد و ۶ شوت زد. با این حال، تیمی که لحظهها را بهتر تمام کرد انگلیس بود. شاگردان توخل ۳ موقعیت بزرگ ساختند و هر ۳ موقعیت را به گل تبدیل کردند.
در سمت مقابل، مکزیک قلمرو بازی را گرفت اما ضربه آخر را کم آورد. تیم خاویر آگیره ۳۵ لمس در محوطه جریمه انگلیس داشت و ۱۲ شوت از داخل محوطه زد. مدل گل مورد انتظار هم مکزیک را با عدد ۲.۰۲ جلوتر از انگلیس با ۱.۵۵ نشان داد. با این حال، فوتبال حذفی همیشه با حجم حمله برنده نمیشود. گاهی تیمی صعود میکند که کم میسازد اما دقیقتر ضربه میزند.
شروع بازی برای انگلیس راحت نبود. مکزیک فشار را از کنارهها ساخت و خیلی زود میتوانست به گل برسد. در دقیقه ۱۵، رائول خیمنز خودش را به ارسال روبرتو آلوارادو رساند اما ضربه سر شیرجهای او را جوردن پیکفورد با واکنشی مهم دفع کرد. همین صحنه هشدار داد که برنامه مکزیک روشن است. بردن توپ به کناره، ارسالهای پرتعداد و پر کردن محوطه جریمه.
انگلیس در نیمه اول خیلی توپ نداشت اما وقتی فرصت گرفت، بیرحم بود. گل اول در دقیقه ۳۶ ساخته شد. دکلان رایس بازی را به سمت راست برد، بوکایو ساکا بدون معطلی ارسال کرد و جود بلینگام در تیر دوم با ضربه سر دروازه را باز کرد. این گل حاصل یک حمله مستقیم و تمیز بود. انگلیس نیاز نداشت طولانی مالک توپ باشد. کافی بود مکزیک را در یک جابهجایی عرضی جا بگذارد.
فقط ۹۸ ثانیه بعد، بلینگام گل دوم را زد. انگلیس توپ را در میانه زمین پس گرفت، انتونی گوردون جلو رفت، بلینگام با هری کین یکدو کرد و با ضربهای دقیق کار را تمام کرد. انگلیس در کمتر از ۲ دقیقه، از دل یک بازی سخت به برتری ۲ گله رسید. این همان کیفیتی بود که مکزیک در تمام بازی دنبالش بود اما کمتر به آن رسید.
مکزیک قبل از پایان نیمه اول به بازی برگشت. انگلیس نتوانست ضربه ایستگاهی آلوارادو را کامل دفع کند و جولیان کینیونز در دقیقه ۴۲ با ضربهای محکم توپ را به سقف دروازه کوبید. این گل بازی را دوباره زنده کرد. مکزیک نیمه اول را با فشار تمام کرد و خیمنز هم دو بار دیگر خطر ساخت. یک بار ضربه نیموالی او بیرون رفت و یک بار پیکفورد با واکنش خوب ضربه سرش را گرفت. بلینگام هم در یک صحنه با دفعی حیاتی، اجازه نداد سزار مونتس از نزدیک ضربه بزند.
نیمه دوم با یک لحظه مهم برای انگلیس شروع شد. شوت زمینی نیکو اورایلی به بلینگام برخورد کرد و توپ به پایه تیر راست دروازه خورد. این میتوانست گل سوم انگلیس باشد اما چند دقیقه بعد، مسیر مسابقه کاملا عوض شد.
در دقیقه ۵۴، جرل کوانساه بعد از بازبینی ویدئویی اخراج شد. او در تکل روی خسوس گایاردو ابتدا توپ را زد اما پایش از روی توپ رد شد و به ساق بازیکن مکزیک برخورد کرد. انگلیس از آن لحظه باید با ۱۰ نفر، در ورزشگاه آزتکا و زیر فشار تیم میزبان دوام میآورد. این دقیقا همان نقطهای بود که بازی از کنترل به بقا تغییر کرد.
با وجود ۱۰ نفره شدن، انگلیس ضربه بعدی را زد. در دقیقه ۶۰، انتونی گوردون بعد از فرار پشت دفاع و جلو زدن از رائول رانخل، پنالتی گرفت. هری کین پشت توپ ایستاد و گل سوم را زد. انگلیس دوباره اختلاف را به ۲ گل رساند. برای تیمی که فقط ۶ شوت در کل بازی داشت، این سطح از بهرهوری تعیینکننده بود.
مکزیک دوباره برگشت. ابتدا در دقیقه ۶۷ یک بازبینی ویدئویی برای پنالتی نتیجه نداد اما دو دقیقه بعد، برایان گوتیرز روی توپ برگشتی از هری کین خطا گرفت. رائول خیمنز پنالتی را زد و در دقیقه ۶۹ نتیجه را ۳ بر ۲ کرد. از آن لحظه به بعد، بازی برای انگلیس دیگر درباره حمله نبود. همه چیز به دفع توپ، دوئل، پوشش فضای محوطه و واکنشهای پیکفورد بستگی داشت.
عددهای دفاعی انگلیس، داستان اصلی بازی را میگویند. انگلیس ۴۸ دفع توپ داشت و مکزیک فقط ۱۳ دفع توپ ثبت کرد. این اختلاف یعنی بازی مدت زیادی در یک سمت زمین جریان داشت. ازری کنسا ۷ دفع توپ و ۲ بلاک داشت. مارک گوئهی ۵ دفع توپ ثبت کرد. جد اسپنس از روی نیمکت آمد و ۴ دفع توپ و یک قطع توپ انجام داد. دن برن هم دیرتر وارد زمین شد اما ۶ دفع توپ و ۲ بلاک داشت. اینها آمار یک تیمی است که در فاز بقا بازی کرده و از هر سانتیمتر محوطه دفاع کرده است.
پیکفورد هم نقش مهمی در این فرار داشت. او ۳ مهار، ۲ مهار موقعیت بزرگ و ۵ خروج با مشت ثبت کرد. در مسابقهای که مکزیک ۴۹ ارسال انجام داد، خروجهای پیکفورد فقط جزئیات کوچک نبودند. هر مشت، بخشی از فشار را میشکست. او در فایو اسکور امتیاز ۷.۱ گرفت و در روزی که انگلیس ۲۰ شوت تحمل کرد، آرامش خط دفاع را حفظ کرد.
مکزیک برنامه کاملا مشخصی داشت. آلوارادو در سمت راست محور حملات بود. او ۸۷ لمس توپ داشت، ۲۳ ارسال انجام داد، ۵ ارسال دقیق ثبت کرد، ۳ پاس کلیدی داد و به عدد ۰.۵۰ پاس گل مورد انتظار رسید. خسوس گایاردو هم از سمت چپ ۱۳ ارسال داشت که ۳ مورد آن دقیق بود. او ۰.۲۳ پاس گل مورد انتظار ساخت. مکزیک میخواست مدافعان کناری انگلیس را جدا کند، زود ارسال کند و با نفرات زیاد محوطه را پر کند.
این برنامه از نظر حجم جواب داد. مکزیک ۱۲ کرنر گرفت و انگلیس فقط ۲ کرنر داشت. مکزیک در نیمه دوم ۸ کرنر زد و انگلیس در این نیمه هیچ کرنری نداشت. میزبان بعد از نیمه ۱۳ شوت ثبت کرد و انگلیس را ۲۱۰ به ۹۶ در پاسها عقب انداخت. با این حال، انگلیس اجازه نداد این حجم به شوتهای دقیق زیادی تبدیل شود. مکزیک در نیمه دوم فقط ۲ شوت در چارچوب داشت. ۶ شوت بیرون رفت و ۵ شوت هم بلاک شد.
رائول خیمنز فعالترین بازیکن مکزیک در فاز تمامکنندگی بود. او ۸ شوت زد، ۱.۱۹ گل مورد انتظار ثبت کرد، ۴ دوئل هوایی برد و پنالتی دقیقه ۶۹ را تبدیل به گل کرد. کینیونز هم یک گل زد، یک شوت دیگر در چارچوب داشت و ۳ پاس کلیدی داد. او با امتیاز ۷ یکی از بهترین بازیکنان مکزیک در فایو اسکور شد. اریک لیرا هم بازی را با ۶۹ پاس صحیح از ۷۱ پاس و ۲ پاس کلیدی تمام کرد. ادسون آلوارز هم از روی نیمکت آمد و با ۲۷ پاس صحیح از ۲۸ پاس، ۳ دفع توپ و ۲ تکل، ریتم نیمه دوم مکزیک را بالا برد.
با این همه، انگلیس در دوئلها تیم دقیقتری بود. انگلیس ۵۷ درصد کل دوئلها را برد و مکزیک ۴۳ درصد را برد. این عدد بعد از اخراج اهمیت بیشتری پیدا کرد. وقتی تیمی عقب مینشیند، توپ دوم و برخوردهای فیزیکی تعیین میکنند که فشار ادامه پیدا کند یا شکسته شود. انگلیس در همین بخش، بازی را زنده نگه داشت.
دکلان رایس و الیوت اندرسون در مرکز زمین هم نقش محافظ داشتند. آنها روی هم ۸ تکل موفق ثبت کردند و جلوی خط دفاع فضا را بستند. بعد از اخراج، انگلیس دیگر به دنبال مالکیت نبود. توخل با ورود جان استونز، اسپنس و برن تیمش را برای دفاع از محوطه بازسازی کرد. این تغییرها شاید زیبا نبودند اما کاربردی بودند. انگلیس در دقایق پایانی با بدن دفاع کرد، نه با توپ.
از نظر تاریخی هم این برد برای انگلیس وزن زیادی داشت. آزتکا برای مکزیک در جام جهانی یک دژ بود. مکزیک قبل از این مسابقه در ۱۰ بازی جام جهانی در این ورزشگاه شکست نخورده بود. انگلیس هم آخرین بار در همین ورزشگاه، در یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ با گل معروف «دست خدا» دیگو مارادونا مقابل آرژانتین شکست خورده بود. این بار، آزتکا برای انگلیس خاطره تلخ تازهای نساخت.
بلینگام هم یک رکورد مهم ثبت کرد. او تا دقیقه ۳۸ هر ۲ گل خود را زده بود. این دومین گلزنی ۲ گله زودهنگام یک بازیکن انگلیس در تاریخ جام جهانی بود. فقط گری لینهکر در سال ۱۹۸۶ مقابل لهستان زودتر از او به ۲ گل رسیده بود. لینهکر آن روز تا دقیقه ۱۴ ، دبل کرده بود.
کینیونز هم برای مکزیک تاریخ ساخت. او حالا با ۴ گل، در کنار لوئیس هرناندز و خاویر هرناندز، بهترین گلزن مکزیک در تاریخ جام جهانی است. او همچنین اولین بازیکن مکزیک شد که در ۳ بازی پیاپی جام جهانی گل میزند. این رکورد برای مکزیک بزرگ بود اما کافی نبود.
کین هم با پنالتی خود به ۶ گل در جام جهانی ۲۰۲۶ رسید. این دومین بار است که یک بازیکن انگلیس در یک تورنمنت بزرگ به ۶ گل میرسد. پیش از او گری لینهکر در سال ۱۹۸۶ و خود کین در سال ۲۰۱۸ چنین عددی ثبت کرده بودند.
برای پیکفورد هم این بازی تاریخی بود. او هفدهمین بازی خود در جام جهانی را انجام داد و با رکورد پیتر شیلتون برابر شد. انگلیس در شبی که ۲۰ شوت تحمل کرد، به همین تجربه نیاز داشت. پیکفورد در محوطه پرترافیک بارها زمان خرید و اجازه نداد فشار به فروپاشی تبدیل شود.
در نهایت، این برد خلاصهای از فوتبال حذفی بود. مکزیک توپ، زمین، ارسال، شوت و گل مورد انتظار بیشتری داشت. انگلیس لحظهها را دقیقتر زد. انگلیس از ۳ موقعیت بزرگ، ۳ گل ساخت. از ۶ شوت، ۵ شوت در چارچوب زد. بعد از اخراج هم با ۴۸ دفع توپ، ۷ شوت بلاکشده مکزیک و ۱۱ دقیقه وقت اضافه زنده ماند.
این بازی زیباترین نسخه انگلیس نبود اما یکی از سرسختترین نسخههای آن بود. تیم توخل در آزتکا کمتر بازی کرد، کمتر پاس داد و کمتر حمله کرد اما در مهمترین لحظهها درستترین تصمیم را گرفت. مکزیک مسابقه را محاصره کرد اما انگلیس از محاصره فرار کرد.
عکس: رویترز