فینالی که فقط یک تیم بازی کرد

مهم‌ترین دلیل زنده ماندن آرژانتین، امیلیانو مارتینز بود. دروازه‌بان آرژانتین ۱۱ مهار انجام داد که رکورد جدیدی برای یک دروازه‌بان در فینال جام جهانی محسوب می‌شود. چهار مهار او روی موقعیت‌های بزرگ بود و عملکردش مانع از ثبت حدود ۱.۸۱ گل دیگر شد.

مارتینز ضربات یامال، دنی اولمو، فران تورس، آیمریک لاپورته، پائو کوبارسی و نیکو ویلیامز را مهار کرد. بهترین واکنش او سه دقیقه بعد از شروع وقت اضافه رقم خورد، زمانی که با نوک انگشت ضربه سر ویلیامز را بیرون کشید.

اسپانیا در نیمه دوم با ورود پدری و فران تورس سرعت گردش توپ را افزایش داد. پدری چهار پاس کلیدی داد و دائما در فضای میان خط هافبک و دفاع آرژانتین صاحب توپ شد. جابه‌جایی‌های او باعث شد مدافعان آرژانتین بیشتر از محوطه خود خارج شوند و فضا برای حرکت بازیکنان کناری ایجاد شود.

رودری تا زمان تعویض در دقیقه ۹۹، مرکز تمام حملات اسپانیا بود. او ۱۰۱ پاس از ۱۰۶ پاس خود را کامل کرد، هشت دوئل از ۱۰ دوئل را برد و هشت پاس بلند از ۹ تلاش را به مقصد رساند. رودری با تغییر جهت بازی اجازه نداد آرژانتین فشار اسپانیا را به یک سمت زمین محدود کند.

پائو کوبارسی نیز نقش مهمی در نگه داشتن آرژانتین در زمین خودش داشت. او ۱۲۱ پاس از ۱۲۶ پاس را کامل کرد و هر زمان آرژانتین قصد ارسال توپ بلند برای مهاجمانش را داشت، جلو می‌کشید و حمله را پیش از شکل گرفتن متوقف می‌کرد.

شرایط آرژانتین در دقیقه ۳+۹۰ سخت‌تر شد. انزو فرناندز که پیش از آن به‌دلیل اعتراض کارت زرد گرفته بود، با خطا روی کوبارسی کارت دوم را دریافت کرد. آرژانتین تمام وقت اضافه را با ۱۰ بازیکن ادامه داد.

نیمی از کارت‌های قرمز تاریخ فینال جام جهانی به بازیکنان آرژانتین رسیده است. سه کارت از شش اخراج ثبت‌شده در فینال‌ها برای آلبی‌سلسته بوده است. پیش از فرناندز، پدرو مونزون و گوستاوو دزوتی در فینال سال ۱۹۹۰ اخراج شده بودند.

اسپانیا در نیمه نخست وقت اضافه ۷۳ درصد مالکیت داشت و دو موقعیت بزرگ ساخت، اما باز هم مارتینز اجازه گلزنی نداد. نیکو ویلیامز یک بار هم دروازه خالی را باز کرد، اما گل به‌دلیل خطای میکل مرینو روی نیکولاس اوتامندی مردود شد.

سرانجام در دقیقه ۱۰۶ فشار اسپانیا نتیجه داد. حرکت از سمت راست آغاز شد، نیکو ویلیامز توپ را در مسیر فران تورس قرار داد و مهاجم تعویضی با ضربه پای چپ توپ را به سقف دروازه فرستاد. همان‌طور که آندرس اینیستا در فینال ۲۰۱۰ قفل دروازه هلند را در وقت اضافه باز کرد، این بار تورس جام را برای اسپانیا آورد.

آرژانتین بعد از دریافت گل برای نخستین بار از حالت کاملا دفاعی خارج شد. مهم‌ترین فرصت این تیم بعد از یک کرنر و دفع ناقص توپ ایجاد شد، اما ضربه جولیانو سیمئونه از بالای دروازه بیرون رفت. این تنها موقعیت جدی آرژانتین برای کشاندن مسابقه به ضربات پنالتی بود.

پنج مورد از شش فینال اخیر جام جهانی به وقت اضافه رفته‌اند. این اتفاق در ۱۷ فینال نخست فقط چهار بار رخ داده بود. فینال ۲۰۲۶ نیز به این روند اضافه شد، اما برخلاف نتیجه نزدیک، مسابقه از نظر فنی برابر نبود.

اسپانیا چهارمین تیمی شد که بعد از قهرمانی قاره‌ای، بلافاصله جام جهانی را هم فتح می‌کند. آلمان در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۴، فرانسه در سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰ و اسپانیا در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ به این افتخار رسیده بودند.

لاروخا حالا در ۳۸ مسابقه متوالی شکست نخورده است. این طولانی‌ترین روند شکست‌ناپذیری یک تیم اروپایی یا آمریکای جنوبی محسوب می‌شود. اسپانیا در فینال صبر کرد، توپ را از دست نداد و در نهایت همان تیمی شد که از ابتدا برای بردن بازی تلاش کرده بود.

برای مسی اما احتمالا آخرین مسابقه جام جهانی بدون جام تمام شد. او در جریان بازی نقش محدودی داشت و نتوانست آرژانتین را از فشار اسپانیا خارج کند. مسی همچنین رقابت کفش طلا را به کیلیان امباپه واگذار کرد. امباپه با ۲۲ گل، از رکورد ۲۱ گل مسی عبور کرد و به بهترین گلزن تاریخ جام جهانی تبدیل شد.

عکس: رویترز