آفتاب خاموش رختکن فرانسه

پایه آن تیم محکم بود. پل پوگبا و کانته در مرکز زمین بودند. بلز متویدی هر وقت لازم بود عقب می‌آمد. آنتوان گریزمان و خود ژیرو هم در زمان نیاز به دفاع کمک می‌کردند. فرانسه فقط ستاره نداشت. تیمی کامل و متعادل بود.

ژیرو هنوز نیمه‌نهایی مقابل بلژیک را خوب یادش است. فرانسه ابتدای نیمه دوم جلو افتاد و بعد باید مقابل تیمی پر از استعداد دفاع می‌کرد. آنجا کانته همان بازیکنی بود که تیم به او احتیاج داشت.

در این جام هم ممکن است فرانسه به چنین لحظه‌هایی برسد. شاید مقابل یک تیم بزرگ، دشان بخواهد محتاط‌تر بازی کند. شاید فرانسه جلو بیفتد و لازم باشد نتیجه را نگه دارد. آن وقت کانته دوباره وسط ماجراست.

حتی اگر از ابتدا بازی نکند، نقش خودش را پیدا می‌کند. ژیرو حتی بعید نمی‌داند که کانته در مراحل پایانی جام، دوباره وارد ترکیب اصلی شود. چون جام جهانی فقط جای بازیکنان تکنیکی نیست. گاهی باید نتیجه را نگه داری. گاهی باید بجنگی. گاهی باید بدوی تا بقیه هم بدوند.

دلیل دعوت کانته فقط فوتبال نیست. ژیرو او را شبیه طلسم رختکن می‌بیند. بازیکنی که همه دوستش دارند. آرام است، کم‌حرف است، کمی خجالتی است اما وقتی می‌خندد، به قول ژیرو آفتاب را با خودش می‌آورد.

در اردوی یک تیم، هماهنگی و حال خوب مهم است. کانته از آن آدم‌هایی است که بودنش فضا را بهتر می‌کند. اهل سر و صدا نیست. کسی نیست که بگوید همه برویم بیرون آبجو بخوریم. او مشروب نمی‌خورد و آدمی درون‌گراست.

در فرانسه به چنین آدمی می‌گویند «کازانیه». یعنی کسی که ترجیح می‌دهد در خانه بماند، آرام باشد، پلی‌استیشن بازی کند یا روی گوشی‌اش شطرنج بزند. کانته عاشق شطرنج است.

ژیرو و کانته در چلسی و فرانسه زیاد با هم سفر می‌کردند. در اتوبوس و هواپیما زیاد شطرنج بازی می‌کردند. کریستین پولیشیچ هم کنارشان بود و بین خودشان چیزی شبیه باشگاه شطرنج چلسی ساخته بودند.

اول کار ژیرو و کانته تقریبا هم‌سطح بودند اما بعد از مدتی کانته بردهای بیشتری آورد. ژیرو هم که از باخت خوشش نمی‌آمد، بازی را عوض کرد و سراغ اسکرابل رفت. آنجا خودش می‌گوید کانته را شکست داد. آنقدر که کانته دیگر نمی‌خواست با او بازی کند.

این همان بخش پنهان کانته است. آرام است، مهربان است، همیشه لبخند دارد اما از باخت متنفر است. درست مثل ژیرو، به شدت رقابتی است.

کانته برای بازیکنان جوان فرانسه فقط یک هم‌تیمی باتجربه نیست. حالا او مسن‌ترین بازیکن تیم است. نقشی که قبلا برای ژیرو بود. جوان‌ها از او فروتنی می‌بینند، آرامش می‌بینند و بعد در زمین، آن دویدن‌های بی‌پایان را می‌بینند.

ژیرو می‌گوید اگر بچه‌های تیم ببینند کانته چقدر می‌دود، آنها هم می‌دوند. همان‌طور که نسل ۲۰۱۸ دنبالش رفت.

فرانسه ۲۰۱۸ کامل بود. خلاقیت داشت و محکم بود. حالا سوال این است که این نسل هم می‌تواند همان‌قدر کامل شود یا نه. قطعات لازم هست. دفاع، خط میانی و حمله همه چیز دارند. اما حالا باید داستان خودشان را بنویسند.

ژیرو و نسلش در ۲۰۱۸ کارشان را انجام دادند. حالا نوبت این نسل است.

فشار هم کم نیست. فرانسه با استعداد زیاد وارد جام شده اما استعداد زیاد، انتظار زیاد می‌آورد. در فوتبال هم هیچ چیز قطعی نیست. فرانسه خودش این را خوب می‌داند. در جام جهانی ۲۰۰۲، این تیم به عنوان قهرمان جهان و قهرمان اروپا وارد مسابقات شد اما تورنمنتش به هم ریخت و حتی از گروه بالا نرفت. برای همین بازی اول مهم است.

این بار فرانسه جام را مقابل همان تیمی شروع می‌کند که در شروع جام جهانی ۲۰۰۲ به آن باخت یعنی سنگال. فرانسه سنگال را خوب می‌شناسد و می‌داند برای بردن بازی سه‌شنبه باید محکم شروع کند.

بعد از سنگال، بازی با عراق می‌رسد. فرانسه روی کاغذ باید آن را ببرد اما ژیرو می‌گوید این تیم باید قبل از بازی با نروژ ۶ امتیاز داشته باشد. چون نروژ برای او یک تیم خطرناک و دست‌کم‌گرفته‌شده است. اگر فرانسه قبل از آن بازی خیال خودش را راحت کرده باشد، فشار کمتری دارد.

گروه ساده‌ای نیست. شاید یک برد هم برای صعود به عنوان تیم سوم کافی باشد اما برای فرانسه این حرف‌ها معنی ندارد. فرانسه باید صدرنشین شود. باید ریتم بگیرد. باید پیام بدهد. باید سطحی را پیدا کند که در مراحل بعدی لازم دارد.

مسیر فرانسه حالا شروع می‌شود. وسط این همه ستاره، کانته هنوز همان کانته است. کم‌حرف، آرام، همیشه خندان و آماده برای دویدن. بازیکنی که شاید زیاد حرف نزند اما وقتی حرکت می‌کند، بقیه هم دنبالش راه می‌افتند.

عکس: رویترز