
جام جهانی
اکوادور جلو آمد اما مکزیک پشت همین فشار را زد، زود به گل رسید و با دفاع منظم راه برگشت را بست
نوشته بابک شیرآقایی
به گزارش فایواسکور، مکزیک در مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی با گل و پاس گل خولیان کینیونس و گل رائول خیمنز، اکوادور را ۲ بر صفر شکست داد. این بازی با یک ساعت تأخیر به دلیل طوفان شروع شد اما مکزیک بعد از سوت آغاز، هیچ تأخیری در حمله نداشت. تیم آگیره در همان ۱۵ دقیقه ابتدایی ۶ شوت زد و خیلی زود به اکوادور فهماند قرار نیست ریتم بازی را واگذار کند.
مکزیک از همان ابتدا مستقیمتر و تهاجمیتر بازی کرد. انرژی ورزشگاه آزتکا هم به این برنامه کمک کرد. تیم میزبان نمیخواست با مالکیت طولانی اکوادور را آرام کند. برعکس، مکزیک توپ را سریع به جلو میبرد، خط دفاع اکوادور را مجبور به عقبنشینی میکرد و قبل از اینکه حریف در بازی جا بیفتد، ضربه میزد.
اکوادور در شروع بازی تلاش کرد با پرس نفر به نفر، مکزیک را از ساخت بازی دور کند. انر والنسیا و گونسالو پلاتا آماده بودند روی مدافعان میانی مکزیک فشار بیاورند. نیلسون آنگولو و جان یبوا هم روی مدافعان کناری میرفتند. مویسس کایسدو و پدرو ویته نیز روی اریک لیرا و لوئیس رومو در مرکز زمین میپریدند. روی کاغذ، این برنامه میتوانست مکزیک را خفه کند اما مشکل همینجا بود. وقتی اکوادور با این شدت جلو میآمد، پشت خط هافبک و پشت مدافعانش فضای زیادی باقی میماند.
مکزیک دقیقا همان فضا را شکار کرد. تیم آگیره پرس اکوادور را با پاسهای ترکیبی و حرکتهای سریع به پشت خط دفاع کشاند. گل اول نمونه روشن همین برنامه بود. کینیونس ابتدا کنار خط توپ را حفظ کرد، فشار مستقیم حریف را تحمل کرد و بعد با ادامه حرکت، از آلن فرانکو جدا شد و به فضای پشت دفاع رسید. روبرتو آلوارادو او را راه انداخت و کینیونس با یک ضربه محکم به تیر نزدیک، مکزیک را جلو انداخت.
این گل فقط حاصل قدرت فردی کینیونس نبود. مکزیک با کشیدن بازیکنان اکوادور به سمت توپ، مسیر پشت آنها را باز کرد. اکوادور میخواست نفر به نفر فشار بیاورد اما همین تعهد شدید به پرس، مدافعانش را در دوئلهای یک به یک تنها گذاشت. مکزیک هم با سرعت و دقت از همین ضعف استفاده کرد.
گل دوم هم ادامه همان منطق بود. کینیونس این بار نقش سازنده را گرفت، خیمنز را در موقعیت مناسب قرار داد و مهاجم مکزیک با ضربهای محکم توپ را به گوشه بالای دروازه فرستاد. مکزیک در کمتر از ۱۰ دقیقه، دو بار از کیفیت تصمیمگیری در یکسوم پایانی استفاده کرد. اکوادور هنوز دنبال کنترل بازی بود اما روی تابلوی نتیجه دو گل عقب افتاده بود.
نیمه اول، تصویر کامل برنامه مکزیک بود. آنها ۵۶ درصد مالکیت داشتند، ۱۰ شوت زدند و فقط ۲ شوت به اکوادور دادند. گل مورد انتظار مکزیک در نیمه اول ۰.۷۱ بود و اکوادور روی عدد ۰.۲۳ ماند. تنها هشدار جدی اکوادور ضربه جان یبوا به تیر دروازه بود اما مکزیک بعد از آن هم آرامش خود را از دست نداد.
نکته مهم این بود که مکزیک فقط سریع شروع نکرد. مکزیک بعد از جلو افتادن هم شکل بازی را فهمید. وقتی اکوادور در نیمه دوم جلوتر آمد و مالکیت بیشتری گرفت، تیم آگیره عقب نشست اما آشفته نشد. این عقبنشینی، عقبنشینی از روی ترس نبود. مکزیک میدانست با برتری دو گله، باید محوطه را ببندد و اجازه ندهد مالکیت اکوادور به موقعیت تمیز تبدیل شود.
اکوادور در نیمه دوم ۶۸ درصد مالکیت داشت و مدافعان کناریاش را بالاتر فرستاد. این کار باعث شد مکزیک گاهی به شکل یک خط پنجنفره دفاع کند. آلوارادو مجبور شد عقبتر بیاید و مکزیک بیشتر در زمین خودش بماند. کایسدو و ویته هم در مناطق عقبتر صاحب توپ شدند و بازی را چرخاندند. اما مشکل اکوادور این بود که این مالکیت، به ضربههای باکیفیت تبدیل نشد.
اکوادور بعد از نیمه ۵ شوت زد اما در نیمه دوم حتی یک شوت در چارچوب نداشت. آنها ۱۵ ارسال به محوطه انجام دادند اما مکزیک با دفاع منظم، مسیر ضربه نهایی را بست. در کل بازی، اکوادور ۲۵ ارسال داشت و فقط ۳ ارسالش به مقصد رسید. این عدد خلاصه خوبی از مشکل تیم سباستین بکاسسه بود. آنها توپ را به کنارهها بردند، ارسال کردند و فشار آوردند اما کیفیت ارسالها برای شکستن دفاع مکزیک کافی نبود.
در مقابل، مکزیک کمحجمتر اما دقیقتر کار کرد. مکزیک فقط ۷ ارسال داشت اما ۴ ارسالش دقیق بود. یعنی دقت ارسالهای مکزیک به ۵۷ درصد رسید در حالی که اکوادور فقط ۱۲ درصد دقت ارسال داشت. این اختلاف، تفاوت بزرگ دو تیم در یکسوم پایانی بود. اکوادور زیاد ارسال کرد اما مکزیک درست ارسال کرد.
آمار کلی بازی هم همین را نشان میدهد. اکوادور ۵۷ درصد مالکیت داشت، ۴۰۷ پاس داد و ۷۳ بار وارد یکسوم پایانی شد. مکزیک ۳۱۹ پاس داد و ۶۱ ورود به یکسوم پایانی داشت. اما در بخشهایی که واقعا بازی را تعیین میکند، مکزیک جلوتر بود. تیم آگیره ۱۵ شوت زد و اکوادور فقط ۷ شوت داشت. مکزیک ۳ شوت در چارچوب ثبت کرد و اکوادور فقط یک شوت در چارچوب داشت. مکزیک ۱۰ شوت از داخل محوطه زد و اکوادور ۵ شوت از داخل محوطه داشت. مکزیک ۲ موقعیت بزرگ ساخت و اکوادور فقط یک موقعیت بزرگ داشت.
گل مورد انتظار هم بازی را نزدیکتر از چیزی نشان میدهد که روی زمین دیده شد. مکزیک ۱.۰۲ گل مورد انتظار ثبت کرد و اکوادور روی ۰.۷۳ ماند. اختلاف خیلی بزرگ نیست اما شکل مسابقه نشان میداد مکزیک کنترل موقعیتهای مهم را در اختیار دارد. اکوادور توپ را بیشتر نگه داشت اما مکزیک بهتر میدانست با توپ چه کند.
برتری مکزیک فقط روی زمین نبود. تیم آگیره در نبردهای هوایی هم بازی را برد. مکزیک ۲۱ نبرد هوایی از ۳۳ نبرد را برد و به ۶۴ درصد موفقیت رسید. این برای تیمی که در نیمه دوم زیر ارسالهای اکوادور قرار گرفت، حیاتی بود. زوج خط دفاعی مکزیک نقش مهمی در این بخش داشتند. سزار مونتس ۱۰ دفع توپ و یک بلاک داشت. یوهان واسکز هم ۹ دفع توپ انجام داد و ۵ نبرد هوایی را برد. مکزیک در مجموع ۳۸ دفع توپ داشت و اکوادور ۲۱ دفع توپ ثبت کرد.
رائول رانخل هم پشت این خط دفاعی آرام و مطمئن بود. او با وجود اینکه حجم زیادی از شوتهای در چارچوب دریافت نکرد، همان صحنههای لازم را جمع کرد و ۰.۶۳ گل جلوگیریشده داشت. همین امنیت باعث شد مکزیک بتواند در نیمه دوم عقبتر بنشیند اما احساس سقوط نکند. دفاع مکزیک فقط توپها را دور نمیکرد. ساختار تیمی اجازه نمیداد اکوادور به ضربههای راحت برسد.
یکی دیگر از تفاوتهای مهم، بازی مستقیم بود. مکزیک ۲۸ پاس بلند صحیح از ۵۹ پاس بلند داشت و اکوادور فقط ۱۶ پاس بلند صحیح از ۵۲ پاس بلند ثبت کرد. مکزیک وقتی مستقیم بازی میکرد، مقصد داشت. اکوادور در بسیاری از لحظات، توپ را برای فرار از فشار یا رساندن سریع به کنارهها بلند میفرستاد اما مکزیک بهتر توپ دوم را کنترل میکرد و بهتر از مسیرهای مستقیم استفاده میکرد.
در این میان، کینیونس چهره تعیینکننده بازی بود. او یک گل زد، یک پاس گل داد، ۳ پاس کلیدی ثبت کرد و با امتیاز ۸.۱ فایواسکور، بهترین بازیکن زمین شد. کینیونس فقط تمامکننده نبود. او توپ را نگه داشت، فشار را شکست، مسیر حرکت را ادامه داد و در هر دو گل، کیفیت تصمیمگیری بالایی نشان داد. او در ۸۰ دقیقه فقط ۳۲ لمس توپ داشت اما همان لمسها برای تغییر بازی کافی بود.
کینیونس حالا به دومین بازیکن مکزیک تبدیل شده که در سه بازی مختلف یک دوره جام جهانی گل میزند. پیش از او، لوئیس هرناندز در سال ۱۹۹۸ چنین کاری کرده بود. او همچنین با ۴ مشارکت مستقیم در گل، به رکورد هرناندز برای بیشترین نقش مستقیم در گل در یک دوره جام جهانی برای مکزیک رسید. کینیونس بعد از نگرته در سال ۱۹۸۶ هم دومین بازیکن مکزیک است که در یک بازی حذفی جام جهانی هم گل میزند هم پاس گل میدهد.
این اعداد نشان میدهند مکزیک در این جام یک نقطه اتکای هجومی مهم پیدا کرده است. خیمنز تجربه و ضربه آخر را دارد، آلوارادو پاس آخر میدهد، گیلبرتو مورا با وجود ۱۷ سال سن، جسورانه در بین خطوط حرکت میکند و کینیونس همان بازیکنی است که میتواند بین دو خط حریف، بازی را از حالت عادی خارج کند.
در سمت مقابل، اکوادور با وجود تلاش زیاد در نیمه دوم، به کیفیت لازم نرسید. کایسدو با پاسهایش بازی را نگه داشت و یک موقعیت بزرگ ساخت. یبوا در نیمه اول خطرناکترین صحنه اکوادور را ساخت و تیر دروازه را لرزاند. کندری پائز هم بعد از ورودش جرقههایی زد اما هیچکدام برای برگرداندن بازی کافی نبودند. اخراج پیهرو هینکاپیه در وقتهای تلفشده هم بیشتر نشانه عصبانیت و بنبست اکوادور بود تا علت شکست.
برای مکزیک، این برد از نظر تاریخی هم ارزش ویژهای دارد. آنها به اولین تیم کونکاکاف تبدیل شدند که یک تیم کونمبول را در جام جهانی حذف میکند. مهمتر از آن، مکزیک هنوز در این جام گلی دریافت نکرده است. این تیم دومین تیم از سال ۱۹۹۴ به بعد است که در ۴ بازی نخست خود در یک جام جهانی کلینشیت میکند. پیش از این، سوئیس در سال ۲۰۰۶ چنین آماری داشت.
روند دفاعی مکزیک در نیمههای اول هم عجیب است. آنها در ۱۵ بازی آخر خود در جام جهانی، در نیمه اول گلی دریافت نکردهاند. این دومین روند طولانی تاریخ جام جهانی در این بخش است. فقط انگلیس بین سالهای ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۸ با ۱۹ بازی پیاپی، رکورد بهتری داشته است. آخرین گل نیمه اولی که مکزیک در جام جهانی خورد، به بازی مقابل آرژانتین در سال ۲۰۱۰ برمیگردد.
این همان چیزی است که برد مکزیک را جدیتر میکند. این تیم فقط با هیجان ورزشگاه و فشار اولیه جلو نمیرود. مکزیک حالا ساختاری دارد که میتواند جلو بیفتد، بازی را بخواباند، محوطه را ببندد و با صبر از برتری خود محافظت کند. مقابل اکوادور، همین ترکیب کامل شد. شروع سریع، ضربههای دقیق، بردن نبردهای هوایی، کنترل توپ دوم و دفاع منظم در محوطه.
اکوادور توپ را بیشتر داشت اما مکزیک بازی را بهتر فهمید. اکوادور پرس کرد اما مکزیک فضای پشت پرس را زد. اکوادور ارسال کرد اما مکزیک هوا را برد. اکوادور در نیمه دوم جلو آمد اما مکزیک دروازهاش را بست. این یک برد خانگی با شور آزتکا بود اما فقط احساسات آن را نساخت. برنامه، دقت و نظم هم پشتش ایستاده بود.
عکس: رویترز