
جام جهانی
مالکیت برای الجزایر، ضربه برای آرژانتین
نوشته بابک شیرآقایی
به گزارش فایو اسکور، آرژانتین دفاع از عنوان قهرمانی را با برد تمیز ۳ بر صفر مقابل الجزایر شروع کرد. نتیجهای که در نگاه اول شاید فقط با نام لیونل مسی تعریف شود اما قصه بازی بزرگتر از هتتریک او بود.
آرژانتین هنوز همان چیزی را دارد که قهرمانها را خطرناک میکند. لازم نیست همیشه توپ را داشته باشد. لازم نیست همه دقایق حمله کند. لازم نیست بازی را شلوغ کند. کافی است بداند کجا باید صبر کند و کجا باید ضربه بزند.
الجزایر روی کاغذ اصلا تیم گمشدهای نبود. ۵۲ درصد مالکیت توپ داشت. ۶۰۷ پاس داد. ۶۴ بار وارد یکسوم دفاعی آرژانتین شد. حتی در بخشهایی از بازی، توپ بیشتر زیر پای بازیکنان الجزایر بود. اما این دقیقا همان جایی است که آمار میتواند فریبنده باشد.
الجزایر توپ داشت، اما خطر نداشت.
آرژانتین فقط ۴۸ درصد مالکیت داشت و ۵۶۱ پاس داد، اما کیفیت حملهاش کاملا فرق میکرد. xG آرژانتین ۱.۲۳ بود و الجزایر فقط به ۰.۳۱ رسید. مهمتر از همه، شوتهای داخل چارچوب بود. آرژانتین ۶ شوت در چارچوب زد و الجزایر صفر.
همین صفر، خلاصه شب الجزایر بود.
تیم ولادیمیر پتکوویچ تا پشت محوطه خوب میآمد. توپ را میچرخاند. از کنارهها جلو میرفت. آیسه مندی با ۱۰۰ پاس صحیح از ۱۰۵ پاس، یکی از مطمئنترین بازیکنان زمین بود. رامی بنسبعینی هم با ۸۸ پاس صحیح از ۹۴ پاس و ۳ قطع توپ، سمت چپ الجزایر را زنده نگه داشت. رایان آیتنوری هم با ۸۰ لمس توپ و ۴ تکل، تلاش کرد بازی را جلو ببرد. اما همه اینها یک مشکل داشت. ضربه آخر وجود نداشت.
الجزایر ۶۴ بار به یکسوم دفاعی آرژانتین رسید اما در محوطه چیزی نساخت که امیلیانو مارتینز را بترساند. دروازهبان آرژانتین حتی یک مهار جدی هم نداشت. برای تیمی که میخواهد قهرمان جهان را اذیت کند، این یعنی مسیر را آمدهای اما در را باز نکردهای. آرژانتین دقیقا برعکس بود. کمحرفتر، اما تیزتر.
گل اول از همان منطقهای آمد که آرژانتین دوست دارد بازی را از آنجا بکشد. رودریگو دیپائول از نیمفضای راست توپ را جلو برد و مسی را بین خطوط پیدا کرد. یک لمس نرم، یک ضربه دقیق و توپ در گوشه دروازه لوکا زیدان. این فقط جادوی مسی نبود. این همان نقشه آشنا بود. رساندن توپ به خطرناکترین بازیکن، در خطرناکترین نقطه.
بعد از آن، آرژانتین عجله نکرد. بازی را کشت، زنده کرد، دوباره کشت. همان کاری که تیمهای باتجربه خوب بلدند. اجازه داد الجزایر توپ داشته باشد اما اجازه نداد الجزایر بازی داشته باشد.
در نیمه دوم، ضربهها مستقیمتر شد. گل دوم بعد از شوت الکسیس مکآلیستر و دفع ناقص لوکا زیدان ساخته شد. مسی زودتر از همه رسید و کار را تمام کرد. گل سوم هم از سمت راست آمد. نیکو گونسالس از کانال کناری توپ را رساند و ضربه نهایی دوباره کار را بست.
اما مهمتر از سه گل، شکل بردن آرژانتین بود.
تعداد لمس دو تیم در محوطه برابر بود. ۱۲ به ۱۲. اما لمسهای آرژانتین بوی گل میداد و لمسهای الجزایر بیشتر شبیه تلاشهای نیمهکاره بود. آرژانتین ۲ موقعیت بزرگ ساخت. الجزایر هیچ. این همان فاصلهای است که بین قهرمان جهان و تیمی که فقط خوب بازی میکند وجود دارد.
در دفاع هم آرژانتین شبیه یک تیم کامل بود. ۲۴ تکل، ۱۲ قطع توپ و ۴۹ ریکاوری. خط دفاعی جلو نمیکشید که فقط نمایش بدهد. منطقهها را میبست، دوئلها را میبرد و الجزایر را به کنارهها هل میداد. لیساندرو مارتینز با ۶۳ پاس صحیح از ۶۷ پاس، هم در بازیسازی تمیز بود و هم در دفاع آرامش داشت. یک تکل آخر هم زد که نشان داد تمرکز خط دفاعی فقط روی توپ نبود، روی خطر بود.
این همان تفاوت اصلی بازی بود. الجزایر توپ را جلو برد، آرژانتین خطر را کنترل کرد. الجزایر بیشتر پاس داد، آرژانتین بهتر ضربه زد. الجزایر بیشتر دوید، آرژانتین بهتر فهمید.
مسی در این بازی به دویستمین بازی خود برای آرژانتین رسید، اولین هتتریک خود در جام جهانی را زد و با ۱۶ گل، به رکورد میروسلاو کلوزه رسید. اینها همه بزرگاند و هرکدام میتوانند یک متن جدا داشته باشند. اما برای آرژانتین، ارزش بزرگتر این شب در چیز دیگری بود.
این تیم هنوز فقط به خاطره ۲۰۲۲ زنده نیست.
۱۰ نفر از ترکیب اصلی آرژانتین مقابل الجزایر، عضو تیم قهرمان جام جهانی ۲۰۲۲ بودند. ۹ نفرشان هم در فینال برابر فرانسه بازی کرده بودند. یعنی اسکالونی هنوز به همان هسته اعتماد دارد. هستهای که شاید پیرتر شده باشد اما هنوز همدیگر را از حفظ میفهمد. دیپائول میداند کی باید توپ را تند کند. مکآلیستر میداند کجا باید وارد محوطه شود. گونسالس میداند چه زمانی باید از کانال کناری حمله کند. مسی هم هنوز میداند کجا باید ضربه آخر را بزند. برای همین این برد فقط یک شروع خوب نبود. یک یادآوری بود.
آرژانتین هنوز لازم نیست همه چیز را با فشار بالا و نمایش طولانی ثابت کند. این تیم میتواند بخشی از توپ را به حریف بدهد اما بازی را از دست ندهد. میتواند مالکیت را واگذار کند اما محوطه خودش را قفل کند. میتواند با چند حمله درست، نتیجه را ببندد.
این مدل بردن، شاید پرزرقوبرقترین نسخه فوتبال نباشد اما برای جام جهانی ترسناک است. چون تورنمنت را همیشه تیمی نمیبرد که بیشتر پاس میدهد. خیلی وقتها تیمی جلو میرود که بهتر میفهمد هر لحظه چه ارزشی دارد.
آرژانتین در کانزاسسیتی همین را نشان داد.
قهرمان جهان هنوز دندان دارد. شاید کمتر توپ را بجود اما وقتی گاز میگیرد، جای زخمش میماند.
عکس: رویترز
نیوزیلند و مصر؛ در جستوجوی کسب اولین 3 امتیاز
۱ ساعت پیش
آمریکا 2 استرالیا 0: صعود میزبان به مرحله حذفی
۳ ساعت پیش
مراکش و اسکاتلند؛ جدالی برای صعود
۴ ساعت پیش
کوکوریا: کار دشواری مقابل عربستان داریم
۵ ساعت پیش
شکایت رسمی الجزایر به فیفا: داوری از مسی محافظت میکند
۶ ساعت پیش
شکایت ایران از آمریکا به دلیل محدودیتها
۸ ساعت پیش