آخرین تانگوی مسی: پایان رویایی که فوتبال را دگرگون کرد

به گزارش فایواسکور، لیونل مسی در پایان فینال جام جهانی ۲۰۲۶، ناگهان خود را در میان هزاران نفر دید؛ ده‌ها هزار تماشاگر در ورزشگاه مت‌لایف چشم به او دوخته بودند و میلیاردها نفر در سراسر جهان نظاره‌گرش بودند، اما هیچ‌وقت به اندازه آن لحظه، این‌قدر تنها به نظر نمی‌رسید.

با سوت پایان مسابقه، نیمکت اسپانیا به زمین مسابقه هجوم آورد و بازیکنان ذخیره برای جشن گرفتن کنار هم‌تیمی‌هایشان دویدند، اما مسی تنها در میانه میدان ایستاده بود؛ شکست‌خورده، خاموش و بی‌پناه؛ قهرمانی که دیگر راه گریزی نداشت.

در طول مسابقه نیز مانند همان صحنه پایانی، فضایی برای نفس کشیدن پیدا نکرد. بلافاصله پس از سوت پایان، دوربین‌ها و عکاسان به سمت او هجوم بردند؛ درست همان فشاری که مدافعان اسپانیا در تمام مسابقه روی او اعمال کرده بودند. قاب دوربین، تنها نگاه خالی و مات مردی را ثبت کرد که رویای دومین جام جهانی‌اش را از دست داده بود.

مسی با ناامیدی روی چمن نشست و کفش‌هایی را از پا درآورد که آدیداس به‌طور اختصاصی برای او طراحی کرده بود؛ کفش‌هایی با نام «آخرین تانگو». در حالی که صدای تشویق و جشن تمام ورزشگاه را پر کرده بود، برای مسی انگار همه موسیقی‌ها خاموش شده بودند. شاید این، پایان آخرین جام جهانی او بود.

از آغاز مرحله حذفی، سایه خداحافظی همواره بر سر آرژانتین و کاپیتانش سنگینی می‌کرد. در تمام شش هفته مسابقات، این احساس وجود داشت که شاید هر بازی، آخرین حضور مشترک مسی و آلبی‌سلسته در جام جهانی باشد.

آرژانتین بارها تا آستانه حذف پیش رفت؛ از گل تساوی دیرهنگام کیپ‌ورد گرفته تا بازگشت نفس‌گیر مقابل مصر و نبرد فرسایشی برابر سوئیس ۱۰ نفره. هر مسابقه، تمرینی برای وداعی بود که دیر یا زود فرا می‌رسید؛ تیمی که هر بار تا مرز جدایی از کاپیتانش پیش می‌رفت و دوباره به او می‌رسید.

حضور در بازی‌های آرژانتین در کانزاس‌سیتی، میامی، آتلانتا و نیویورک، بیش از هر چیز این حس را منتقل می‌کرد که فوتبال به لحظه‌ای نزدیک شده که باید با مسی در جام جهانی خداحافظی کند؛ همان «فقدانی» که کارلوس گاردل سال‌ها پیش در ترانه‌هایش از آن گفته بود.

نخستین بازیکنی که پس از پایان مسابقه به سراغ مسی رفت، فران تورس بود؛ همان بازیکنی که گل قهرمانی اسپانیا را به ثمر رساند. در سوی دیگر، هم‌تیمی‌های مسی به جای دلداری دادن به کاپیتانشان، درگیر تنشی شدید با بازیکنان اسپانیا شده بودند؛ درگیری‌ای که لئاندرو پاردس در مرکز آن قرار داشت و پس از اخراج انزو فرناندز، تصویری تلخ‌تر از پایان کار آرژانتین ساخت.

لیونل اسکالونی پس از مسابقه اعتراف کرد: «امروز از نظر فوتبالی توان رقابت با اسپانیا را نداشتیم.»

آمار مسابقه نیز این برتری را به‌خوبی نشان می‌داد. مسی در ۱۵ دقیقه ابتدایی تنها یک بار توپ را لمس کرد و اونای سیمون تا وقت‌های تلف‌شده نیمه دوم، تقریباً هیچ واکنش جدی‌ای نداشت. آرژانتین مالکیت توپ را از دست داده بود و حتی از هوادارانش روی سکوها نیز به دروازه اسپانیا نزدیک‌تر نشد.

نتیجه این برتری، یکی از کم‌فروغ‌ترین نمایش‌های مسی در جام جهانی بود؛ کاپیتانی که ارزش امید گل او تنها ۰.۰۳ ثبت شد و بیشتر شبیه هزاران هواداری بود که پیراهن شماره ۱۰ او را به تن داشتند تا ستاره‌ای که سال‌ها سرنوشت مسابقات را تغییر می‌داد.زمانی که رودری برای دریافت جایزه بهترین بازیکن فینال روی سکو رفت، ورزشگاه یک‌صدا نام مسی را فریاد زد؛ «مسی، مسی». فریادی که هم نشانه انکار پایان یک عصر بود و هم ادای احترام به بزرگ‌ترین ستاره نسل اخیر فوتبال.کاپیتان آرژانتین سپس تیمش را برای دریافت مدال نایب‌قهرمانی هدایت کرد. اما پس از پایان مراسم، برای لحظاتی سردرگم و بی‌هدف به اطراف نگاه می‌کرد؛ مردی ۳۹ ساله که انگار نمی‌دانست قدم بعدی زندگی‌اش چه خواهد بود.وقتی بازیکنان اسپانیا جام جهانی را بالای سر بردند، مسی و هم‌تیمی‌هایش پشت به سکوی قهرمانی ایستادند و رو به هواداران خود کردند. همان‌جا بود که اشک‌های کاپیتان آرژانتین جاری شد. در میان سکوها، پرچمی در باد تکان می‌خورد که تصویر مسی و دیه‌گو مارادونا روی آن نقش بسته بود.در بسیاری از لحظات این فینال، خاطره جام جهانی ۱۹۹۰ زنده شد؛ زمانی که آرژانتینِ مدافع عنوان قهرمانی برابر آلمان غربی شکست خورد. این بار نیز آرژانتین تا آخرین دقایق مقاومت کرد، اما گل فران تورس در وقت‌های اضافه، همه چیز را تغییر داد.وقتی توپ وارد دروازه شد، مسی روی زمین افتاد، دستانش را روی سر گذاشت و انگار همان لحظه فهمید که دیگر معجزه‌ای در کار نخواهد بود؛ حتی اگر شوت جولیانو سیمئونه اندکی دقت بیشتری داشت و بازی را به ضربات پنالتی می‌کشاند.اگر این آخرین حضور مسی در جام جهانی باشد، پایان او شباهتی نمادین به پایان دوران مارادونا خواهد داشت؛ هر دو در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال در خاک آمریکا آخرین پرده حضور خود را تجربه کردند. با این تفاوت که پایان مسی نه با رسوایی، بلکه با احترام، عشق و قدردانی همراه بود.یک شب پیش از فینال، مسی در اینستاگرام نوشته بود: «هر اتفاقی که فردا بیفتد، این تیم داستانی ساخته که هرگز فراموش نخواهد شد و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را پاک کند.»از قهرمانی کوپا آمه‌ریکا در سال ۲۰۲۱ و دفاع از آن گرفته تا فتح جام جهانی ۲۰۲۲، مسی تقریباً همه رویاهای ممکن را محقق کرد. خودش نیز پیش از فینال، در پاسخ به کسی که دوران حرفه‌ای‌اش را به یک بازی ویدئویی تشبیه کرده بود، گفت: «من بازی را همان جام جهانی قطر تمام کردم.»شاید کیلیان امباپه با کسب کفش طلای این دوره، رکورد بهترین گلزن تاریخ جام جهانی را از او گرفته باشد، اما بسیاری از مهم‌ترین رکوردهای تاریخ این مسابقات همچنان به نام لیونل مسی ثبت شده‌اند.وقتی او برای آخرین بار تونل ورزشگاه را ترک می‌کرد، حس دلتنگی برای دنیایی که آرام‌آرام در حال پایان یافتن است، همه جا موج می‌زد. جام جهانی بدون مسی چگونه خواهد بود؟ششمین و احتمالاً آخرین جام جهانی او، بار دیگر نشان داد که حضورش چیزی فراتر از فوتبال است. در دوره‌ای که حواشی، تصمیم‌های بحث‌برانگیز و جنجال‌های مدیریتی بارها بر مسابقات سایه انداخت، مسی بار دیگر نگاه‌ها را به اصل فوتبال بازگرداند.فیفا شاید در سال‌های آینده تعداد تیم‌های جام جهانی را باز هم افزایش دهد، اما یک حقیقت تغییر نخواهد کرد؛ جام جهانی بدون لیونل مسی، هرگز کامل نخواهد بود.